വീണുപോയ ദൂതന്മാർ, അവർ മത്സരിച്ചതിനുശേഷം സ്വർഗീയങ്ങളിലുള്ള വാഴ്ചകളും അധികാരങ്ങളും ഈ അന്ധകാരത്തിന്റെ ലോകാധിപതികളും ദുഷ്ടാത്മസേനയുമായിത്തീർന്നു (എഫെ 6:12; കൊലൊ 2:15). മത്സരിക്കാതിരുന്ന ഭൂരിഭാഗം ദൂതന്മാരും, ക്രിസ്തുവിന്റെ ക്രൂശുമരണത്താൽ അവസാനിപ്പിക്കപ്പെട്ട പഴയ സൃഷ്ടിയിൽ ഉൾപ്പെട്ടിരുന്നില്ല. എന്നാൽ, മനുഷ്യവർഗത്തിനിടയിൽ അങ്ങനെയുള്ള ഒരു ഒഴിവാക്കലില്ല, കാരണം സകല മനുഷ്യത്വവും പിശാചിന്റെ മത്സരത്തിൽ വീണുപോയി. മനുഷ്യവർഗത്തിന്റെ മത്സരം ഒന്നാം മനുഷ്യനായ ആദാമിൽ ആരംഭിച്ചു, അവന്റെ ഓരോ സന്തതിയും അതിൽ ഉൾപ്പെടുന്നു. ഒരിക്കലും മത്സരിക്കാത്തവരും മത്സരിച്ചവരുമായി ദൂതന്മാരുടെ രണ്ട് കൂട്ടങ്ങളുണ്ട്, എന്നാൽ മനുഷ്യവർഗത്തെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം ഒരു കൂട്ടം മാത്രമേയുള്ളൂ.

ക്രിസ്തു ക്രൂശിൽ മരിച്ച മരണത്തെക്കുറിച്ച് നമുക്ക് ആഴത്തിൽ മതിപ്പ് ഉണ്ടാകേണ്ടതുണ്ട്. ആ മരണം സർവവും-ഉൾക്കൊള്ളുന്ന ഒരു മരണമായിരുന്നു—അതുകൊണ്ടാണ് നാം അത് അനുഭവമാക്കേണ്ടത്. നമുക്കുള്ളതെല്ലാം, നാം ആയിരിക്കുന്നതെല്ലാം, നാം ചെയ്യുന്നതെല്ലാം, നമ്മോട് ബന്ധപ്പെട്ടതെല്ലാം ക്രൂശിലേക്ക് കൊണ്ടുവരപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. നമ്മോട് ബന്ധപ്പെട്ട സകല കാര്യങ്ങളുടെയും അവസാനമാണ് ക്രൂശ്. ക്രൂശിൽ വെച്ച് എല്ലാറ്റിനോടും ഇടപെടുകയും അവയെ ക്രൂശിക്കുകയും ചെയ്തിരിക്കുന്നു. നാം ആയിരിക്കുന്നതിനും നമുക്കുള്ളതിനുമുള്ള ഏക അടിസ്ഥാനം ക്രൂശ് മാത്രമാണ്. നമ്മുടെ അറിവ്, നമ്മുടെ ജ്ഞാനം, നമ്മുടെ കഴിവ് തുടങ്ങിയ സകല കാര്യങ്ങളെയും നാം ക്രൂശിൽ വെക്കണം. ഇതാണ് ക്രൂശിന്റെ തത്ത്വം.

യോഹ 3:14-ൽ കർത്താവായ യേശു താൻതന്നെ, കൊടിമരത്തിന്മേൽ അഥവാ ക്രൂശിന്മേൽ തൂക്കപ്പെട്ട താമ്രസർപ്പം തന്നെ മുൻകുറിക്കുന്നു എന്ന് നമ്മോട് പറഞ്ഞു. താമ്രസർപ്പത്തിന് സർപ്പത്തിന്റെ സാദൃശ്യം മാത്രമേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ, സർപ്പത്തിന്റെ വിഷ സ്വഭാവം ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. പാപജഡത്തിന്റെ സാദൃശ്യം ഉണ്ടാകേണ്ടതിനായി കർത്താവായ യേശു ഒരു കന്യകയിൽ നിന്ന് ജനിച്ചു, എന്നാൽ ജഡത്തിന്റെ പാപസ്വഭാവത്തെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം അവന് മനുഷ്യനുമായി യാതൊരു ബന്ധവുമില്ലായിരുന്നു.

