നാം നമ്മുടെ സ്വാഭാവിക ജീവനാൽ അല്ല, മറിച്ച് പുനരുത്ഥാനത്തിൽ നമ്മുടെ ജീവനായ ക്രിസ്തുവിനാൽ അവന്റെ മാതൃകപ്രകാരം അവനിൽ നിന്ന് നാം പഠിക്കുന്നു (മത്താ. 11:29). ക്രിസ്തുവിൽനിന്ന് പഠിക്കുക എന്നത് ക്രിസ്തുവിന്റെ മാതൃകയിലേക്ക് വാർത്തെടുക്കപ്പെടുക എന്നതാണ്, അതായത് ക്രിസ്തുവിന്റെ സ്വരൂപത്തോട് അനുരൂപപ്പെടുക എന്നതാണ് (റോമ. 8:29).

പാപയാഗത്തിനായി കരുത്തുള്ള ഒരു കാളയെ ആവശ്യമായിരുന്നു. എന്നാൽ അകൃത്യയാഗത്തിനായി കാളയെക്കുറിച്ച് പരാമർശിച്ചിട്ടില്ല. അകൃത്യയാഗത്തിനായി ഉപയോഗിച്ച ഏറ്റവും ശക്തമായ മൃഗം പെണ്ണാടാണ്. നമ്മുടെ അകൃത്യങ്ങളോട് ഇടപെടുവാൻ ശക്തമായ ഒരു യാഗത്തിന്റെ ആവശ്യമില്ലെന്ന് ഇത് കാണിക്കുന്നു. എന്നാൽ നമ്മുടെ പാപത്തോട് ഇടപെടുവാൻ നമുക്ക് ശക്തവും കരുത്തുമുള്ള ഒരു കാളയെ ആവശ്യമാണ്. അകൃത്യയാഗത്തിനായി ബലഹീനമായ രണ്ട് കുറുപ്രാവുകളോ പ്രാവിൻകുഞ്ഞുങ്ങളോ മതിയാകും, എന്നാൽ അധ്യായം 4-ൽ പാപയാഗത്തിനായി പരാമർശിച്ചിരിക്കുന്ന ഏറ്റവും ബലഹീനമായ മൃഗം ഒരു ആൺകോലാടാണ്. അകൃത്യയാഗത്തിനായി ഇതിനേക്കാൾ ബലഹീനമായ ഒന്ന് ഉപയോഗിക്കുന്നുണ്ട്: ഒരു ഏഫയിൽ പത്തിലൊന്ന് നേരിയ മാവ്. അത് ഒരു മുഴുവൻ ഏഫപോലുമല്ല, മറിച്ച് മാവിന്റെ ഏഫയിൽ പത്തിലൊന്നാണ്. അകൃത്യയാഗം പാപയാഗത്തോളം ഗൗരവമുള്ളതല്ല എന്ന് ഇത് തെളിയിക്കുന്നു.

ആന്തരിക ജീവനിൽ നാം കർത്താവുമായി കൂടുതൽ ആഴത്തിലേക്ക് പോകുമ്പോൾ, ലേവ്യപുസ്തകത്തിൽ എന്തുകൊണ്ടാണ് അകൃത്യയാഗത്തിന് മുമ്പ് പാപയാഗത്തെക്കുറിച്ച് പരാമർശിച്ചിരിക്കുന്നത് എന്ന് നാം മനസ്സിലാക്കും. കാരണം, അകൃത്യങ്ങളേക്കാൾ ഗൗരവമുള്ളതാണ് പാപം. പാപം വിത്താണ്, വേരാണ്, ഉറവിടമാണ്. അകൃത്യങ്ങൾ കേവലം ബാഹ്യമായ ഫലങ്ങൾ മാത്രമാണ്. ദൈവത്തിന്റെ ദൃഷ്ടിയിൽ ഏറ്റവും ഗൗരവമുള്ള കാര്യം നമ്മുടെ സ്വഭാവത്തിലെ പാപമാണ്. നാം ചെയ്യുന്നത് എന്താണ് എന്നതിനേക്കാൾ വളരെ ഗൗരവമുള്ളതാണ് നാം എന്താണ് എന്നത്. ആകയാൽ, നമുക്ക് ആദ്യം പാപയാഗം ആവശ്യമാണ്; പിന്നീട് നമുക്ക് അകൃത്യയാഗം ആവശ്യമാണ്.

