ലാസർ മരിച്ചപ്പോൾ, യേശു തന്റെ ആത്മാവിൽ രോഷം പൂണ്ട്, അസ്വസ്ഥനായി, എന്നും കരഞ്ഞു എന്നും നാം വായിക്കുന്നു (11:33, 35). യേശുവിന് ഒരിക്കലും കരയുവാൻ കഴിയില്ല എന്ന് പലപ്പോഴും ഞാൻ ചിന്തിച്ചിട്ടുണ്ട്. എന്നാൽ അവന്റെ മനുഷ്യത്വത്തിൽ കരയുവാൻ ഒരു സമയമുണ്ട്. നാം ഒരിക്കലും കരയാത്തവണ്ണം അത്ര ശക്തരായിരിക്കുവാൻ പാടില്ല. ഞാൻ നിങ്ങളുടെ മുൻപിൽ വെച്ച് കരയുകയാണെങ്കിൽ, ഞാൻ ശക്തനല്ല എന്ന് നിങ്ങൾ ചിന്തിക്കുമോ എന്ന് ഞാൻ ഭയപ്പെടുന്നു. ഇതൊരു മതപരമായ ധാരണയാണ്; ചിലപ്പോൾ നാം കരയേണ്ടതുണ്ട്. ഇതാണ് യഥാർഥ മനുഷ്യത്വം.

യോഹന്നാൻ 7:46-ൽ യേശുവിന്റെ മനുഷ്യത്വത്തെക്കുറിച്ച് കൂടുതലായി ചിലത് കാണുന്നുണ്ട്. മുഖ്യപുരോഹിതന്മാരും പരീശന്മാരും കർത്താവിനെ പിടികൂടേണ്ടതിന് ചില സേവകരെ അയച്ചു, എന്നാൽ അവർ മടങ്ങിവന്നപ്പോൾ, “ഈ മനുഷ്യനെപ്പോലെ ആരും ഒരിക്കലും സംസാരിച്ചിട്ടില്ല” എന്ന് അവർ പറഞ്ഞു. യേശുവിനെപ്പോലെയുള്ള ഒരു മനുഷ്യനെ അവർ ഒരിക്കലും കണ്ടിട്ടുണ്ടായിരുന്നില്ല. മറ്റുള്ളവർ നമ്മെപ്പോലെ ഒരാളെ ഒരിക്കലും കണ്ടിട്ടില്ലെന്ന് പറയത്തക്കവണ്ണമുള്ള ഒരു മനുഷ്യനായിരിക്കുവാൻ നാം പഠിക്കണം. നാം നിസ്തുലരായിരിക്കണം, കാരണം അങ്ങനെയുള്ള ഒരു നിസ്തുല മനുഷ്യത്വത്തെയാണ് നാം ആസ്വദിക്കുന്നത്.

യോഹന്നാൻ 7:6-ൽ കർത്താവ് എപ്പോഴും സമയത്താൽ പരിമിതപ്പെട്ടിരുന്നതായി നാം കാണുന്നു. “അതുകൊണ്ട് യേശു അവരോടു പറഞ്ഞു, എന്റെ സമയം ഇതുവരെ വന്നിട്ടില്ല, എന്നാൽ നിങ്ങളുടെ സമയം എപ്പോഴും ഒരുങ്ങിയിരിക്കുന്നു.” നാമെല്ലാവരും, പ്രത്യേകിച്ച് ചെറുപ്പക്കാർ, ഇത്രമാത്രം സ്വാതന്ത്ര്യമുള്ളവരാകാതിരിക്കുവാൻ പഠിക്കേണ്ടതുണ്ട്. അമിതമായ സ്വാതന്ത്ര്യം നിയമരാഹിത്യത്തെ കാണിക്കുന്നു. സ്വാതന്ത്ര്യം നിയമത്തിന്റെ അതിരുകൾക്കുള്ളിലായിരിക്കണം. നമ്മുടെ സമയം എപ്പോഴും വന്നിരിക്കുന്നു എന്ന് നാം പറയുവാൻ പാടില്ല. യേശുവിന്റെ മനുഷ്യത്വം എപ്പോഴും അങ്ങനെയുള്ളതല്ല. അവന്റെ മനുഷ്യത്വത്തിന് ഇത്രമാത്രം സ്വാതന്ത്ര്യമില്ല. അവന്റെ മനുഷ്യത്വത്തിൽ പങ്കുകൊള്ളുവാൻ നാം പഠിക്കുകയാണെങ്കിൽ, അവിടെ പരിമിതിയുണ്ടെന്ന് നാം കാണും.

