നാം ശുദ്ധവായു ശ്വസിക്കുമ്പോൾ നമുക്ക് ഒരു പ്രത്യേക അനുഭൂതി ഉണ്ടാകുന്നു; നമുക്ക് ആസ്വാദനത്തിന്റെ ഒരു അനുഭൂതി ഉണ്ടാകുന്നു. അതുപോലെ, അവനെ ഉള്ളിലേക്ക് ശ്വസിച്ചുകൊണ്ട് നാം ആത്മാവിനെ സ്പർശിക്കുമ്പോഴെല്ലാം, നമുക്ക് ഒരു പ്രത്യേക അനുഭൂതി ഉണ്ടാകുന്നു. ആത്മാവ് ദൈവത്തിന്റെ സിംഹാസനത്തിനു മുമ്പിൽ ജ്വലിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന ഏഴു ദീപങ്ങൾ ആയിരിക്കുന്നതുകൊണ്ട് നമുക്ക് കുറ്റബോധം ഉണ്ടാകുകയും; നമുക്ക് ന്യായവിധിക്കപ്പെട്ടതായി അനുഭവപ്പെടുകയും നമ്മെത്തന്നെ നാം കുറ്റം വിധിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു (വെളി 4:5). അവൻ കുഞ്ഞാടിന്റെ കണ്ണുകളുമാകുന്നു (5:6). വെളിപ്പാടു 1:14-ൽ മനുഷ്യപുത്രനായിരിക്കുന്ന കുഞ്ഞാടിന്റെ കണ്ണുകൾ പ്രകാശിക്കുകയും, തുറന്നുകാട്ടുകയും, വിധിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന അഗ്നിജ്വാല പോലെയാകുന്നു. ആത്മാവ് മനുഷ്യനാൽ സ്പർശിക്കപ്പെടുകയും മനുഷ്യനിലേക്ക് കൈക്കൊള്ളപ്പെടുകയും ചെയ്യുമ്പോൾ, അവൻ മനുഷ്യന്റെ ഉള്ളിൽ ഒരു പ്രകാശിക്കലും പ്രകാശനവുമായിത്തീരുന്നു. അവൻ പാപത്തെക്കുറിച്ചും നീതിയെക്കുറിച്ചും ന്യായവിധിയെക്കുറിച്ചും ലോകത്തിന് ബോധ്യം വരുത്തുന്നു (യോഹ 16:8).

നമ്മുടെ പെസഹ കുഞ്ഞാട് കൊല്ലപ്പെട്ടിരിക്കുന്നതിനാൽ കർത്താവിന് നന്ദി. നമ്മുടെ ഭക്ഷണമായിരിക്കുവാൻ വന്നിട്ടുള്ള ക്രിസ്തു ക്രൂശിക്കപ്പെടുകയും പുനരുത്ഥാനം ചെയ്യുകയും ചെയ്തിരിക്കുന്നു. തന്റെ പുനരുത്ഥാനത്തിൽ അവൻ പരിശുദ്ധാത്മാവാകുന്നു. ആത്മാവ് ഇപ്പോൾ ആശ്ചര്യകരവും മാർമികവുമാകുന്നു. ദൈവം എന്തായിരിക്കുന്നുവോ അതും അവൻ കടന്നുപോയ സകലവും ഇപ്പോൾ ആത്മാവിലുണ്ട്. ജഡാവതാരത്തിൽ, ദിവ്യത്വം മനുഷ്യത്വത്തിലേക്ക് പ്രവേശിച്ചു, പുനരുത്ഥാനത്തിൽ, മനുഷ്യത്വം ദിവ്യത്വത്തിലേക്ക് പ്രവേശിച്ചു. മനുഷ്യത്വം ഇപ്പോൾ ആത്മാവിലുണ്ട്. ഇപ്പോൾ കർത്താവിന്റേതായ സകലവും ആത്മാവിലുണ്ട്. ഇക്കാരണത്താൽ ആത്മാവ് അത്ര ലളിതമല്ല. സകലവും ഇപ്പോൾ ആത്മാവിലുണ്ട്. സകലവും ഒരുക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു, ലഭ്യവുമാകുന്നു. ഇനിമേൽ എന്തെങ്കിലും ചെയ്യേണ്ട യാതൊരു ആവശ്യമില്ല. നാം ഭക്ഷിക്കുക മാത്രം വേണം.

