ബൈബിളിൽ ജഡം ദൈവത്താൽ ശിക്ഷവിധിക്കപ്പെട്ടതും ദൈവത്തിന് അത്യന്തം അപ്രിയവുമാകുന്നു. നമ്മുടെ ജനനം മുതൽ നാം കൈവശമാക്കിയവയെല്ലാമാണ് ജഡം. “ജഡത്തിൽനിന്ന് ജനിച്ചിരിക്കുന്നത് ജഡമാകുന്നു” (യോഹ 3:6). നമ്മുടെ ജനനം മുതൽ നാം കൈവശമാക്കിയവയെല്ലാം ജഡത്തിന്റേതാണ്. ജഡത്തിൽ പാപവും, അശുദ്ധിയും, ദൂഷ്യവും മാത്രമല്ല, സ്വാഭാവികമായ ദയ, താലന്തു, ഉത്സാഹം, ജ്ഞാനം, കഴിവ് എന്നിവയുമുണ്ട്. ഒരു വിശ്വാസി തന്റെ ജീവിതത്തിൽ പഠിക്കേണ്ട ഏറ്റവും പ്രയാസകരമായ പാഠം തന്റെ ജഡത്തെ തിരിച്ചറിയുക എന്നതാണ്. അവൻ ജഡത്തെ അറിയുന്നതിനുമുമ്പ് ദൈവം അവനെ എല്ലാവിധ പരാജയങ്ങളിലൂടെയും തുറന്നുകാട്ടലുകളിലൂടെയും നടത്തണം.

അതോ നാം ഇതിലും ആഴത്തിലുള്ളവരാണോ? അതിവിശുദ്ധസ്ഥലത്ത് നമുക്ക് ക്രിസ്തുവിനെ മറഞ്ഞിരിക്കുന്നവനായി അനുഭവമാക്കുവാൻ കഴിയും—പ്രാകാരത്തിലുള്ള അഹരോനെപ്പോലെയല്ല, മറിച്ച് സ്വർഗീയ അതിവിശുദ്ധസ്ഥലത്തുള്ള മെൽക്കീസെദെക്കിനെപ്പോലെ അനുഭവമാക്കുവാൻ സാധിക്കും. സകലത്തിന്മേലും ഭരിക്കേണ്ടതിന് ഇവിടെ നമുക്ക് ക്രിസ്തുവിനെ മറഞ്ഞിരിക്കുന്ന മന്നയായും, മറഞ്ഞിരിക്കുന്ന പ്രമാണമായും, പുനരുത്ഥാനത്തിന്റെ മറഞ്ഞിരിക്കുന്ന അധികാരമായും ആസ്വദിക്കുവാൻ കഴിയും. ഇവിടെയുള്ള സകലവും മറഞ്ഞിരിക്കുന്നതാണ്, കാരണം ക്രിസ്തു ഇപ്പോൾ ഏറ്റവും ആഴത്തിൽ ഉള്ളിലാണ് അനുഭവമാക്കപ്പെടുന്നത്. നാം എവിടെയാണെന്നും എവിടേക്കാണ് നാം പോകേണ്ടതെന്നും നാം അറിയേണ്ടതിന് കർത്താവ് നമ്മോട് കൃപ കാണിക്കുമാറാകട്ടെ.

ലൗകികമായ എല്ലാ കാര്യങ്ങളും സൂര്യനു കീഴിലാണ്. കർത്താവായ യേശുവിൽ വിശ്വസിക്കുകയും, അവനെ രക്ഷകനായി സ്വീകരിക്കുകയും, അവൻ നമ്മുടെ പാപങ്ങൾക്കായി ക്രൂശിൽ മരിച്ചു എന്ന് വിശ്വസിക്കുകയും ചെയ്തിട്ടും, ഇപ്പോഴും ലൗകികമായ കാഴ്ചപ്പാടുള്ളവരും ലൗകിക അന്തരീക്ഷത്തിൽ ജീവിക്കുന്നവരുമായ അത്തരം ക്രിസ്ത്യാനികളാണോ നാം? അതോ വിശുദ്ധസ്ഥലത്ത് ഇരുന്നുകൊണ്ട് ക്രിസ്തുവിനെ നമ്മുടെ മന്നയായും, നമ്മുടെ സ്വർഗീയ വെളിച്ചമായും, നമ്മുടെ പുനരുത്ഥാനത്തിന്റെ സൗരഭ്യവാസനയായും ദിനംപ്രതി ആസ്വദിക്കുന്നവരാണോ നാം?