ദൈവം ലോകത്തെ സൃഷ്ടിച്ചില്ല. ദൈവം ഭൂമിയെ സൃഷ്ടിച്ചു, എന്നാൽ സാത്താൻ ലോകത്തെ കണ്ടുപിടിച്ചു. ഉല്പത്തി 3-ൽ പാപം കണ്ടുപിടിക്കപ്പെട്ടു, എന്നാൽ ഉല്പത്തി 4 ആയപ്പോഴാണ് പാപത്തോടുകൂടി മറ്റൊന്നും കൂടി ചേർക്കപ്പെട്ടത്, അത് സാത്താൻ കണ്ടുപിടിച്ച ലോകമായിരുന്നു. ലോകം എന്നാൽ എന്താണ്? സാത്താന്റെ കീഴിലുള്ള എല്ലാ മനുഷ്യജീവിതത്തിന്റെയും വ്യവസ്ഥിതിയാണ് ലോകം. ലോകം എന്നതിനുള്ള യവന പദം കോസ്മോസ് (kosmos) എന്നാണ്, അത് ഒരു വ്യവസ്ഥിതിയെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു. ദൈവം മനുഷ്യനെ തനിക്കായി സൃഷ്ടിച്ചു, എന്നാൽ ഇപ്പോൾ സാത്താൻ മനുഷ്യത്വത്തെ വ്യവസ്ഥാപിതമാക്കിയിരിക്കുന്നു. മനുഷ്യൻ ഇനി ദൈവത്തിനുള്ളവനല്ല, മറിച്ച് പൂർണ്ണമായും സാത്താനാൽ വ്യവസ്ഥാപിതമാക്കപ്പെട്ടവനും സാത്താനുവേണ്ടിയുള്ളവനുമാണ്.

മനുഷ്യ ജീവന്റെ സൃഷ്ടിക്കുശേഷം, ദൈവത്തിന്റെ പ്രതിയോഗി മനുഷ്യനെ ദൈവത്തിന് വിരുദ്ധമായി പ്രവർത്തിക്കുവാൻ പ്രേരിപ്പിച്ചു. ഈ പ്രവൃത്തി മനുഷ്യ ജീവനിലേക്ക് ഒരുകാര്യം കുത്തിവെക്കപ്പെടുവാൻ കാരണമായി, അതായിരുന്നു പാപം—ഏകവചനത്തിലുള്ളതും വ്യക്തിരൂപവുമായ പാപം. സാത്താന്റെ അങ്ങേയറ്റം പാപപൂർണ്ണമായ സ്വഭാവവും ചിന്തയും മനുഷ്യ ജീവനിലേക്കു കുത്തിവെക്കപ്പെട്ടു. വീണുപോയ ദൂതജീവൻ മനുഷ്യ ജീവനിലേക്ക് കുത്തിവെക്കപ്പെട്ടതിലൂടെയാണ് ഈ പ്രപഞ്ചത്തിൽ പാപം കണ്ടുപിടിക്കപ്പെട്ടത്. പാപം എന്നത് ദൈവത്താൽ സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ടതല്ല, മറിച്ച് സാത്താനിക ജീവൻ മനുഷ്യ ജീവനുമായുള്ള നിയമവിരുദ്ധമായ ഐക്യത്തിലൂടെ കണ്ടുപിടിക്കപ്പെട്ടതാണ്.