[ക്രൈസ്തവമതം] അത് ക്രിസ്തുവിന്റെ മരണം വീണ്ടെടുപ്പിനുവേണ്ടി മാത്രമാണ് എന്ന് കാണുന്നു. ക്രിസ്തുവിന്റെ മരണം അതിലും അധികമായി ഭക്ഷിക്കുവാനാണ് എന്ന് അത് കാണുന്നില്ല. യിസ്രായേൽ മക്കൾ പെസഹ കുഞ്ഞാടിനെ കൊന്നപ്പോൾ, അവർ തങ്ങളുടെ വീണ്ടെടുപ്പിനായി കുഞ്ഞാടിന്റെ രക്തം ചൊരിയുക മാത്രമല്ല ചെയ്തത്. അവർ കുഞ്ഞാടിന്റെ മാംസം തങ്ങളുടെ ഭക്ഷണമായി ഭക്ഷിക്കുകയും ചെയ്തു. അതേവിധത്തിൽ, കർത്താവായ യേശു ക്രൂശിലേക്ക് പോയപ്പോൾ, അവന്റെ മരണം തന്റെ രക്തം ചൊരിയുന്നതിലൂടെയുള്ള വീണ്ടെടുപ്പിനുവേണ്ടി മാത്രമായിരുന്നില്ല. നാം അവനെ ഭക്ഷിക്കുവാനും, അവനെ കുടിക്കുവാനും, അവനെ ആസ്വദിക്കുവാനും കഴിയേണ്ടതിനായിരുന്നു.

ഒരു ദിവസം യേശു താൻ മരിക്കുവാൻ പോകുന്നു എന്ന് തന്റെ ശിഷ്യന്മാരോട് പറഞ്ഞു. താൻ പോകുന്നത് അവർക്ക് പ്രയോജനകരമായതുകൊണ്ട് അസ്വസ്ഥരാകരുത് എന്ന് കർത്താവ് അവരോട് പറഞ്ഞു. വാസ്തവത്തിൽ, അവൻ പോയില്ലെങ്കിൽ, അവന് വീണ്ടും വരുവാൻ കഴിയുമായിരുന്നില്ല. ഇത് ഒരു വിചിത്രമായ വാക്കായിരുന്നു. സഹോദരൻ ഹ്വാങ് എനിക്ക് പച്ചമീൻ നൽകി ശുശ്രൂഷിക്കുവാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നുവെങ്കിൽ, അവൻ എനിക്ക് ജീവനുള്ള ഒരു മീനിനെ കാണിച്ചുതരും, എന്നാൽ അതിനുശേഷം അതിനെ പാകം ചെയ്യുവാൻ അവൻ ആ മീനിനെ കൊണ്ടുപോകേണ്ടതുണ്ട്. ഞാൻ ആ മീനിനെ കണ്ടുവെങ്കിലും, അത് ഇനിയും കൊണ്ടുപോകപ്പെടേണ്ടതുണ്ട്. മീൻ ആദ്യമായി വന്നപ്പോൾ, അത് എനിക്ക് പുറത്തായിരുന്നു. അത് രണ്ടാമതായി വരുമ്പോൾ, അതിന് എന്റെ ഉള്ളിലായിരിക്കുവാൻ കഴിയും. അത് വീണ്ടും വരേണ്ടതിന്, അത് ആദ്യം പോയേ മതിയാകൂ. അത് പോകുന്നതിനെക്കുറിച്ച് അസ്വസ്ഥനാകുവാനോ ദുഃഖിക്കുവാനോ ആവശ്യമില്ല, കാരണം അത് മടങ്ങിവരുമ്പോൾ നാം അതിനെ ആസ്വദിക്കും.

