എഫെസ്യർ 3:16-ൽ നാം ശക്തിയോടെയും ബലപ്പെടുന്നു. ