അബ്രാഹാം യഹോവയുടെ മുമ്പാകെ നിന്നപ്പോൾ (ഉല്പ 18), അവൻ പെട്ടെന്ന് തന്റെ വായ് തുറന്നില്ല. അവൻ ദൈവത്തിന്റെ മുമ്പാകെ കാത്തിരിക്കുകയും, അവനോട് ആരായുകയും, അവങ്കലേക്ക് നോക്കുകയും ചെയ്തു. ഒരു വ്യക്തിയുടെ കണ്ണുകളുടെ സൂചനയ്ക്കനുസരിച്ച് നാം കാര്യങ്ങൾ ചെയ്യുന്ന ചില സമയങ്ങളുണ്ട്; അവരുടെ മുഖഭാവത്തിനനുസരിച്ചാണ് നാം സംസാരിക്കുന്നത്. ഇപ്രകാരമാണ് നാം പ്രാർത്ഥിക്കേണ്ടത്. സങ്കീർത്തനക്കാരൻ തന്റെ ആഗ്രഹം പ്രകടിപ്പിച്ചു: "യഹോവയുടെ മനോഹരത്വം കാണ്മാനും അവന്റെ മന്ദിരത്തിൽ ധ്യാനിപ്പാനും [ആരായുവാനും] എന്റെ ആയുഷ്കാലമൊക്കെയും ഞാൻ യഹോവയുടെ ആലയത്തിൽ പാർക്കേണ്ടതിന്നു തന്നേ." (സങ്കീ 27:4). നാം നമ്മുടെ ആത്മാവിലേക്ക് തിരിയുകയും, അവനെ നോക്കിക്കാണുകയും, തുടർന്ന് അവനോട് ആരായുകയും വേണം.

നാം നമ്മുടെ വായ് തുറക്കുമ്പോൾ, നാം ചോദിക്കുകയോ യാചിക്കുകയോ ചെയ്യേണ്ടതില്ല, മറിച്ച് നമുക്ക് ആരായാം. അനേകം സഹോദരീ സഹോദരന്മാർ കർത്താവിനോട് ഒരിക്കലും ആരാഞ്ഞട്ടില്ല. അവർ ചോദിക്കുകയും യാചിക്കുകയും മാത്രമേ ചെയ്യുന്നുള്ളൂ. അവർ പറയുന്നു, “ദൈവമേ, എന്റെ മകന് സുഖമില്ല. എനിക്ക് ഈ ആവശ്യവും ആ കുറവുമുണ്ട്.” അവരുടെ ചോദിക്കൽ യാചനയായി മാറുന്നു: “എന്റെ മകനെ സൗഖ്യമാക്കണമേ. എന്നെ കരുതണമേ. എനിക്ക് ആവശ്യമുള്ളത് എനിക്ക് തരണമേ.” ഇതെന്താണ്? ഇത് യാചനയാണ്. ഇവ നല്ല പ്രാർത്ഥനകളല്ല. ഏറ്റവും നല്ല പ്രാർത്ഥന എന്നത് ആരായുന്ന പ്രാർത്ഥനയാണ്. നാം ദൈവത്തെ സ്പർശിക്കുകയും, നിശബ്ദമായി കാത്തിരിക്കുകയും, അവന്റെ സൗന്ദര്യത്തെ നോക്കിക്കാണുകയും, അവനോട് സംസാരിക്കുകയും ചെയ്യുമ്പോൾ, നമുക്ക് അവനോട് ചോദിക്കാം, “ഞാൻ ഇപ്പോൾ ഒരു പ്രത്യേക കാര്യത്തെക്കുറിച്ച് പരാമർശം നടത്തുന്നത് നീ ആഗ്രഹിക്കുന്നുണ്ടോ?” ഇത് ഏറ്റവും മാധുര്യമേറിയ തരത്തിലുള്ള പ്രാർത്ഥനയാകുന്നു.

നാം നിശബ്ദരായിരുന്നുകൊണ്ട് കർത്താവിന്റെ സൗന്ദര്യത്തെ നോക്കിക്കാണുവാൻ പഠിക്കണം (സങ്കീ 27:4). പല ക്രിസ്ത്യാനികളും ഈ അനുഷ്ഠാനത്തെക്കുറിച്ച് ഒരിക്കലും കേട്ടിട്ടില്ല. കർത്താവിന്റെ സൗന്ദര്യത്തെ നോക്കിക്കാണുക എന്നത് നമ്മുടെ ആത്മാവിൽ കർത്താവിനെ നോക്കുക എന്നതും അവങ്കലേക്ക് ഉറ്റുനോക്കുക എന്നതുമാണ്. നാം പ്രാർത്ഥനയിൽ ദൈവത്തിന്റെ മുമ്പാകെ വരുമ്പോൾ, നാം നമ്മുടെ സംസാരം നിർത്തുവാനും, നമ്മുടെ വാക്കുകളെ മുറിച്ചു മാറ്റുവാനും, അവന്റെ മുമ്പാകെ കാണപ്പെടുവാനും, അവനെ സ്പർശിക്കുവാനും, നിശബ്‍ദതയിൽ അവനെ നോക്കിക്കാണുവാനും, അവങ്കലേക്ക് ഉറ്റുനോക്കുവാനുമായി നമ്മുടെ ആത്മാവിലേക്ക് തിരിയുവാൻ നാം പഠിക്കണം. അവനെ നോക്കിക്കാണുകയും, വിലമതിക്കുകയും, അവനെ നിധിയായി കരുതുകപോലും ചെയ്തുകൊണ്ട് നാം അവനെ വീണ്ടും വീണ്ടും നോക്കേണ്ടതുണ്ട്. ഇത് വളരെ മാധുര്യമേറിയതും ആവശ്യവുമാകുന്നു.

ദൈവത്തെ ശ്വസിക്കുന്ന പ്രാർത്ഥനകൾ ഉണ്ടാകേണ്ടതിന്,... നാം ദൈവത്തെ തൊട്ടതിനുശേഷം, നാം അവന്റെ മുമ്പാകെ നിശ്ശബ്ദമായിരിക്കണം. മാനുഷിക ആശയവിനിമയത്തിൽപ്പോലും ഇത് സത്യമാണ്. ഒരു വ്യക്തിയുമായി നാം എത്രയധികം ഉറ്റവരായിരിക്കുന്നുവോ, നാം അവനോടുകൂടെ ആയിരിക്കുമ്പോൾ അത്രയധികം നിശ്ശബ്ദമായിരിക്കുവാൻ നമുക്ക് കഴിയും. പരസ്പരം നോക്കുന്നതിലൂടെ മാത്രം, സംസാരിക്കാതെതന്നെ നമ്മുടെ വികാരങ്ങൾ അറിയിക്കപ്പെടുന്നു. ദൈവത്തെ തൊടുന്നതിൽ പരിചയസമ്പന്നനായ ഒരുവനെ സംബന്ധിച്ചും ഇതുതന്നെ പറയാം. അവൻ ദൈവത്തെ തൊടുമ്പോൾ, അവൻ നിശ്ശബ്ദമായിരിക്കുന്നു. അവൻ കണ്ണീരണിഞ്ഞാൽപ്പോലും, ഈ കണ്ണീർ ബാഹ്യമായതിനേക്കാൾ ആന്തരികമായതാണ്. അവന് എന്തെങ്കിലും പറയുവാനുണ്ടെങ്കിൽ, അവൻ ശാന്തമായി സംസാരിക്കുന്നു; അവൻ ഉറക്കെവിളിക്കുകയോ നിലവിളിച്ചു പ്രാർത്ഥിക്കുകയോ ചെയ്യേണ്ടതില്ല. ദൈവത്തെ ശ്വസിക്കുവാൻ പഠിക്കുന്ന ഓരോരുത്തരും ഈ പാഠം പഠിക്കുന്നു. നമ്മുടെ ആത്മാവിൽ നാം ദൈവത്തെ തൊടുമ്പോൾ, ചെയ്യുവാൻ കഴിയുന്ന ഏറ്റവും നല്ല കാര്യം അവന്റെ മുൻപിൽ നിശ്ശബ്ദമായിരിക്കുക എന്നതാണ്.

