പുതിയ നിയമത്തിൽ ഏതെങ്കിലും ന്യായപ്രമാണം ഉണ്ടോ? ഉണ്ട്, എന്നാൽ അത് അക്ഷരങ്ങളുടെ പ്രമാണമല്ല. പുതിയ നിയമത്തിൽ ജീവന്റെ പ്രമാണം മാത്രമേയുള്ളൂ (റോമ 8:2). ഇത് ഒരു ബാഹ്യ പ്രമാണമല്ല, മറിച്ച് ഒരു ആന്തരിക പ്രമാണമാണ്; ഇത് കൽപ്പലകകളിൽ എഴുതപ്പെട്ട പ്രമാണമല്ല, മറിച്ച് ഹൃദയത്തിൽ എഴുതപ്പെട്ട പ്രമാണമാണ് (എബ്രാ. 8:10-11). പുതിയ നിയമത്തിലെ പ്രവാചകന്മാരുടെ കാര്യമോ? ജീവന്റെ പ്രമാണം അക്ഷരങ്ങളുടെ പ്രമാണത്തിന് പകരമാകുന്നതുപോലെ, പ്രവാചകന്മാർക്ക് തുടർച്ചയായി അകത്തെ അഭിഷേചകം വരുന്നു (1 യോഹ. 2:27). നമുക്ക് ആന്തരികമായ ക്രമപ്പെടുത്തലും ആന്തരികമായ അഭിഷേചനവും ഉണ്ടായിരിക്കണം. കർത്താവിന്റെ വഴിയിൽ നിലനിൽക്കേണ്ടതിന് നാം അകത്തെ പ്രമാണത്താൽ ക്രമപ്പെടുത്തപ്പെടുന്നു, കൂടാതെ എല്ലാ കാര്യങ്ങളിലും കർത്താവിന്റെ ഹിതം അറിയുവാൻ നാം അകത്തെ അഭിഷേകത്താൽ അഭിഷേചനം ചെയ്യപ്പെടുന്നു.

പ്രവാചകനെ നിരന്തരം ബന്ധപ്പെടണം. യിരേമ്യാവിനെ അന്വേഷിച്ച വ്യക്തിക്ക് ഇപ്രകാരം പറയുവാൻ കഴിയില്ല, "ഒരു മാസം മുൻപ് യെരൂശലേമിലേക്ക് പോകുന്നത് എനിക്ക് ശരിയാണെന്ന് പ്രവാചകൻ പറഞ്ഞിരുന്നു; അതിനാൽ, അവനോട് ആലോചിക്കാതെ തന്നെ എനിക്ക് ഇപ്പോൾ പോകാം." അവൻ വീണ്ടും യെരൂശലേമിലേക്ക് പോകുവാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നുവെങ്കിൽ, അവൻ ഒരിക്കൽ കൂടി പ്രവാചകനിൽ നിന്ന് നടത്തിപ്പ് തേടണം. തന്റെ മാതാപിതാക്കളെ മാനിക്കണമോ വേണ്ടയോ എന്നതിന് നടത്തിപ്പ് ആവശ്യമില്ല, കാരണം ഇത് ന്യായപ്രമാണത്തിന്റെ സ്ഥിരമായ ഒരു തത്ത്വമാണ്, എന്നാൽ തന്റെ മാതാപിതാക്കളെ എങ്ങനെ മാനിക്കണം എന്നത് തീർച്ചയായും നടത്തിപ്പിന്റെ കാര്യമാണ്. ഒരു നിശ്ചിത സന്ദർഭത്തിൽ അവൻ തന്റെ മാതാപിതാക്കളെ ഈ രീതിയിലാണോ അതോ ആ രീതിയിലാണോ മാനിക്കേണ്ടത്? അവിടെ നടത്തിപ്പ് ആവശ്യമാണ്; അതിനാൽ, അവൻ പ്രവാചകനെ ബന്ധപ്പെടണം. [നാളെ തുടരും]

ഇനി പ്രവാചകന്മാരുടെ കാര്യം എന്താണ്? പ്രവാചകന്മാർ ഓരോ വ്യക്തിഗത സാഹചര്യത്തെയും കുറിച്ച് സംസാരിക്കുന്നു. ഒരാൾ യിരേമ്യാവിന്റെ അടുക്കൽ വന്ന്, “ഞാൻ യെരൂശലേമിലേക്ക് പോകുന്നത് ശരിയാണോ?” എന്ന് ചോദിച്ചു എന്ന് കരുതുക. ഇത്തവണ പ്രവാചകൻ പറഞ്ഞേക്കാം, “നിനക്ക് പോകാം.” എന്നാൽ മറ്റൊരു സമയത്ത് അവൻ പറഞ്ഞേക്കാം, “നിനക്ക് പോകാൻ കഴിയില്ല.” പ്രവാചകന്മാർ വ്യത്യസ്ത വ്യക്തിഗത സാഹചര്യങ്ങൾക്കനുസരിച്ച് കർത്താവിന്റെ ജീവനുള്ള മാർഗനിർദേശം നൽകുന്നു. ന്യായപ്രമാണത്തിന് മാറ്റങ്ങളില്ല, എന്നാൽ പ്രവാചകന്മാർക്ക് ഉൾപ്പെട്ടവരുടെ സാഹചര്യത്തിനനുസരിച്ച് അനേകം മാറ്റങ്ങളുണ്ട്. നമുക്ക് ഒരിക്കൽ ന്യായപ്രമാണം ലഭിച്ചാൽ, നമുക്ക് അത് എപ്പോഴും ഉണ്ട്, കാരണം കൽപനകൾ ശാശ്വതമാണ്, എന്നാൽ പ്രവാചകന്മാരിൽ നിന്നുള്ള മാർഗനിർദേശം ആ സന്ദർഭത്തിന് മാത്രമേ നിലനിൽക്കുകയുള്ളൂ. [നാളെ തുടരും]

നമുക്ക് ന്യായപ്രമാണത്തോടും പ്രവാചകന്മാരോടും കൂടിയ പഴയ നിയമത്തെ പരിഗണിക്കാം. ഒരർത്ഥത്തിൽ പഴയ നിയമം ന്യായപ്രമാണവും പ്രവാചകന്മാരും എന്ന് പോലും വിളിക്കപ്പെട്ടിരുന്നു (മത്താ. 7:12; 22:40). ഇവ രണ്ടും തമ്മിലുള്ള വ്യത്യാസം എന്താണ്? ന്യായപ്രമാണം എന്നത് മാറ്റുവാൻ കഴിയാത്ത സ്ഥിരമായ ഒരു കൂട്ടം ചട്ടങ്ങളാണ്. ഉദാഹരണത്തിന്, ഓരോരുത്തരും തങ്ങളുടെ മാതാപിതാക്കളെ ബഹുമാനിക്കണമെന്ന് ന്യായപ്രമാണത്തിലെ ഒരു കാര്യം ആവശ്യപ്പെടുന്നു. ഇതൊരു മാറ്റമില്ലാത്ത ചട്ടമാണ്, ഓരോരുത്തരും അത് പാലിക്കണം. സ്വന്തം മാതാപിതാക്കളെ ബഹുമാനിക്കുന്നതിനെക്കുറിച്ച് മാർഗനിർദേശം തേടേണ്ട ആവശ്യമില്ല; ഈ പ്രമാണം സ്ഥിരമാണ്. മറ്റൊരു ചട്ടം, "നീ മോഷ്ടിക്കരുത്" എന്നതാണ്. അതും സ്ഥാപിതമായ, സ്ഥിരമായ ഒരു ചട്ടമാണ്. "കർത്താവേ, മോഷ്ടിക്കുന്നത് നിന്റെ ഇച്ഛയാണോ അല്ലയോ എന്ന് എന്നോട് പറയണമേ. മോഷണത്തെക്കുറിച്ച് എനിക്ക് മാർഗനിർദേശം നൽകണമേ" എന്ന് പ്രാർത്ഥിക്കേണ്ട ആവശ്യമില്ല. അത്തരം മാർഗനിർദേശം തേടേണ്ട യാതൊരു ആവശ്യവുമില്ല. [നാളെ തുടരും]

