മൂന്നാമത്തെ വിലമതിപ്പ് എന്നത് എണ്ണയുമായി ഇഴുകിച്ചേർന്ന് ഉരുളിയിൽ പാകം ചെയ്ത നേരിയ മാവാണ്. ഈ കഷ്ടാനുഭവം കുറേക്കൂടി ആഴം കുറഞ്ഞതാണ്, ഇതിന് ഏകദേശം ഒരു നിശ്ചിത രൂപവുമില്ല. ഭോജനയാഗമെന്ന നിലയിലുള്ള യേശുവിനെക്കുറിച്ചുള്ള ഏറ്റവും താഴ്ന്ന വിലമതിപ്പാണിത്. നാം ആദ്യമായി രക്ഷിക്കപ്പെട്ടപ്പോൾ, നമ്മളിൽ മിക്കവർക്കും യേശുവിന്റെ ഇത്തരമൊരു വിലമതിപ്പാണ് ഉണ്ടായിരുന്നത്. എന്നാൽ കർത്താവിന്റെ മനുഷ്യത്വത്തെ ഭക്ഷിച്ചുകൊണ്ട് നാം വളരുമ്പോൾ, അടുപ്പിൽ ചുട്ടെടുത്ത ദോശകളെയും വടകളെയും പോലെ യേശുവിന്റെ അല്പമെങ്കിലും വിലമതിപ്പ് നമുക്കുണ്ടാകണം. കർത്താവിന്റെ മനുഷ്യത്വത്തെക്കുറിച്ചുള്ള നമ്മുടെ വിലമതിപ്പും അനുഭവവും കൂടുതൽ കൂടുതൽ ആഴമുള്ളതും, ഉന്നതവും, രൂപത്തിൽ കുറേക്കൂടി നിശ്ചിതവുമാകണം.

ഭോജനയാഗത്തെക്കുറിച്ചുള്ള രണ്ടാമത്തെ വിലമതിപ്പ്, എണ്ണയുമായി ഇഴുകിച്ചേർന്ന് ചട്ടിയിൽ ചുട്ടെടുത്ത നേരിയ മാവാണ്. ചട്ടി എന്നത് അടുപ്പിനേക്കാൾ (ചൂള) തുറന്നതാണ്. മറ്റുള്ളവർക്ക് എളുപ്പത്തിൽ മനസ്സിലാക്കാൻ കഴിയുന്ന തുറന്ന കഷ്ടാനുഭവങ്ങളെയാണ് ഇത് സൂചിപ്പിക്കുന്നത്. ഇതിന് ഒരു പ്രത്യേക രൂപമുണ്ട്, കാരണം ഇത് ഭാഗങ്ങളായി വിഭജിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു, എങ്കിലും അടുപ്പിലെ ദോശകളെയും വടകളെയും പോലെ അത്രയധികം നിശ്ചിതമായ ഒരു രൂപം ഇതിനില്ല.

നാം എന്തെങ്കിലും അടുപ്പിൽ [ചൂളയിൽ] വെക്കുമ്പോൾ, ആ കഷ്ടാനുഭവം അകമേയുള്ളതാണ്. അതൊരു മറഞ്ഞിരിക്കുന്ന കഷ്ടാനുഭവം ആണ്, കുറേക്കൂടി ആഴമേറിയ തരത്തിലുള്ള കഷ്ടാനുഭവം ആണ്. നാല് സുവിശേഷങ്ങളിൽ കർത്താവായ യേശുവിന്റെ ചില കഷ്ടാനുഭവങ്ങൾ അടുപ്പിലെ കഷ്ടാനുഭവങ്ങൾ പോലെയാണ്. അവ അത്രമാത്രം മറഞ്ഞിരിക്കുന്നവയാണ്, അവൻ മാത്രമേ അത് അറിയുന്നുള്ളൂ; മറ്റുള്ളവർ അറിയുന്നില്ല. ഉദാഹരണത്തിന്, അവൻ ഗെത്ത്ശെമന തോട്ടത്തിലായിരുന്നപ്പോൾ അവൻ പ്രാർത്ഥിക്കുകയായിരുന്നു, എന്നാൽ അവനോടൊപ്പമുണ്ടായിരുന്ന ശിഷ്യന്മാർക്ക് പോലും അവന്റെ കഷ്ടാനുഭവത്തിന്റെ ആഴം അറിയില്ലായിരുന്നു. അവൻ യഥാർത്ഥത്തിൽ ഒരുതരം അടുപ്പിലായിരുന്നു. ഇതാണ് കഷ്ടമനുഭവിക്കുന്ന യേശുവിനെക്കുറിച്ചുള്ള ഏറ്റവും ആഴമേറിയ വിലമതിപ്പ്. അവന്റെ കഷ്ടാനുഭവം ആന്തരികമായിരുന്നു, മറ്റുള്ളവരിൽ നിന്ന് യാതൊരു സഹതാപവുമില്ലാത്തതായിരുന്നു അത്.