ഭക്ഷണത്തിനായുള്ള അപ്പമായി അവൻ മനുഷ്യന് പ്രത്യക്ഷനാകുന്നുവെങ്കിലും, ദൈവത്വത്തിന്റെ സകല നിറവും അവനിൽ ദേഹരൂപമായി വസിക്കുന്നു എന്ന് ബൈബിൾ പറയുന്നു (കൊലൊ 2:9). നാം കർത്താവിനെ ഒരിക്കലും വിലകുറച്ചുകാണരുത്. അവന് ആകർഷകമായ രൂപമോ മനോഹരമായ ദൃഷ്ടഭാവമോ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. അവന്റെ ബാഹ്യമായ ദൃഷ്ടഭാവം ശ്രദ്ധേയമോ ഭീഷണിപ്പെടുത്തുന്നതോ ആയിരുന്നില്ല. എന്നിരുന്നാലും, അവൻ ഉള്ളടക്കമില്ലാത്തവനല്ലായിരുന്നു. ദൈവത്വത്തിന്റെ സകല നിറവും, അതായത് ദൈവത്തിന്റെ തന്നെ സകല നിറവും അവനിൽ വസിച്ചിരുന്നു എന്ന് ബൈബിൾ പറയുന്നു. ആ നിറവ് അവനിൽ ദേഹരൂപമായിപ്പോലും വസിച്ചിരുന്നു. ഏറ്റവും പരിശുദ്ധനും സർവാതീതമായവനും അടുക്കാനാവാത്ത വെളിച്ചത്തിലുള്ളവനുമായ തേജസ്സിന്റെയും പ്രതാപത്തിന്റെയും ദൈവത്തിന്റെ നിറവ് യേശു എന്ന മനുഷ്യനിൽ വസിച്ചിരുന്നു. നമ്മുടെ ഭക്ഷണമായിരിക്കുന്ന ഈ യേശുവിൽ സകല നിറവും വസിക്കുന്നു. നാം ഈ അളവോളം അവനെ അറിയണം.

ഭക്ഷണത്തിന്റെ രൂപത്തിൽ കർത്താവ് മനുഷ്യന്റെ അടുക്കൽ വന്നപ്പോൾ, അവന് ബാഹ്യമായ പ്രതാപമോ, മഹത്വമോ, തേജസ്സോ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. മനുഷ്യന്റെ ഭക്ഷണമായിരിക്കുവാൻ അവൻ താഴ്മയുള്ള രീതിയിൽ വന്നു. ആർക്കും അവനെ തൊടുവാനും അവന്റെ അടുക്കലേക്ക് ചെല്ലുവാനും കഴിയുമായിരുന്നു. ഒരു ഭീഷണിയല്ലാത്ത മനുഷ്യൻ എപ്പോഴെങ്കിലും ഉണ്ടായിരുന്നിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ, ആ മനുഷ്യൻ കർത്താവായ യേശുവായിരുന്നു. അവൻ ഭൂമിയിലായിരുന്നപ്പോൾ, “എനിക്ക് നിന്നെ കാണുവാൻ ആഗ്രഹമുണ്ടെങ്കിലും, എനിക്ക് നിന്നെ ഭയമാണ്” എന്ന് പറയുവാൻ കഴിയുന്ന ഒരു വ്യക്തി ഉണ്ടായിരുന്നുവെന്ന് ഞാൻ വിശ്വസിക്കുന്നില്ല. അങ്ങനെയുള്ള ഒരു വ്യക്തിയെ ബൈബിളിൽ നമുക്ക് കണ്ടെത്തുവാൻ കഴിയില്ല. അവർ അവനെ ഒട്ടും ഭയപ്പെട്ടിരുന്നില്ല. നമ്മുടെ കർത്താവ് ഭക്ഷണമായി വന്നതുകൊണ്ട്, അവൻ മനുഷ്യന് ഏറ്റവും ഭീഷണിയില്ലാത്ത രീതിയിൽ തന്നെത്തന്നെ വെളിപ്പെടുത്തി. തന്നെ ഭക്ഷണമായും പാനീയമായും കൈക്കൊള്ളുന്നതിൽ മനുഷ്യൻ തികച്ചും സ്വസ്ഥതയുള്ളവനായിരിക്കുവാൻ അവൻ ആഗ്രഹിച്ചു.