യോഹന്നാന്റെ സുവിശേഷം അയ്യായിരം പേരെ പോഷിപ്പിച്ചതിനെക്കുറിച്ച് ഒരു കാര്യം കൂടി ചേർക്കുന്നു. ഒന്നും നഷ്ടപ്പെട്ടുപോകാതിരിക്കേണ്ടതിന് ശേഷിച്ച കഷണങ്ങൾ ശേഖരിക്കുവാൻ യേശു ശിഷ്യന്മാരോട് പറഞ്ഞു (6:12). അത്രത്തോളം ഉറപ്പുള്ള ഒരു മനുഷ്യത്വത്തെ നാം ഇവിടെ കാണുന്നു. അവന്റെ പെരുമാറ്റത്തിൽ അശ്രദ്ധമായി യാതൊന്നുമില്ല. നമ്മിൽ ഭൂരിഭാഗം പേരും ശേഷിച്ച കഷണങ്ങളെക്കുറിച്ച് മറന്നുപോയേക്കാം, എന്നാൽ കർത്താവ് ഒന്നിനെയും അശ്രദ്ധമായ രീതിയിൽ ഉപേക്ഷിക്കാതിരിക്കുവാൻ ശ്രദ്ധയുള്ളവനായിരുന്നു.

മർക്കൊസ് 6-ൽ, അവൻ അയ്യായിരം പേരെ പോഷിപ്പിച്ചപ്പോൾ, ജനത്തെ പന്തിപന്തിയായി ഇരിക്കുവാൻ അവൻ ശിഷ്യന്മാരോട് കൽപ്പിച്ചു. ഇത് അവന്റെ ജ്ഞാനമായിരുന്നു. അവർ ഇരുന്നിരുന്നില്ലെങ്കിൽ, ശിഷ്യന്മാർക്ക് അവർക്ക് അപ്പം വിതരണം ചെയ്യുവാൻ കഴിയുമായിരുന്നില്ല. കർത്താവായ യേശു അവരോട് ക്രമമില്ലാത്ത രീതിയിലല്ല, മറിച്ച് വളരെ ക്രമത്തോടുകൂടിയ രീതിയിൽ ഇരിക്കുവാനാണ് പറഞ്ഞത്. സകലതും ക്രമമായി ക്രമീകരിക്കപ്പെട്ടു. അത്തരം ഒരു ക്രമീകരണം ഉണ്ടായിരിക്കുന്നതിന് ശരിയായ മനുഷ്യത്വം ആവശ്യമാണ്.

യേശു വളരെ ഉത്സാഹമുള്ള ഒരു മനുഷ്യനാണ്. അവൻ അത്യന്തം തിരക്കുള്ളവനായിരുന്നു എന്ന് മർക്കൊസ് 1 വെളിപ്പെടുത്തുന്നു. അവൻ വളരെ വൈകിയാണ് ഉറങ്ങുവാൻ പോയതെന്ന് ഞാൻ വിശ്വസിക്കുന്നു, എങ്കിലും വാക്യം 35 പറയുന്നു, “പിന്നെ അതിരാവിലെ, രാത്രി ആയിരുന്നപ്പോൾ തന്നെ, അവൻ എഴുന്നേറ്റ് പുറത്തേക്ക്, ഒരു വിജനസ്ഥലത്തേക്കു പോയി, അവിടെ പ്രാർഥിച്ചു.” പലപ്പോഴും ആളുകൾ തങ്ങൾ വളരെ വൈകി ഉറങ്ങുവാൻ പോയതുകൊണ്ട് നേരത്തെ എഴുന്നേൽക്കാത്തതിന് ഒഴികഴിവ് പറയുന്നു. സഭാജീവിതത്തിന് ഉത്സാഹവും ജാഗ്രതയുമുള്ള ഒരു മനുഷ്യത്വമാണ് ആവശ്യം.