നാം നമ്മെത്തന്നെ പരിശോധിക്കുകയും നാം എവിടെയാണെന്ന് നിശ്ചയിക്കുകയും വേണം. നാം മിസ്രയീമിലാണോ, മരുഭൂമിയിലാണോ, അതോ കനാനിലാണോ? മറ്റൊരു വിധത്തിൽ പറഞ്ഞാൽ, നാം പ്രാകാരത്തിലാണോ, വിശുദ്ധസ്ഥലത്താണോ, അതോ അതിവിശുദ്ധസ്ഥലത്താണോ? നാം സൂര്യനു കീഴിലുള്ള സകലത്തോടും കൂടെ ലൗകിക അന്തരീക്ഷത്തിലാണോ? പ്രാകാരത്തിലുള്ളവർക്ക് വിശുദ്ധസ്ഥലത്തെ വെളിച്ചമില്ല—അവർക്ക് സൂര്യൻ മാത്രമേയുള്ളൂ.

യിസ്രായേൽജനം മിസ്രയീമിലായിരുന്നപ്പോൾ അവർ പ്രാകാരത്തിലായിരുന്നു. അവർ മരുഭൂമിയിലേക്ക് വന്നപ്പോൾ അവർ വിശുദ്ധസ്ഥലത്തായിരുന്നു. ഒടുവിൽ, അവർ കനാനിൽ പ്രവേശിച്ചപ്പോൾ അവർ അതിവിശുദ്ധസ്ഥലത്തായിരുന്നു. ചെങ്കടൽ ഒന്നാമത്തെ തിരശ്ശീലയോട് ഒത്തിരിക്കുന്നു, യോർദ്ദാൻ നദി രണ്ടാമത്തെ തിരശ്ശീലയോട് ഒത്തിരിക്കുന്നു. ഈ രണ്ട് വെള്ളങ്ങളും ക്രിസ്തുവിന്റെ ക്രൂശിന്റെ രണ്ട് വശങ്ങളെ മുൻകുറിക്കുന്നു എന്നത് വളരെ വ്യക്തമാണ്. ക്രൂശിന്റെ ഒന്നാമത്തെ വശം നമ്മുടെ എല്ലാ ലൗകിക കാര്യങ്ങളോടും ഇടപെടുന്നു, രണ്ടാമത്തെ വശം നമ്മുടെ ദേഹിയിലുള്ള സ്വയത്തോടു ഇടപെടുന്നു. മറ്റൊരു വിധത്തിൽ പറഞ്ഞാൽ, രണ്ട് തിരശ്ശീലകളെയും ചീന്തുന്നത് ക്രൂശാണ്. യിസ്രായേല്യർക്ക് രണ്ട് വെള്ളങ്ങളിലൂടെ കടന്നുപോകേണ്ടി വന്നതുപോലെ നാമും രണ്ട് തിരശ്ശീലകളിലൂടെ കടന്നുപോകണം.

യിസ്രായേൽ മിസ്രയീം വിട്ടുപോയതിനുശേഷം, അവർ മരുഭൂമിയിൽ അലയുവാൻ തുടങ്ങി, ക്രിസ്തുവിന്റെ സ്വർഗീയമായ ഒന്നായ മന്ന അവർ ദിനംപ്രതി ആസ്വദിച്ചു. ക്രിസ്തുവിനെ നാം എങ്ങനെ ആസ്വദിക്കുന്നു എന്ന് അവർക്ക് എപ്പോഴും മറ്റുള്ളവരോട് സാക്ഷ്യം പറയുവാൻ കഴിയുമായിരുന്നു, എന്നാൽ അതേ സമയം അവർ മരുഭൂമിയിൽ അലയുകയായിരുന്നു. ഒരു ദിവസം അവർ യോർദ്ദാൻ നദി കടന്നു, യോർദ്ദാനിലെ വെള്ളത്തിൽ പഴയ യിസ്രായേലിനെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്ന പന്ത്രണ്ട് കല്ലുകൾ അടക്കം ചെയ്യപ്പെട്ടു. ചെങ്കടലിലെ വെള്ളത്തിനടിയിൽ മിസ്രയീമ്യ സൈന്യങ്ങൾ അടക്കം ചെയ്യപ്പെട്ടു, എന്നാൽ യോർദ്ദാനിലെ വെള്ളത്തിനടിയിൽ യിസ്രായേല്യരുടെ സ്വയവും പഴയ മനുഷ്യനും അടക്കം ചെയ്യപ്പെട്ടു. ഇതിനുശേഷം, അവർ മൂന്നാമത്തെ ഇടമായ കനാൻ ദേശത്ത് പ്രവേശിക്കുകയും അതിന്റെ സർവവും-ഉൾക്കൊള്ളുന്നവയായ സമ്പത്ത് ആസ്വദിക്കുകയും ചെയ്തു.