പ്രാർത്ഥനയിലൂടെ ദൈവത്തെ ശ്വസിക്കേണ്ടതിന്, നാം ദൈവത്തിന്റെ മുമ്പാകെ കാണപ്പെടണം. സങ്കീർത്തനക്കാരൻ പറയുന്നു: "ഞാൻ എപ്പോൾ ദൈവസന്നിധിയിൽ ചെല്ലുവാനിടയാകും?" (സങ്കീ 42:2). നാം പ്രാർത്ഥിക്കുമ്പോൾ നാം ദൈവത്തിന്റെ മുമ്പാകെ കാണപ്പെടാറുണ്ടോ? നമ്മുടെ ആത്മാവിൽ അവനെ തൊടുവാൻ നാം ദാഹിക്കുന്നുണ്ടോ? നാം ദൈവത്തെ ശ്വസിക്കുമ്പോഴെല്ലാം, നാം ആദ്യം അവന്റെ മുമ്പാകെ കാണപ്പെടുവാൻ വ്യായാമം ചെയ്യണം. നാം പ്രാർത്ഥിക്കുമ്പോൾ, ഏകാഗ്രത പാലിക്കുവാൻ മാത്രമല്ല, നമ്മുടെ ബാഹ്യ ആളത്തത്തെ നിർത്തുവാൻ കൂടിയാണ് നാം നമ്മുടെ കണ്ണുകൾ അടയ്ക്കുന്നത്. നമ്മുടെ ബാഹ്യ ആളത്തം പലപ്പോഴും നമ്മുടെ കണ്ണുകളോടൊപ്പം അലഞ്ഞുനടക്കുന്നു. നാം പ്രാർത്ഥിക്കുമ്പോൾ നമ്മുടെ കണ്ണുകൾ അടയ്ക്കുന്നതിലൂടെ, നാം നമ്മുടെ കണ്ണുകളുടെ കവാടം അടയ്ക്കുകയും, ബാഹ്യ ലോകത്തിലേക്കുള്ള വാതിൽ കൊട്ടിയടയ്ക്കുകയും, നമ്മുടെ ആളത്തത്തിന്റെ ദിശയെ നമ്മുടെ ആത്മാവിലേക്ക് തിരിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. നമ്മുടെ മുഴുവൻ ആളത്തത്തെയും നിർത്തി ബാഹ്യ ലോകത്തിലേക്കുള്ള വാതിൽ അടച്ചതിനുശേഷം, നമ്മുടെ ആളത്തത്തിന്റെ ആഴമേറിയ ഭാഗത്തേക്ക് തിരിയുവാനും നമ്മുടെ ആത്മാവിനെ വ്യായാമം ചെയ്യുവാനും നമുക്ക് സാധിക്കും. നമ്മുടെ ആത്മാവിനെ വ്യായാമം ചെയ്യുവാൻ നാം തിരിയുമ്പോൾ, നാം ഉടനടി ദൈവത്തെ തൊടുകയും നമ്മുടെ ആത്മാവിൽ അവന്റെ മുമ്പാകെ കാണപ്പെടുവാൻ ഇടയാവുകയും ചെയ്യുന്നു.