പുനരുത്ഥാനത്തിന്റെ സമ്പന്നതയുടെ ഇനങ്ങൾ എന്തൊക്കെയാണ്? ആദ്യമായി, പഴയ നിയമത്തിന്റെ അർത്ഥത്തിലല്ല മറിച്ച് പുതിയ നിയമത്തിന്റെ അർത്ഥത്തിലുള്ള ത്രിയേക ദൈവമുണ്ട്. പിന്നീട് നമ്മുടെ ജീവനായിരിക്കുന്ന ദൈവം തന്നെയായ ദിവ്യവും നിത്യവുമായ ജീവനുണ്ട്. മൂന്നാമത്തെ ഇനം ദിവ്യസ്വഭാവമാണ് (2 പത്രൊ. 1:4), നാലാമത്തേത് ജീവന്റെ പ്രമാണവും (റോമ. 8:2; എബ്രാ. 8:10), അഞ്ചാമത്തേത് അഭിഷേചനവുമാണ് (1 യോഹ. 2:27). ഈ അഞ്ച് കാര്യങ്ങളാണ് പുനരുത്ഥാനത്തിന്റെ സർവവും-ഉൾക്കൊള്ളുന്ന സമ്പന്നതകൾ—ഒരുവന് പേരെടുത്തു പറയാവുന്ന മറ്റെല്ലാ കാര്യങ്ങളും ഇവയിൽ ഉൾപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. പുതുസൃഷ്ടി പുനരുത്ഥാനത്തിൽ ഈ കാര്യങ്ങളെല്ലാം അവകാശമാക്കുന്നു.

ദൈവവും ദിവ്യ ജീവനും തമ്മിലുള്ള വ്യത്യാസം വൈദ്യുതിയും വെളിച്ചവും തമ്മിലുള്ളതിന് തുല്യമാണ്. കർശനമായി പറഞ്ഞാൽ, വൈദ്യുതി വെളിച്ചമാണ്, വെളിച്ചം വൈദ്യുതിയുമാണ്, എങ്കിലും അവിടെ ഒരു വ്യത്യാസമുണ്ട്. ഉദാഹരണത്തിന്, വൈദ്യുതി വെളിച്ചമായി മാത്രമല്ല ശക്തിയായും ചൂടായും മറ്റും ഉപയോഗിക്കപ്പെടുന്നു. അതുപോലെ, ദൈവം തന്നെ നമ്മുടെ ജീവനും അതുപോലെ മറ്റ് പല കാര്യങ്ങളുമാണ്.

എബ്രായർ 8-ഉം 1 യോഹന്നാൻ 2-ഉം പ്രസ്താവിക്കുന്നത്, ഇന്ന് പുതിയ നിയമത്തിന് കീഴിൽ ബാഹ്യമായതോ മാനുഷികമായതോ ആയ യാതൊരു ഉപദേശത്തിന്റെയും ആവശ്യമില്ല എന്നാണ്. എബ്രായർ 8:10 പറയുന്നത് പ്രമാണം നമ്മുടെ ഉള്ളിൽ എഴുതപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു എന്നാണ്; അതിനാൽ, കർത്താവിനെ അറിയുവാൻ നമ്മെ പഠിപ്പിക്കുവാൻ ഒരു സഹോദരന്റെയും ആവശ്യമില്ല. ഒന്ന് യോഹന്നാൻ 2:27 പറയുന്നത് അഭിഷേചനം നമ്മിൽ വസിക്കുന്നു എന്നാണ്, അതിനാൽ മാനുഷികമായ യാതൊരു ഉപദേശത്തിന്റെയും ആവശ്യമില്ല. നമ്മിൽ എഴുതപ്പെട്ട അത്ഭുതകരമായ ഒരു പ്രമാണവും നമ്മിൽ വസിക്കുന്ന മാർമികമായ ഒരു അഭിഷേചനവും നമുക്കുണ്ട്. എത്ര ആശ്ചര്യകരമാണ് എന്നാൽ നാം അത് തിരിച്ചറിയുന്നില്ലെങ്കിൽ എത്ര ദുഃഖകരവുമാണ്. ആന്തരിക പ്രമാണവും ആന്തരിക അഭിഷേചനവും കാരണമാണ് നമുക്ക് ബാഹ്യമായ മാനുഷിക ഉപദേശങ്ങൾ ആവശ്യമില്ലാത്തത്.

യോഹന്നാൻ 11:25 ക്രിസ്തുതന്നെയാണ് പുനരുത്ഥാനം എന്ന് നമ്മോട് പറയുന്നു. മരിച്ച ലാസറിന്റെ സഹോദരിയായ മാർത്ത, കർത്താവ് വന്നത് വൈകിപ്പോയി എന്ന് പരാതിപ്പെട്ടു. പുനരുത്ഥാനവും ജീവനും സമയത്തിന്റെ കാര്യമാണെന്ന് അവൾക്ക് തോന്നി. കർത്താവ് നേരത്തെ വന്നിരുന്നെങ്കിൽ തന്റെ സഹോദരൻ മരിക്കില്ലായിരുന്നു എന്ന് അവൾ യുക്തിയോടെ ചിന്തിച്ചു. നേരെമറിച്ച്, ഇത് സമയത്തിന്റെയോ സ്ഥലത്തിന്റെയോ കാര്യമല്ല, മറിച്ച് ക്രിസ്തുവിന്റെ കാര്യമാണെന്ന് കർത്താവ് അവളോട് ഫലത്തിൽ പറഞ്ഞു. "ഞാൻ തന്നെ പുനരുത്ഥാനം ആകുന്നു" എന്ന് അവൻ പറഞ്ഞു. സമയത്തെയും സ്ഥലത്തെയും കുറിച്ച് മറന്നേക്കുക; ക്രിസ്തു എവിടെയായിരുന്നാലും എപ്പോഴായിരുന്നാലും അവിടെ എപ്പോഴും പുനരുത്ഥാനമുണ്ട്.

