പൗലൊസ് ഒരു സഹോദരനായിരുന്നുവെങ്കിലും, അവൻ തന്നെത്തന്നെ പാലൂട്ടുന്ന ഒരു അമ്മയായി കരുതി. തീർച്ചയായും, അവന് സ്ഥാനത്തെക്കുറിച്ചോ, മാനത്തെക്കുറിച്ചോ, അധികാരത്തെക്കുറിച്ചോ ഉള്ള ചിന്തയില്ലായിരുന്നു. പാലൂട്ടുന്ന ഒരു അമ്മയായിരിക്കുക എന്ന ചിന്ത മാനത്തെക്കുറിച്ചോ സ്ഥാനത്തെക്കുറിച്ചോ ഉള്ള ചിന്തയിൽ നിന്ന് വളരെ വ്യത്യസ്തമാണ്. എന്ത് പദവിയോ, മാനമോ, അധികാരമോ ആണ് അവൾക്കുള്ളത്? അവളുടെ മക്കളെ പരിപോഷിപ്പിക്കുകയും പരിലാളിക്കുകയും ചെയ്യുന്നതിലും, അവരെ ആർദ്രമായ രീതിയിൽ കരുതുന്നതിലുമാണ് അവളുടെ മാനം അടങ്ങിയിരിക്കുന്നത്. പരിലാളിക്കുക എന്ന വാക്ക് മനോഹരമാണ്, അങ്ങേയറ്റം ആർദ്രതയുള്ള ഒരു വാക്കാണത്. പൗലൊസ് തന്നെത്തന്നെ കേവലം സേവിക്കുന്ന ഒരുവനായിട്ടല്ല, പരിലാളിക്കുന്ന ഒരുവനായിട്ടാണ് കരുതിയത്. അവൻ തീർച്ചയായും വിശ്വാസികളെ നിയന്ത്രിച്ചില്ല. അവൻ കേവലം അവരെ സേവിക്കുകയുമല്ലായിരുന്നു. മറിച്ച്, അവൻ അവരെ പരിലാളിച്ചു. അവർക്കുവേണ്ടിയുള്ള അവന്റെ പരിചരണം ആർദ്രതകൊണ്ട് നിറഞ്ഞതായിരുന്നു. [വാക്യം 8 ലെ] വാഞ്ഛ എന്ന വാക്ക്, പാലൂട്ടുന്ന ഒരു അമ്മ താൻ പരിപോഷിപ്പിക്കുകയും പരിലാളിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന തന്റെ കുട്ടിയോട് വാത്സല്യപൂർവം താത്പര്യമുള്ളതുപോലെ, വാത്സല്യപൂർവം പ്രിയമുള്ളവരായിരിക്കുക, വാത്സല്യപൂർവം വാഞ്ഛയുള്ളവരായിരിക്കുക എന്നതിനെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു. അപ്പൊസ്തലന്മാർ പുതിയ വിശ്വാസികളോട് ചെയ്തത് ഇതായിരുന്നു. അപ്പൊസ്തലന്മാർ ദൈവത്തിന്റെ സുവിശേഷം തെസ്സലൊനീക്യർക്ക് പകർന്നു നൽകുക മാത്രം ചെയ്യുകയായിരുന്നില്ല; അവർ തങ്ങളുടെ സ്വന്തം ദേഹികളെയും പകർന്നു നൽകി. [ഇതിനെ] 2 കൊരിന്ത്യർ 12-ൽ വിശ്വാസികൾക്കുവേണ്ടി ചെലവിടുന്നതിനെക്കുറിച്ചുള്ള അവന്റെ വാക്കുകളോട് ഉപമിക്കാം. പൗലൊസ് തനിക്കുള്ളത് മാത്രമല്ല ചെലവിടുവാൻ മനസ്സുള്ളവനായിരുന്നത്, മറിച്ച് തന്നെത്തന്നെ, തന്റെ ആളത്തത്തെത്തന്നെ ചെലവിടുവാൻ അവൻ മനസ്സുള്ളവനായിരുന്നു. അപ്പൊസ്തലന്മാർ തങ്ങൾ എന്തായിരുന്നുവോ അത് വിശ്വാസികളിലേക്ക് പകരുവാൻ മനസ്സുള്ളവരായിരുന്നു. പാലൂട്ടുന്ന ഒരു അമ്മ തന്നെത്തന്നെ തന്റെ കുട്ടിക്ക് നൽകുന്നതിനോട് ഇതിനെ ഉപമിക്കാം.