മിസ്രയീമിൽ യിസ്രായേൽജനം പെസഹയിൽ പങ്കുകൊണ്ടു, അത് അവരുടെ പാപങ്ങളോട് ഇടപെട്ടു. പെസഹ കുഞ്ഞാടിനാൽ അവരുടെ പാപങ്ങളോട് ഇടപെടപ്പെട്ടപ്പോൾ അവർ രക്ഷിക്കപ്പെട്ടു, എങ്കിലും മിസ്രയീമിലെ ശക്തിയായ ഫറവോനും അവന്റെ സൈന്യവും അവരെ അപ്പോഴും അടിമപ്പെടുത്തിയിരുന്നു. അതിനാൽ അവർക്ക് ചെങ്കടലിലൂടെ കടന്നുപോകേണ്ടി വന്നു. മിസ്രയീമ്യ സൈന്യമെല്ലാം ചെങ്കടലിലെ വെള്ളത്തിനടിയിൽ അടക്കം ചെയ്യപ്പെട്ടു. ചെങ്കടലിലെ വെള്ളം ക്രിസ്തുവിന്റെ മരണത്തിന്റെ സഫലതയുടെ ഒന്നാമത്തെ വശത്തെ മുൻകുറിക്കുന്നു. ലൗകികമായ എല്ലാ കാര്യങ്ങളും ഇടപെടപ്പെടുകയും ക്രിസ്തുവിന്റെ മരണത്തിൽ അടക്കം ചെയ്യപ്പെടുകയും ചെയ്തിരിക്കുന്നു.

നാം കടന്നുപോകേണ്ട മൂന്ന് തന്ത്രപ്രധാനമായ സ്ഥലങ്ങളുണ്ട്: യാഗപീഠം, ഒന്നാമത്തെ തിരശ്ശീല, രണ്ടാമത്തെ തിരശ്ശീല. യാഗപീഠത്തിൽ നമ്മുടെ പാപങ്ങൾ ഇടപെടപ്പെട്ടു, ഒന്നാമത്തെ തിരശ്ശീലയിൽ ലോകം ഇടപെടപ്പെട്ടു, രണ്ടാമത്തെ തിരശ്ശീലയിൽ നാംതന്നെ—അതായത് ദേഹിജീവൻ, പ്രാകൃത മനുഷ്യൻ, പുറത്തെ മനുഷ്യൻ, ജഡം, സ്വയം—ഇടപെടപ്പെട്ടു. അപ്പോൾ നാം ആത്മാവിലുള്ള ഒരു വ്യക്തിയായി മാറുന്നു. ഇത് കർത്താവിനെ സംബന്ധിച്ച ചില കാര്യങ്ങൾ അനുഭവമാക്കുവാൻ കേവലം നമ്മുടെ ആത്മാവിനെ വ്യായാമം ചെയ്യുന്നതിനും അപ്പുറമാണ്.

ഒടുവിൽ, ഒരു ദിവസം സ്വയത്തോട് ഇടപെടണമെന്നും സ്വയം തകർക്കപ്പെടണമെന്നും നാം തിരിച്ചറിയും. നാം ക്രൂശിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു എന്ന് നാം തിരിച്ചറിയുമ്പോൾ, നാം ക്രൂശിനെ നമ്മോടുതന്നെ പ്രയോഗിക്കും; സ്വയം എന്നത് അടക്കം ചെയ്യപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു എന്ന് അനുഭവത്താൽ നാം തിരിച്ചറിയുമ്പോൾ, ഒരു വ്യക്തി എന്ന നിലയിൽ നാം ആത്മാവിലേക്ക് മാറ്റപ്പെടും. അപ്പോൾ കർത്താവുമായി സമ്പർക്കം പുലർത്തുവാൻ നാം നമ്മുടെ ആത്മാവിനെ വ്യായാമം ചെയ്യുക മാത്രമല്ല, നമ്മുടെ മുഴുവൻ ആളത്തവും ആത്മാവിലായിരിക്കുകയും ചെയ്യും.

ഇപ്പോൾ വിശുദ്ധസ്ഥലത്ത്, നാം ദിനംപ്രതി തിരുവെഴുത്തുകൾ വായിക്കുകയും, ക്രിസ്തുവുമായി സമ്പർക്കം പുലർത്തുകയും, വെളിച്ചത്തിന്റെ പ്രകാശനം അനുഭവമാക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. നാം ആത്മാവിലുള്ള ഒരു വ്യക്തിയെന്നതിലുപരി ദേഹിയിലുള്ള ഒരു വ്യക്തിയാണെങ്കിൽ പോലും, ഇതെല്ലാം അനുഭവിക്കേണ്ടത് നമ്മുടെ ആത്മാവിനെ വ്യായാമം ചെയ്തുകൊണ്ടാണ്. ഒരുപക്ഷേ നാം അതിരാവിലെ നമ്മുടെ ആത്മാവിനെ വ്യായാമം ചെയ്തുകൊണ്ട് തിരുവെഴുത്തുകൾ വായിക്കുകയും, അതിലൂടെ ക്രിസ്തുവിനെ നമ്മുടെ ദിനംപ്രതിയുള്ള മന്നയായി ഭക്ഷിക്കുകയും ചെയ്തേക്കാം. എന്നാൽ നമ്മുടെ വ്യക്തിയെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം, നാം ഇതുവരെ ആത്മാവിൽ ആയിട്ടില്ല; നാം ഇപ്പോഴും ദേഹിയിലാണ്.