മനുഷ്യന് ഭക്ഷിക്കുവാൻ തക്കവണ്ണം കർത്താവ് തന്നെത്തന്നെ ലഭ്യമാക്കുന്നു. അവൻ ഇനിമേൽ അടുക്കാനാവാത്ത വെളിച്ചത്തിൽ മാത്രം വസിക്കുന്നവനല്ല. അവൻ ഇനിമേൽ പ്രതാപത്തിലും തേജസ്സിലും മാത്രം വസിക്കുന്നവനല്ല. അവൻ ഇനിമേൽ മൂന്നാം സ്വർഗ്ഗത്തിൽ മാത്രമുള്ളവനല്ല. അവൻ സ്വർഗ്ഗത്തിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങിവന്നപ്പോൾ, അവൻ തന്നെത്തന്നെ ഒഴിപ്പിച്ചു. അവൻ സ്വർഗ്ഗത്തിൽ നിന്ന് ഭൂമിയിലേക്ക് ഇറങ്ങിവന്നപ്പോൾ, അവന് ആകർഷകമായ രൂപമോ മനോഹരമായ ദൃഷ്ടഭാവമോ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല, ബാഹ്യമായ യാതൊരു പ്രതാപവും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. അവൻ വളരെ ലളിതനും താഴ്മയുള്ളവനുമായിരുന്നു; അവൻ ഭക്ഷണത്തിന് കൊള്ളാവുന്ന ഒരു കഷണം അപ്പമായിരുന്നു.

അടുക്കാനാവാത്ത വെളിച്ചത്തിൽ വസിക്കുന്ന ദൈവം തന്റെ പ്രതാപത്തിലും, തേജസ്സിലും, അടുക്കാനാവാത്ത വിശുദ്ധിയിലും തന്നെത്തന്നെ നമുക്ക് വെളിപ്പെടുത്തിയെങ്കിൽ, നാം എന്തു ചെയ്യുമായിരുന്നു? ബൈബിളിൽ ഇതിന് അനേകം ഉദാഹരണങ്ങൾ ഉണ്ട്. ദാനീയേൽ ദൈവത്തെ കണ്ടപ്പോൾ, അവന്റെ ശക്തി അവനെ വിട്ടുമാറി, അവൻ ദൈവ മുൻപാകെ വീണു. കർത്താവായ യേശുവിന്റെ മാറിൽ ചാരിയിരുന്നിരുന്ന അപ്പൊസ്തലനായ യോഹന്നാൻ, പത്മൊസ് ദ്വീപിൽവെച്ച് കർത്താവിന്റെ തേജസ്സ് കണ്ടപ്പോൾ, അവൻ മരിച്ചവനെപ്പോലെ അവന്റെ കാൽക്കൽ വീണു. ദൈവം അടുക്കാനാവാത്ത വെളിച്ചത്തിന്റെ ഒരവസ്ഥയിൽ നിലനിന്നിരുന്നുവെങ്കിൽ, ദൈവത്തെ ഭക്ഷിക്കുവാൻ നമുക്ക് അസാധ്യമായിരിക്കുമായിരുന്നു. അവൻ തന്നെത്തന്നെ ഭക്ഷണമായി നമുക്ക് തന്നാൽപ്പോലും, ഈ അവസ്ഥയിൽ അവനെ ഭക്ഷിക്കുവാൻ നമുക്ക് അസാധ്യമായിരിക്കുമായിരുന്നു, കാരണം നാമെല്ലാവരും ഭയപ്പെടുകയും കമിഴ്ന്നുവീഴുകയും ചെയ്യുമായിരുന്നു.