ക്രൂശിന്റെ തത്ത്വം എന്താണ്? തിരുവെഴുത്തുകൾ പ്രകാരം, പ്രപഞ്ചത്തിൽ ദൈവത്തിന് രണ്ട് സൃഷ്ടികളുണ്ട്: ഒന്നാമത്തേതിനെ പഴയ സൃഷ്ടി എന്നും രണ്ടാമത്തേതിനെ പുതിയ സൃഷ്ടി എന്നും വിളിക്കുന്നു. പഴയതിനെ അവസാനിപ്പിക്കുകയും പുതിയ ഒന്നിന് തുടക്കം കുറിക്കുകയും ചെയ്തതിലൂടെയാണ് പുതിയ സൃഷ്ടി നിലവിൽ വന്നത്. പഴയ സൃഷ്ടിയെ അവസാനിപ്പിക്കുക വഴി മാത്രമേ പുതിയ സൃഷ്ടിക്ക് നിലനിൽപ്പിലേക്ക് വരുവാൻ കഴിയുമായിരുന്നുള്ളൂ. ക്രൂശിന്റെ വേലയിലൂടെയാണ് പഴയ സൃഷ്ടി അവസാനിപ്പിക്കപ്പെട്ടത്, പുനരുത്ഥാനത്തിൽ പുതിയ സൃഷ്ടി ആരംഭിച്ചത് ക്രൂശിലൂടെയാണ്.

1 യോഹന്നാൻ 5:20 ഇപ്രകാരം പറയുന്നു: "ഇത് സത്യദൈവവും നിത്യജീവനും ആകുന്നു." നാം ദൈവത്തിൽ വസിക്കുന്നില്ലെങ്കിൽ, അവൻ നമുക്ക് സത്യവാനാണെന്ന് അനുഭവത്തിൽ നിന്ന് പറയുവാൻ നമുക്ക് കഴിയില്ല. തീർച്ചയായും, അവൻ തന്നിൽത്തന്നെ സത്യവാനാണ്, എന്നാൽ നമ്മിൽ അവൻ സത്യവാനാണെന്ന് നമുക്ക് സാക്ഷ്യപ്പെടുത്തുവാൻ കഴിയില്ല. എന്നാൽ നാം സത്യവാനിൽ ആയിരിക്കുന്നതിനാൽ, നമുക്ക് അവൻ സത്യദൈവമാണ്. കൂടാതെ, ക്രിസ്തു നമുക്ക് നിത്യജീവനുമാണ്. നാം അവനിൽ ആയിരിക്കുന്നില്ലെങ്കിലും, ക്രിസ്തു തന്നിൽത്തന്നെ നിത്യജീവൻ ആയിരിക്കുന്നു, എന്നാൽ അവൻ നമുക്ക് നിത്യജീവൻ ആകുകയില്ല. നാം ഇപ്പോൾ അവനിൽ ആയിരിക്കുന്നതുകൊണ്ട്, യേശുക്രിസ്തു നമുക്ക് നിത്യജീവനാണ്.

യോഹന്നാൻ 17:2-ലും 3-ലും നിത്യജീവന് ദൈവത്തെ അറിയുവാനുള്ള കഴിവുണ്ടെന്ന് നാം കാണുന്നു... നിത്യജീവൻ എന്നത് ദൈവത്തെ അറിയുക എന്ന സവിശേഷമായ പ്രവർത്തനത്തോടുകൂടിയ ദിവ്യ ജീവനാണ്. വിശ്വാസികളായ നാം ദിവ്യ ജീവനിൽ നിന്ന് ജനിച്ചവരായതുകൊണ്ട്, നമുക്ക് ദൈവത്തെ അറിയുവാൻ സാധിക്കുന്നു. ജീവനുള്ള ഒരു പ്രത്യേക വർഗ്ഗത്തെ അറിയുവാൻ, ആ വർഗ്ഗത്തിന്റെ ജീവൻ നിങ്ങൾക്ക് ഉണ്ടായിരിക്കേണ്ടതുണ്ട്. ഉദാഹരണത്തിന്, ഒരു നായയ്ക്ക് മനുഷ്യരെ അറിയുവാൻ കഴിയില്ല, കാരണം ഒരു നായയ്ക്ക് മനുഷ്യജീവൻ ഇല്ല. മനുഷ്യരെ അറിയുവാൻ മനുഷ്യജീവൻ ആവശ്യമാണ്. ദൈവത്തെ അറിയുന്ന കാര്യത്തിലും ഈ തത്ത്വം സമാനമാണ്. കർത്താവ് നമുക്ക് നിത്യജീവൻ, അതായത് ദിവ്യ ജീവൻ, ദൈവത്തിന്റെ ജീവൻ നൽകിയിരിക്കുന്നു... നമുക്ക് നൽകപ്പെട്ടിട്ടുള്ള ദൈവത്തിന്റെ ജീവൻ, ദൈവത്തെയും ദൈവത്തിന്റെ കാര്യങ്ങളെയും അറിയുവാൻ കഴിവുള്ളതാണ്.