ലേവ്യപുസ്തകം 2:4-5, 7 വാക്യങ്ങൾ ഭോജനയാഗമെന്ന നിലയിലുള്ള ക്രിസ്തുവിന്റെ വിവിധ വിലമതിപ്പുകളെ വെളിപ്പെടുത്തുന്നു. ഹോമയാഗത്തിൽ നാം ഇത് നേരത്തെ കണ്ടതാണ്. അവിടെ കാളക്കിടാവ്, ചെമ്മരിയാടോ കോലാടോ, കുറുപ്രാവോ പ്രാവിൻകുഞ്ഞോ എന്നിവ ഉണ്ടായിരുന്നു. ഭോജനയാഗത്തിലും മൂന്ന് തരത്തിലുള്ള അല്ലെങ്കിൽ മൂന്ന് തലങ്ങളിലുള്ള വിലമതിപ്പുകൾ ഉണ്ട്. ഹോമയാഗത്തിൽ വിലമതിപ്പിന്റെ തലം വലിപ്പത്തിലാണ് വ്യത്യാസപ്പെട്ടിരിക്കുന്നതെങ്കിൽ, ഭോജനയാഗമെന്ന നിലയിലുള്ള യേശുവിനെക്കുറിച്ചുള്ള വിലമതിപ്പിൽ കഷ്ടാനുഭവങ്ങളുടെ വിവിധ തലങ്ങളാണുള്ളത്. അടുപ്പ് ഒരു തരം കഷ്ടാനുഭവത്തെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു; ചട്ടി മറ്റൊരു തരം കഷ്ടാനുഭവത്തെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു; ഉരുളി വേറൊരു തരം കഷ്ടാനുഭവത്തെയും സൂചിപ്പിക്കുന്നു.

നേരിയ മാവ് യേശുവിന്റെ മനുഷ്യത്വത്തെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു, എണ്ണ ദിവ്യ ആത്മാവിനെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു, കുന്തുരുക്കം പുനരുത്ഥാന ജീവന്റെ നറുമണത്തെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു. ഇതാണ് യേശു എന്ന മനുഷ്യൻ: ദിവ്യ ആത്മാവുമായി ഇഴുകിച്ചേർന്നതും പുനരുത്ഥാന ജീവനെ ആവിഷ്കരിക്കുന്നതുമായ മനുഷ്യത്വത്തിലുള്ള ഒരു ജീവിതം. ഇതാണ് ഭോജനയാഗം. സമാഗമന കൂടാരത്തിൽ ദൈവത്തിന് അർപ്പിക്കേണ്ടതിനായി ഈ യാഗമായ ക്രിസ്തുവിനെ ഭക്ഷിക്കുവാൻ നാം എല്ലാവരും പഠിക്കണം. ഈ ഭക്ഷണം നമുക്ക് ഒരു പുരോഹിത ജീവിതം ഉണ്ടാകേണ്ടതിനായ് നമ്മെ രൂപാന്തരപ്പെടുത്തും; ഇത് നമ്മെ പുരോഹിതവർഗമായി ദൈവത്തെ സേവിക്കുവാൻ യോഗ്യരാക്കുന്നു.

ദൂതന്മാർ പുരോഹിതന്മാരായി തന്നെ സേവിക്കണമെന്ന് ദൈവം പ്രതീക്ഷിക്കുന്നില്ല. അവന് മനുഷ്യരെയാണ് ആവശ്യം. ദൈവത്തിന്റെ സാന്നിധ്യത്തിൽ ആയിരുന്നുകൊണ്ട് അവനെ സേവിക്കുന്നതിന് നമുക്ക് പരിപോഷണം ആവശ്യമാണ്. ദൈവത്തിന്റെ സാന്നിധ്യത്തിൽ ആയിരുന്നുകൊണ്ട് അവനെ സേവിക്കുന്നതിന് നമുക്ക് ഒരു അസാധാരണ ഭക്ഷണം ആവശ്യമാണ്. അത് ഭോജനയാഗമായ ക്രിസ്തുവാണ്. അത്തരമൊരു ഭക്ഷണമായി നാം ക്രിസ്തുവിനെ എത്രത്തോളം ആസ്വദിക്കുന്നുവോ, അത്രത്തോളം നാം പരിപോഷിപ്പിക്കപ്പെടുകയും, യോഗ്യരാക്കപ്പെടുകയും, ശക്തീകരിക്കപ്പെടുകയും, ഒരു പുരോഹിത രീതിയിൽ ദൈവത്തെ സേവിക്കുവാൻ താങ്ങപ്പെടുകയും ചെയ്യും. ഇതുകൊണ്ടാണ് ഇങ്ങനെയുള്ള യേശുവിനെ നാം ദിനംപ്രതി അനുഭവമാക്കേണ്ടത്.