നാം ദൈവത്തിൽ കാത്തിരിക്കുമ്പോൾ എന്ത് പറയണമെന്ന് പലപ്പോഴും നാം അറിയുന്നില്ലെങ്കിലും, നമ്മുടെ ഉള്ളിൽ ഒരു നെടുവീർപ്പ് ഉണ്ട്. ഈ നെടുവീർപ്പിനെ ശ്വസനത്തോട് താരതമ്യം ചെയ്യാം. നാം അല്പം നെടുവീർപ്പിടുമ്പോൾ, നമ്മുടെ തോളിലെ ഭാരം അപ്രത്യക്ഷമാകുന്നു എന്ന് നമ്മുടെ അനുഭവം കാണിക്കുന്നു. നാം പൂർണ്ണമായി വിടുവിക്കപ്പെടുകയും വിശ്രമം പ്രാപിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു, കൂടാതെ നാം മാധുര്യത്തിന്റെ ഒരു അനുഭൂതിയാൽ കവിഞ്ഞൊഴുകുകയും ചെയ്യുന്നു. നാം ഏത് വഴി തിരഞ്ഞെടുക്കണമെന്നോ, എന്ത് ചെയ്യണമെന്നോ, എങ്ങനെ പ്രാർത്ഥിക്കണമെന്നോ പോലും അറിയാതെ, നമ്മുടെ ഉള്ളിൽ ഇരുളിലേക്കും ആശയക്കുഴപ്പത്തിലേക്കും ആണ്ടുപോകുന്നതായി നമുക്ക് പലപ്പോഴും അനുഭവപ്പെട്ടേക്കാം. എന്നാൽ നാം കർത്താവിൽ കാത്തിരിക്കുമ്പോൾ, നമ്മുടെ ആളത്തത്തിന്റെ ആഴത്തിൽ നിന്ന് നാം നെടുവീർപ്പിടുന്നു... അല്പം നെടുവീർപ്പിട്ടതിനുശേഷം, ഇരുളും ആശയക്കുഴപ്പവും അപ്രത്യക്ഷമാകുകയും, മുന്നോട്ട് പോകുവാനുള്ള വഴി അറിഞ്ഞുകൊണ്ട് നാം വ്യക്തതയുള്ളവരും കുഴപ്പങ്ങളില്ലാത്തവരുമായി മാറുകയും ചെയ്യുന്നു.

നാം ദുഃഖവും സങ്കടവും നിറഞ്ഞവരായിരിക്കാം, എന്നാൽ നാം ദൈവത്തിങ്കലേക്ക് വന്ന് പുറത്തേക്ക് ശ്വസിക്കുമ്പോൾത്തന്നെ, ദുഃഖവും സങ്കടവും ഇല്ലാതാകുന്നു. പുറത്തേക്ക് ശ്വസിച്ചതിനുശേഷം, നാം ഉള്ളിലേക്ക് ശ്വസിക്കണം. നാം ഉള്ളിലേക്ക് ശ്വാസമെടുക്കുമ്പോൾ, ദൈവത്തിന്റെ സന്തോഷവും ആശ്വാസവും നമ്മിലേക്ക് പ്രവേശിക്കുന്നു. ഇതാണ് പ്രാർത്ഥനയുടെ അർത്ഥം. നാം വായു ഉള്ളിലേക്ക് ശ്വസിക്കുന്നതുപോലെതന്നെ, ദൈവത്തെ ഉള്ളിലേക്ക് ശ്വസിക്കുക എന്നതാണ് പ്രാർത്ഥന. നാം പ്രാർത്ഥിക്കുമ്പോഴെല്ലാം, നാം ദൈവത്തെ ഉള്ളിലേക്ക് ശ്വസിക്കുന്നു. പ്രാർത്ഥന എന്നത് ദൈവത്തിന്റെ മുൻപിലും ദൈവത്തിലുമുള്ള നമ്മുടെ ആത്മിക ശ്വസനമാകുന്നു.

നാം ദൈവത്തിങ്കലേക്ക് വരുമ്പോൾ, നാം നമ്മെത്തന്നെയും നമുക്കുള്ള സകലത്തെയും പുറത്തേക്ക് ശ്വസിച്ചു കളയുന്നു, ദൈവത്തെയും അവനുള്ള സകലത്തെയും നാം ഉള്ളിലേക്ക് ശ്വസിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. ഉള്ളിലേക്കും പുറത്തേക്കുമുള്ള ഈ ശ്വസനത്താൽ, നാം നമ്മിൽനിന്ന് വിടുവിക്കപ്പെടുകയും ദൈവത്തിലേക്ക് ആക്കപ്പെടുകയും ചെയ്യുന്നു. ഇത്തരത്തിലുള്ള ശ്വസനം നമ്മുടെ ഉള്ളിലുള്ളതിനെ പുറന്തള്ളുകയും ദൈവത്തിന്റേതായ സകലത്തെയും കൊണ്ടുവരികയും ചെയ്യുന്നു. നാം പുറത്തേക്ക് ശ്വസിക്കുമ്പോൾ, നമ്മുടെ പാപങ്ങൾ പുറന്തള്ളപ്പെടുന്നു, നാം ഉള്ളിലേക്ക് ശ്വാസമെടുക്കുമ്പോൾ, ദൈവത്തിന്റെ വിശുദ്ധി ഉള്ളിലേക്ക് എടുക്കപ്പെടുന്നു. പുറത്തേക്ക് ശ്വസിക്കുന്നതിലൂടെ, നാം ബലഹീനതയിൽ നിന്ന് നമ്മെത്തന്നെ ഒഴിവാക്കുന്നു. ഉള്ളിലേക്ക് ശ്വസിക്കുന്നതിലൂടെ, നാം ദൈവത്തിന്റെ ശക്തിയെ സ്വീകരിക്കുന്നു.