നമ്മുടെ ഭക്ഷണമായിരിക്കുവാൻ ദൈവം തന്നെത്തന്നെ നമുക്ക് നൽകിയിരിക്കുന്നു. നമ്മളാൽ ഭക്ഷിക്കപ്പെടുവാൻ ദൈവം എങ്ങനെയാണ് തന്നെത്തന്നെ നമുക്ക് അവതരിപ്പിക്കുന്നത്? ഒരു പ്രക്രിയ മുഖാന്തരം നാം അവനെ ഭക്ഷിക്കുന്നത് ദൈവം സാധ്യമാക്കുന്നു. ഉദാഹരണത്തിന്, നാം കോഴിയെ ഭക്ഷിക്കുവാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നുവെങ്കിൽ, നാം ജീവനുള്ള കോഴിയെ ഭക്ഷിക്കുമെന്ന് ആരും പ്രതീക്ഷിക്കുകയില്ല; മറിച്ച്, ആ കോഴി പ്രക്രിയാവിധേയമാകേണ്ടതുണ്ട്. അത് ഭക്ഷിക്കപ്പെടുവാൻ കഴിയുന്നതിന് മുൻപ്, അത് കൊല്ലപ്പെടേണ്ടതുണ്ട്, അതിന്റെ തൂവലുകൾ നീക്കം ചെയ്യപ്പെടേണ്ടതുണ്ട്. തുടർന്ന് അത് കഴുകപ്പെടുകയും, കഷണങ്ങളായി മുറിക്കപ്പെടുകയും, അത് മൃദുവാകുന്നതുവരെ വേവിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്യേണ്ടതുണ്ട്. അതേവിധത്തിൽ, പ്രക്രിയാവിധേയനാകാതെ ദൈവത്തെ നമുക്ക് ഭക്ഷിക്കുവാൻ കഴിയില്ല. ഇത് അത്ര ലളിതമല്ല, കാരണം ദൈവം അടുക്കാനാവാത്ത വെളിച്ചത്തിൽ വസിക്കുന്നു. അവൻ വലിയവനും തേജോമയനുമാകുന്നു.

ആത്മാവ് എന്ന വാക്കിനും അത് എങ്ങനെ ഉപയോഗിച്ചിരിക്കുന്നു എന്നതിനും നാം ശ്രദ്ധ നൽകണം. ഒന്നാമതായി, ദൈവം ആത്മാവാകുന്നു. രണ്ടാമതായി, ആത്മാവ് എന്ന നിലയിൽ, ദൈവം നമ്മുടെ ആത്മാവിലേക്ക് പ്രവേശിക്കുന്നു. മൂന്നാമതായി, നാം നമ്മുടെ ആത്മാവിലേക്ക് തിരിയണം, നാലാമതായി, നാം നമ്മുടെ ആത്മാവിനാൽ ദൈവവുമായി ബന്ധപ്പെടണം. ചുരുക്കത്തിൽ, ആത്മാവായിരിക്കുന്ന ദൈവം നമ്മുടെ ആത്മാവിലേക്ക് പ്രവേശിച്ചിരിക്കുന്നതിനാൽ, നാം നമ്മുടെ ആത്മാവിലേക്ക് തിരിയുകയും നമ്മുടെ ആത്മാവിനാൽ അവനുമായി ബന്ധപ്പെടുകയും ചെയ്യേണ്ടതുണ്ട്... ദൈവവുമായി ബന്ധപ്പെടുവാനും, അവനെ സ്പർശിക്കുവാനും, അവനെ ഭക്ഷിക്കുവാനും, അവനെ കുടിക്കുവാനും, അവനെ ആസ്വദിക്കുവാനും, ഈ നാല് കാര്യങ്ങളെ സംബന്ധിച്ച് നാം വ്യക്തതയുള്ളവരായിരിക്കണം. ഒരു വ്യക്തിക്ക് ദൈവത്തെ സ്പർശിക്കുവാൻ കഴിയുമോ ഇല്ലയോ എന്നത് നമ്മുടെ ആത്മാവിലേക്ക് തിരിയുവാനും നമ്മുടെ ആത്മാവിനാൽ ദൈവത്തെ സ്പർശിക്കുവാനുമുള്ള പാഠം പഠിക്കുന്നതിനെ പൂർണ്ണമായും ആശ്രയിച്ചിരിക്കുന്നു. നാം ആയിരം ദൂതുകൾ കേട്ടിട്ടുണ്ടാകാം എന്നാൽ ദൈവത്തെ സ്പർശിച്ചിട്ടുണ്ടാകയില്ല.