കർത്താവായ യേശു യോഹന്നാൻ 6:57-ൽ ഇപ്രകാരം പറഞ്ഞു, "എന്നെ ഭക്ഷിക്കുന്നവൻ എന്മൂലം ജീവിക്കും." നാം ഭോജനയാഗം ഭക്ഷിക്കുന്നു എങ്കിൽ, ഈ യാഗം നിമിത്തം നാം ജീവിക്കും. നാം എന്താണോ ഭക്ഷിക്കുന്നത് അതാണ് നാം ആയിരിക്കുന്നത്. നാം ഭക്ഷിക്കുന്നത് ഒടുവിൽ നമ്മുടെ ആളത്തമായി മാറുന്നു. ദിനംപ്രതി നാം ക്രിസ്തുവിനെ നമ്മുടെ ഭോജനയാഗമായി ഭക്ഷിക്കുന്നു എങ്കിൽ, ഒടുവിൽ നാം ക്രിസ്തുവായിത്തീരും. "എനിക്കു ജീവിക്കുന്നത് ക്രിസ്തു... ആകുന്നു." (ഫിലി 1:21). ഇത്തരമൊരു ജീവിതമാണ് പുരോഹിതവർഗത്തിൽ ദൈവത്തെ സേവിക്കുവാൻ പര്യാപ്തമായത്.

ഭോജനയാഗം പ്രധാനമായും നമുക്കുള്ളതാണെന്ന് നാം മനസ്സിലാക്കണം. ഒരു സ്മരണയ്ക്കായി ഒരു പിടി മാത്രമാണ് ദൈവത്തിനുള്ളത്; ബാക്കിയുള്ളവയെല്ലാം, അതായത് പ്രധാന ഭാഗവും, പുരോഹിതന്മാർക്കുള്ളതാണ്. "ഭോജനയാഗത്തിന്റെ ശേഷിപ്പു അഹരോന്നും പുത്രന്മാർക്കും ഇരിക്കേണം" (ലേവ്യ 2:3). ഇതാണ് പുരോഹിതന്മാരുടെ ഭക്ഷണം. പുരോഹിതന്മാർ ദിനംപ്രതി ഭോജനയാഗമായ ക്രിസ്തുവിനെ ഭക്ഷിക്കുന്നു. നാം പുരോഹിതന്മാരാണ്, അതിനാൽ നമ്മുടെ പൗരോഹിത്യ ഭക്ഷണത്തിനായി ഭോജനയാഗമായ ക്രിസ്തുവിനെ നാം ഭക്ഷിക്കണം.

നാം നിഗളികളോ [പുളിപ്പ്] വിനയമുള്ളവരോ [തേൻ] ആയിരിക്കരുത്. നാം ലളിതമായി എണ്ണയും കുന്തുരുക്കവും ഒരു നിശ്ചിത അളവ് ഉപ്പോടുകൂടെ സ്വീകരിക്കണം. ഇത് ആത്മാവും, പുനരുത്ഥാനവും, ക്രൂശുമാണ്. ഉപ്പ് എന്നത് നമ്മുടെ സ്വാഭാവിക സ്നേഹത്തെയും സ്വാഭാവിക ഇഷ്ടത്തെയും സ്വാഭാവിക സഹിഷ്ണുതയെയും നീക്കം ചെയ്യുവാനുള്ള ക്രൂശാണ്. ഈ "നല്ല" കാര്യങ്ങളെല്ലാം നീക്കം ചെയ്യപ്പെടണം, കാരണം അവ പുളിപ്പിന് കാരണമാകും. എല്ലാ സ്വാഭാവിക നന്മകളെയും ഉപ്പിനാൽ നീക്കം ചെയ്യപ്പെടേണ്ടതുണ്ട്.

[രണ്ടാമത്തെ പ്രതിലോമ സുഗന്ധവർഗം തേനാണ്.] ബൈബിളിൽ തേൻ നല്ലതായ ഒന്നിനെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു. നമ്മുടെ വിദ്വേഷം പുളിപ്പാണ്, നമ്മുടെ സ്നേഹം തേനാണ്. നമ്മുടെ അഹങ്കാരം പുളിപ്പാണ്, നമ്മുടെ വിനയം തേനാണ്. നമ്മുടെ എല്ലാ നല്ല പെരുമാറ്റങ്ങളും തേനാണ്. നമ്മുടെ സ്നേഹം നല്ലതായിരിക്കാം, എന്നാൽ അത് പുളിപ്പുള്ളതായി മാറാൻ സാധ്യതയുണ്ട്. സഭയിൽ നമുക്ക് അഹങ്കാരത്തിന്റെ ആവശ്യമില്ല, വിനയത്തിന്റെയും ആവശ്യമില്ല. തേൻ അത്രമേൽ മധുരമുള്ളതും അത്രമേൽ വഞ്ചനാപരമായതുമാണ്. വിദ്വേഷം മോശമാണെന്ന് നമുക്കറിയാം, എന്നാൽ സ്നേഹം മോശമാണെന്ന് ആരും പറയില്ല. എന്നാൽ ഭോജനയാഗത്തിൽ പുളിപ്പോ തേനോ ചേർക്കരുത് എന്ന് ലേവ്യപുസ്തകം 2 പറയുന്നു. പുളിപ്പോ തേനോ ദൈവത്താൽ സ്വീകരിക്കപ്പെടുകയില്ല. അവ കർത്താവിന് സൗരഭ്യവാസനയായി യാഗപീഠത്തിൽ നിന്ന് ഉയരുകയുമില്ല.