എബ്രായർ 9:14 പറയുന്നു: “നിത്യാത്മാവിലൂടെ നിഷ്കളങ്കനായി തന്നെത്താൻ ദൈവത്തിന് അർപ്പിച്ച ക്രിസ്തു...” ക്രിസ്തു സകല പ്രതിലോമ കാര്യങ്ങളെയും തന്നോടുകൂടെ ക്രൂശിലേക്ക് കൊണ്ടുവരികയും അവയെ അവസാനിപ്പിക്കുകയും ചെയ്തു, എന്നാൽ അവൻ നിത്യമായ ആത്മാവിൽ ആയിരിക്കുന്നതിനാൽ അവൻ മാറ്റമില്ലാതെ തുടരുന്നു. സകല കാര്യങ്ങളും ക്രൂശിൽ അവസാനിപ്പിക്കപ്പെട്ടുവെങ്കിലും, അവന്റെ ആത്മാവിന് ഒരിക്കലും അവസാനിപ്പിക്കപ്പെടുവാൻ കഴിയില്ല. അതിനാൽ, ഈ ആത്മാവിനാലാണ് ക്രിസ്തു പുനരുത്ഥാനം ചെയ്തത്. ക്രിസ്തു ഒരു മനുഷ്യനെന്ന നിലയിൽ സകല പ്രതിലോമ കാര്യങ്ങളെയും മരണത്തിലേക്ക് കൊണ്ടുവന്നു. സകല കാര്യങ്ങളും മരണത്തിലേക്ക് കടന്നുപോകുകയും അവസാനിപ്പിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്തു; നിത്യമായ ആത്മാവ് മാത്രമേ മരണത്തിലൂടെ കടന്നുപോകുകയും നിലനിൽക്കുകയും ചെയ്തുള്ളൂ. ഈ ആത്മാവിലും ഈ ആത്മാവിനാലുമാണ് ക്രിസ്തു പുനരുത്ഥാനം ചെയ്തത്.

പ്രപഞ്ചത്തിലെ എല്ലാ പ്രതിലോമ കാര്യങ്ങളും വീണുപോയ മനുഷ്യനിൽ കേന്ദ്രീകരിക്കപ്പെടുകയും കേന്ദ്രീയമാക്കപ്പെടുകയും ചെയ്തതുകൊണ്ട്, ക്രിസ്തു ഈ മനുഷ്യനിലേക്ക് വരികയും ഈ മനുഷ്യനെ ക്രൂശിലേക്ക് കൊണ്ടുവരുകയും ചെയ്തു. അവൻ ഈ മനുഷ്യനെ ക്രൂശിലേക്ക് കൊണ്ടുവന്നപ്പോൾ, പ്രപഞ്ചത്തിലെ എല്ലാ പ്രതിലോമ കാര്യങ്ങളെയും അവൻ ക്രൂശിലേക്ക് കൊണ്ടുവന്നു. അവൻ ഈ മനുഷ്യനെ അവസാനിപ്പിച്ചപ്പോൾ, അവൻ പഴയ സൃഷ്ടിയെയും അവസാനിപ്പിച്ചു. പഴയ സൃഷ്ടിയുടെ പന്ത്രണ്ട് ഇനങ്ങളും ക്രൂശിലെ ക്രിസ്തുവിന്റെ സർവവും-ഉൾക്കൊള്ളുന്ന മരണത്താൽ അവസാനിപ്പിക്കപ്പെട്ടു. നമുക്ക് സ്വർഗീയമായ കാഴ്ചപ്പാടും ആത്മിക ദൃഷ്ടിയുമുണ്ടെങ്കിൽ, നാം തുള്ളിച്ചാടി ഹാലേലൂയ്യ എന്ന് പറയും!