1 യോഹന്നാൻ 1:1-7-ൽ നമ്മുടെ ആത്മിക ജീവിതത്തിലെ ഒരു ചക്രം നാം കാണുന്നു... ഇത് നാല് നിർണായകമായ കാര്യങ്ങളാൽ രൂപപ്പെട്ടതാണ്—നിത്യജീവൻ, നിത്യജീവന്റെ കൂട്ടായ്മ, ദിവ്യ വെളിച്ചം, ദൈവപുത്രനായ യേശുവിന്റെ രക്തം... നമുക്ക് എത്രയധികം നിത്യജീവൻ ഉണ്ടോ, അത്രയധികം അതിന്റെ കൂട്ടായ്മയെ അത് നമ്മിലേക്ക് കൊണ്ടുവരുന്നു. ദിവ്യ ജീവന്റെ കൂട്ടായ്മ നാം എത്രയധികം ആസ്വദിക്കുന്നുവോ, അത്രയധികം ദിവ്യ വെളിച്ചം നാം പ്രാപിക്കുന്നു. നാം എത്രയധികം ദിവ്യ വെളിച്ചം പ്രാപിക്കുന്നുവോ, അത്രയധികം യേശുവിന്റെ രക്തത്താലുള്ള ശുദ്ധീകരണത്തിൽ നാം പങ്കുകൊള്ളുന്നു. ഇത്തരമൊരു ചക്രം, നാം ജീവൻ പക്വതയിൽ എത്തുന്നത് വരെയും ദിവ്യ ജീവന്റെ വളർച്ചയിൽ നമ്മെ മുമ്പോട്ട് കൊണ്ടുപോകുന്നു.

ദൈവത്തെ കാണുന്നത് നമ്മെ രൂപാന്തരപ്പെടുത്തുന്നു (2 കൊരി. 3:18), കാരണം ദൈവത്തെ കാണുന്നതിലൂടെ അവന്റെ മൂലകത്തെ നമ്മിലേക്ക് നാം കൈക്കൊള്ളുന്നു. നാം ദൈവത്തെ കൈക്കൊള്ളുമ്പോൾ, ഒരു പുതിയ മൂലകം നമ്മിലേക്ക് വരികയും പഴയ മൂലകം പുറന്തള്ളപ്പെടുകയും ചെയ്യുന്നു. ഈ ചയാപചയ (metabolic) പ്രക്രിയയാണ് രൂപാന്തരണം. ദൈവത്തെ കാണുക എന്നത് ദൈവത്തിന്റെ തേജോമയമായ സ്വരൂപത്തിലേക്ക് രൂപാന്തരപ്പെടുക എന്നതാണ്. ഇത് നമ്മെ ദൈവത്തിന്റെ ഒരു ഭാഗമാക്കി മാറ്റുന്നു; അങ്ങനെ നമുക്ക് അവന്റെ ജീവനിലുളള ദൈവത്തിന്റെ ആവിഷ്ക്കാരമായിരിക്കുവാനും അവന്റെ അധികാരത്തിൽ അവനെ പ്രതിനിധീകരിക്കുവാനും സാധിക്കുന്നു.