നമ്മുടെ പ്രവൃത്തികളിൽ നാം വളരെ വ്യത്യസ്തരാണ്, എന്നാൽ നമ്മുടെ പ്രകൃതത്തിൽ നാം തികച്ചും സമന്മാരാണ്. ബാങ്ക് കൊള്ളയടിക്കുന്ന ഒരുവനെക്കാൾ പ്രകൃതത്തിൽ നിങ്ങൾ മെച്ചപ്പെട്ടവനാണെന്ന് നിങ്ങൾ കരുതുന്നുണ്ടോ? ഏറ്റവും ക്രൂരമായ കുറ്റകൃത്യങ്ങൾ ചെയ്തവരുടെ പ്രാകൃതത്തേക്കാൾ നിങ്ങളുടെ പ്രകൃതം മെച്ചപ്പെട്ടതാണെന്ന് നിങ്ങൾ കരുതുന്നുണ്ടോ? നമ്മുടെ പ്രകൃതത്തെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം, ഒരു വ്യത്യാസവുമില്ല. നാം നല്ലവരോ മോശപ്പെട്ടവരോ ആകട്ടെ, നാം ധാർമികതയുള്ളവരോ അധാർമികരോ ആകട്ടെ, നാം എല്ലാവരും പ്രകൃതത്തിൽ ഒന്നുതന്നെയാണ്. എന്നാൽ നമ്മുടെ ക്രിയകളും പ്രവൃത്തികളും അന്യോന്യം വളരെ വ്യത്യസ്തമായിരിക്കാം. അതിനാൽ നമുക്ക് രണ്ട് പ്രശ്നങ്ങളുണ്ട്: നമ്മുടെ പ്രകൃതത്തിലെ പാപത്തിന്റെ പ്രശ്നവും നമ്മുടെ പ്രവൃത്തികളിലും പെരുമാറ്റത്തിലുമുള്ള പാപങ്ങളുടെ പ്രശ്നവും.

യോഹന്നാന്റെ സുവിശേഷത്തിൽ ക്രിസ്തുവിനെ അവന്റെ മരണത്തിൽ വിവരിക്കുവാൻ മൂന്ന് പ്രതിരൂപങ്ങൾ ഉപയോഗിച്ചിരിക്കുന്നു: ദൈവത്തിന്റെ കുഞ്ഞാട് (1:29), താമ്രസർപ്പം (3:14), ഗോതമ്പുമണി (12:24). ഈ പ്രതിരൂപങ്ങൾ നമ്മുടെ രക്ഷകനായ ക്രിസ്തുവിന്റെ മൂന്ന് വശങ്ങളെ വിവരിക്കുന്നു. പാപത്തോട് ഇടപെടുമ്പോൾ, അവൻ കുഞ്ഞാടാണ്. പഴയ സർപ്പമായ സാത്താനോട് ഇടപെടുമ്പോൾ, അവൻ പാപജഡത്തിന്റെ സാദൃശ്യത്തിലുള്ളവനായ താമ്രസർപ്പമാണ്. ദൈവത്തിന്റെ അനേകം പുത്രന്മാരായി നമ്മെ ഉൽപാദിപ്പിക്കുവാൻ ദിവ്യജീവനെ വിടുവിക്കുന്നതിൽ, അവൻ ഗോതമ്പുമണിയാണ്. ആകയാൽ, അവൻ കുഞ്ഞാട്-രക്ഷകനാണ്, അവൻ സർപ്പം-രക്ഷകനാണ്, അവൻ ഗോതമ്പുമണി-രക്ഷകനുമാണ്. നമ്മുടെ പാപത്തോട് ഇടപെടുവാനും, പഴയ സർപ്പത്തെ നശിപ്പിക്കുവാനും, ദൈവത്തിന്റെ അനേകം പുത്രന്മാരായി നമ്മെ ഉൽപാദിപ്പിക്കുവാനും—മൂന്ന് വശങ്ങളിൽ അവൻ നമുക്ക് രക്ഷകനായി ഉണ്ട്.