ലളിതമായി പറഞ്ഞാൽ, പ്രാർത്ഥന എന്നത് നമ്മുടെ ആത്മിക ശ്വസനമാകുന്നു. ശ്വസിക്കുക എന്നാൽ എന്താണെന്ന് നമുക്കെല്ലാവർക്കും അറിയാം. നാം ഉച്ഛ്വസിക്കുമ്പോൾ, നമ്മുടെ ഉള്ളിലുള്ള കാർബൺ ഡൈഓക്സൈഡിനെ നാം പുറന്തള്ളുന്നു. നാം ഉള്ളിലേക്ക് ശ്വാസമെടുക്കുമ്പോൾ, നമ്മുടെ പുറത്തുള്ള ഓക്സിജനെ നാം ഉള്ളിലേക്ക് എടുക്കുന്നു. നാം ഉള്ളിലേക്ക് ശ്വാസമെടുക്കുകയും പുറത്തേക്ക് ശ്വാസം വിടുകയും ചെയ്യുമ്പോൾ ഇതാണ് സംഭവിക്കുന്നത്. പ്രാർത്ഥനയിൽ നാം ഇതേ കാര്യം ചെയ്യുന്നു—നമ്മുടെ ഉള്ളിലുള്ളതിനെ നാം പുറത്തേക്ക് ശ്വസിച്ചു കളയുന്നു, ദൈവത്തിലുള്ളതിനെ നാം ഉള്ളിലേക്ക് ശ്വസിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. നമ്മുടെ സ്വാഭാവിക ആളത്തത്തിൽ നമുക്കുള്ളതെല്ലാം കാർബൺ ഡൈഓക്സൈഡിനോട് താരതമ്യം ചെയ്യപ്പെടാം, ദൈവം ആയിരിക്കുന്നതെല്ലാം ഓക്സിജനോട് താരതമ്യം ചെയ്യപ്പെടാം. നാം പ്രാർത്ഥിക്കുമ്പോൾ, അഭികാമ്യമല്ലാത്ത സകലത്തെയും നാം പുറത്തേക്ക് ശ്വസിച്ചു കളയുന്നു, ദൈവത്തിന്റേതായ സകലത്തെയും നാം ഉള്ളിലേക്ക് ശ്വസിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.

പ്രാർത്ഥന എന്നത് പ്രധാനമായും എന്തെങ്കിലും ആവശ്യപ്പെടുവാൻ ദൈവത്തിങ്കലേക്ക് വരുന്നതിന്റെ ഒരു കാര്യമല്ല. പ്രാർത്ഥനയുടെ അർത്ഥം നമുക്കായി എന്തെങ്കിലും ചെയ്യുവാൻ ദൈവത്തോട് ചോദിക്കുക എന്നതല്ല. പ്രാർത്ഥനയുടെ പ്രാഥമിക പ്രാധാന്യം ദൈവത്തെ ശ്വസിക്കുക, ദൈവത്തെ ആഗിരണം ചെയ്യുക എന്നതാണ്. നാം പ്രാർത്ഥിക്കുമ്പോൾ, നമുക്കായി എന്തെങ്കിലും ചെയ്യുവാൻ ദൈവത്തോട് ചോദിക്കുന്ന ഒരു ആന്തരോദ്ദേശ്യമോ നിശ്ചയമോ നമുക്ക് ഉണ്ടാകരുത്; മറിച്ച്, നമ്മുടെ ഉദ്ദേശ്യം ദൈവത്തെ ശ്വസിക്കുക എന്നതും അവനെ ആഗിരണം ചെയ്യുക എന്നതുമായിരിക്കണം.