മത്തായി 20:28-ൽ കർത്താവ് പറഞ്ഞു, “മനുഷ്യപുത്രനും ശുശ്രൂഷിക്കപ്പെടുവാനല്ല, മറിച്ച് ശുശ്രൂഷിക്കുവാനും അനേകർക്കുവേണ്ടി തന്റെ ജീവനെ മറുവിലയായി നൽകുവാനും വന്നതു പോലെ തന്നെ.” ഒരുമിച്ച് താമസിക്കുന്ന ചില ചെറുപ്പക്കാർ പ്രത്യേകിച്ചും, പലരും ശുശ്രൂഷിക്കപ്പെടുവാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു, എന്നാൽ അവർ ഒരിക്കലും ശുശ്രൂഷിക്കുന്നില്ല. അവർ വീട് വൃത്തിയാക്കുന്നില്ല; അവർ പാത്രങ്ങൾ കഴുകുന്നില്ല; അവർ തങ്ങളുടെ വസ്ത്രങ്ങളെ അലക്കുന്നില്ല; അവർ ഒന്നും ചെയ്യുന്നില്ല. അവർ സഹോദരന്മാരുടെയും സഹോദരിമാരുടെയും ഇടയിൽ ഉറങ്ങുവാനും വിശ്രമിക്കുവാനും ജീവിതം ആസ്വദിക്കുവാനും മാത്രം ഇഷ്ടപ്പെടുന്നു. ഇത് സഭാജീവിതത്തിനായുള്ള മനുഷ്യത്വമല്ല. സഭാജീവിതത്തിനായുള്ള മനുഷ്യത്വം ശുശ്രൂഷിക്കപ്പെടുവാനുള്ളതല്ല, മറിച്ച് ശുശ്രൂഷിക്കുവാനുള്ളതാണ്. നമ്മുടെ ജീവന്റെ വിലകൊടുത്തുപോലും നാം ശുശ്രൂഷിക്കേണ്ടതുണ്ട്. മറ്റുള്ളവരെ ശുശ്രൂഷിക്കുവാൻ നമുക്ക് അത്തരം ഒരു ആത്മാവ് ആവശ്യമാണ്. ഇത് യേശുവിന്റെ മനുഷ്യത്വത്തിൽ നിന്ന് മാത്രമേ വരുവാൻ കഴിയുകയുള്ളൂ.

നാം മത്തായി 17-ലെ കഥയുമായി പരിചിതരാണ്. യേശു ദൈവപുത്രനായിരുന്നതിനാൽ, ദൈവത്തിന്റെ ആലയത്തിലേക്ക് നൽകുന്ന ദ്വിദ്രഹ്മപ്പണത്തിൽ നിന്ന് അവൻ സ്വതന്ത്രനായിരുന്നു. അവൻ ഇത് പത്രൊസിനോട് വ്യക്തമാക്കുകയും ചെയ്തു. യേശു വളരെ വഴക്കമുള്ളവനായിരുന്നു. അവന് ആലയത്തിലെ ദ്വിദ്രഹ്മപ്പണം നൽകേണ്ടതില്ലായിരുന്നു, എങ്കിലും അവർ നീരസപ്പെടാതിരിക്കേണ്ടതിന് അവൻ അത് നൽകി. അവൻ തന്റെ ശിഷ്യന്മാർക്ക് സാഹചര്യം വ്യക്തമാക്കിക്കൊടുത്തു, എങ്കിലും അവൻ നിർബന്ധിച്ചില്ല. അവൻ വ്യക്തതയുള്ളവനായിരുന്നു, എങ്കിലും അവൻ അത്രത്തോളം വഴക്കമുള്ള രീതിയിൽ തന്നെത്തന്നെ വ്യായാമം ചെയ്തു. ഇത് അവന്റെ മനുഷ്യത്വം ആകുന്നു. സഭാജീവിതത്തിൽ നാം ഒരിക്കലും ഒന്നിനും നിർബന്ധിക്കാതെ വഴക്കമുള്ളവരായിരിക്കുവാൻ പഠിക്കണം. അപ്പോൾ നാം മറ്റുള്ളവരെ നീരസപ്പെടുത്തുകയില്ല. ഇതാണ് യേശുവിന്റെ മനുഷ്യത്വം.