നാം ക്രിസ്തുവിൽ നിന്ന് പുറത്തുകടക്കുമ്പോൾ, നമുക്ക് സമാധാനം ഉണ്ടായിരിക്കുകയില്ല. നമുക്ക് സമാധാനത്തിന് കുറവുണ്ടെങ്കിൽ, നമുക്ക് ക്രിസ്തുവിന്റെ കുറവുണ്ട്. നമുക്കുള്ള സമാധാനത്തിന്റെ അളവ് നമുക്ക് എത്രത്തോളം ക്രിസ്തുവുണ്ട് എന്നതിനെ ആശ്രയിച്ചിരിക്കുന്നു. സമാധാനം ഉണ്ടായിരിക്കുക എന്നത് നാം ഏത് അളവോളം ക്രിസ്തുവിനെ ആസ്വദിക്കുന്നു എന്ന് നമ്മെ കാണിക്കുന്ന ഒരു അളവുകോലാണ്.

നമുക്ക് ശക്തമായ ഒരു സാക്ഷ്യമായി പാപയാഗത്തിൽ രണ്ടു കാര്യങ്ങൾ ശേഷിക്കുന്നു: രക്തവും ചാരവും. രക്തം യാഗപീഠത്തിന്റെ ചുവട്ടിലും ചാരം വെടിപ്പുള്ള സ്ഥലത്തും ആയിരിക്കുന്നു. ദൈവത്തിന്റെ നിബന്ധന പൂർണ്ണമായി നിറവേറ്റപ്പെട്ടു എന്നതിന്റെ തെളിവാണ് രക്തം, ഇപ്പോൾ നാം ദൈവത്തിന്റെ സ്വീകാര്യതയിൻ കീഴിലാണ്. നമ്മുടെ എല്ലാ ന്യായവിധിയും കഴിഞ്ഞു എന്ന് ചാരം പ്രഖ്യാപിക്കുന്നു. ചാരം എന്നത് ദഹിപ്പിക്കപ്പെട്ട ഒന്നിന്റെ ശേഷിപ്പാണ്. ക്രിസ്തു നമുക്കുവേണ്ടി ദഹിപ്പിക്കപ്പെടുകയും സമഗ്രമായി ന്യായവിധിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്യപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. അവൻ എല്ലാ ന്യായവിധികളിലൂടെയും കടന്നുപോയി, അതിനാൽ ശേഷിപ്പ് ചാരമാണ്. ചാരം കാണുമ്പോൾ, ന്യായവിധി കഴിഞ്ഞു എന്ന് നാം തിരിച്ചറിയുന്നു. ഇങ്ങനെയുള്ള ഒരു പാപയാഗത്തിനായി ഹാലേലൂയ്യ! രക്തവും ചാരവും നമുക്ക് വളരെ അർത്ഥവത്തായതാണ്.

നമ്മുടെ തെറ്റുകളുടെ സ്രോതസ്സ് എന്താണ്? അത് പാപമാണ് എന്ന് നാം പറഞ്ഞേക്കാം, എന്നാൽ അത് വെറും ഒരു ഉപദേശപരമായ മറുപടി മാത്രമായിരിക്കാം. നാം തന്നെയാണ് നമ്മുടെ സകല തെറ്റുകളുടെയും സ്രോതസ്സ് എന്ന് നാം തിരിച്ചറിയണം. നാം കേവലം പാപം തന്നെയാണ്. അതിനാൽ നമ്മുടെ പാപയാഗമെന്ന നിലയിൽ ക്രിസ്തുവിനെ നമുക്ക് ആവശ്യമാണ്. നമ്മുടെ രക്തത്തിന്റെ ഓരോ തുള്ളിക്കുള്ളിലും നമ്മുടെ പേശിയുടെ ഓരോ നാരുകൾക്കുള്ളിലും പാപമാണ്. നാം കേവലം പാപത്താൽ സംരചിക്കപ്പെട്ടവരാണ്. നാം പാപമായതിനാൽ, നമുക്ക് പാപയാഗം ആവശ്യമാണ്. ക്രിസ്തു നമ്മുടെ പാപയാഗമായിരിക്കുന്നതിനാൽ കർത്താവിന് സ്തുതി! 2 കൊരി 5:21 പറയുന്നു, ക്രിസ്തുവിനെ നമുക്കു പകരം പാപമാക്കി എന്ന്.

പുതിയ നിയമം പാപം എന്ന വാക്ക് ഏകവചനത്തിലും പാപങ്ങൾ എന്ന വാക്ക് ബഹുവചനത്തിലും ഉപയോഗിച്ചുകൊണ്ട് പാപത്തിന്റെ പ്രശ്നത്തോട് ഇടപെടുന്നു. പാപം എന്നത് സാത്താനിൽ നിന്ന് ആദാമിലൂടെ മനുഷ്യവർഗത്തിലേക്ക് വന്ന ഉൾവസിക്കുന്ന പാപത്തെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു (റോമ. 5:12). പാപങ്ങൾ എന്നത് ഉൾവസിക്കുന്ന പാപത്തിന്റെ ഫലങ്ങളായ പാപകരമായ പ്രവൃത്തികളെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു. നമ്മുടെ പാപം അഥവാ നമ്മുടെ സ്വഭാവത്തിൽ ഉൾവസിക്കുന്ന പാപത്തോട് (റോമ. 7:17), നമ്മുടെ പാപയാഗമെന്ന നിലയിൽ ക്രിസ്തു ഇടപെട്ടു. നമ്മുടെ പാപങ്ങൾ അഥവാ നമ്മുടെ അകൃത്യങ്ങളോട്, നമ്മുടെ അകൃത്യയാഗമെന്ന നിലയിൽ ക്രിസ്തു ഇടപെട്ടു.

ഇതാണ് ദൈവമുമ്പാകെയുള്ള നമ്മുടെ അവസ്ഥ. നാം ദൈവത്തിനായുള്ളവരല്ല, നാം നേരിയവരും തികഞ്ഞവരുമല്ല, നമുക്ക് ദൈവത്തോടും മനുഷ്യനോടും സമാധാനമില്ല, നാം കേവലം പാപം തന്നെയാണ്, കൂടാതെ നാം തെറ്റുകളും കുറ്റങ്ങളുംകൊണ്ട് നിറഞ്ഞവരുമാണ്. ഇവയാണ് നമ്മുടെ അഞ്ച് അവസ്ഥകൾ, അതിനാൽ നമുക്ക് അഞ്ച് തരം യാഗങ്ങൾ ആവശ്യമാണ്. എന്നാൽ, കർത്താവിന് സ്തുതി! കുറഞ്ഞത് അഞ്ച് വശങ്ങളിലെങ്കിലും നമുക്ക് ക്രിസ്തുവിനെ പ്രയോഗിക്കുവാൻ കഴിയും എന്നാണ് ഇതിനർത്ഥം. അവൻ തന്നെയാണ് നമുക്ക് ആവശ്യമായിരിക്കുന്നവൻ. നാം ദൈവത്തിനായുള്ളവരല്ല, എന്നാൽ അവൻ ആകുന്നു. നാം തികഞ്ഞവരല്ല, എന്നാൽ അവൻ ആകുന്നു. നമുക്ക് സമാധാനമില്ല, എന്നാൽ അവൻ സമാധാനമാകുന്നു. നാം പാപികളാണ്, നാം പാപമാണ്, എന്നാൽ നമ്മുടെ പാപത്തോട് ഇടപെടുവാൻ അവൻ പാപയാഗമാകുന്നു. കൂടാതെ നാം തെറ്റുകളാൽ നിറഞ്ഞവരാണ്, എന്നാൽ അവൻ നമ്മുടെ അകൃത്യയാഗമാകുന്നു.