മത്തായി 12:20 പറയുന്നു, “അവൻ ന്യായത്തെ ജയത്തോളം കൊണ്ടുവരുംവരെ, ചതഞ്ഞ ഓടയെ ഒടിച്ചുകളയുകയില്ല, പുകയുന്ന ചണത്തെ കെടുത്തിക്കളയുകയുമില്ല.” മനോഹരമായ സ്വരമാധുര്യം പുറപ്പെടുവിക്കുന്ന ഓടക്കുഴലിനെ നാമെല്ലാവരും സ്നേഹിക്കുന്നു. എന്നാൽ ആരെങ്കിലും മോശം ശബ്ദമുണ്ടാക്കുന്ന ഒരു ചതഞ്ഞ ഓടയാണെങ്കിൽ, “അതിനെ ഒടിച്ചുകളയൂ” എന്ന് നാം പറയുന്നു. ഒരു സഹോദരൻ വളരെ തെളിച്ചമുള്ളവനും പ്രകാശിക്കുന്നവനും ആയതുകൊണ്ട് നാം അവനെ ഇഷ്ടപ്പെടുന്നു, എന്നാൽ മറ്റൊരു സഹോദരൻ വളരെ പുകയുന്നവനായതുകൊണ്ട് നാം അവനെ ഇഷ്ടപ്പെടുന്നില്ല. അതുകൊണ്ടാണ് പലപ്പോഴും പ്രായം കുറഞ്ഞവരെയും ബലഹീനരെയും വഹിക്കുവാൻ നമുക്ക് കഴിയാത്തത്. ചതഞ്ഞ ഓടകളെ ഒടിക്കാതിരിക്കുവാനും പുകയുന്ന ചണത്തെ കെടുത്താതിരിക്കുവാനും നമുക്ക് യഥാർത്ഥത്തിൽ യേശുവിന്റെ മനുഷ്യത്വം ആവശ്യമാണ്. യേശുവിനെ ഭക്ഷിക്കുന്നതിലൂടെ, നമുക്ക് അവന്റെ മനുഷ്യത്വത്തിൽ പങ്കുകൊള്ളുവാൻ കഴിയും.

മത്തായി 12:19 പറയുന്നു, “അവൻ കലഹിക്കുകയില്ല, നിലവിളിക്കുകയുമില്ല; അവന്റെ ശബ്ദം തെരുവുകളിൽ ആരും കേൾക്കുകയുമില്ല.” കർത്താവിന്റെ മനുഷ്യത്വം അത്രത്തോളം നേരിയതാണ്, അവൻ ഒരിക്കലും കലഹിക്കുകയോ നിലവിളിക്കുകയോ തെരുവുകളിൽ തന്റെ ശബ്ദം പ്രശസ്തമാക്കുകയോ ചെയ്യുന്നില്ല. പലപ്പോഴും നമ്മുടെ ശബ്ദം ജനം കേൾക്കുവാൻ നാം ഇഷ്ടപ്പെടുന്നു. എന്നാൽ ഇത് കർത്താവിന്റെ മനുഷ്യത്വമല്ല.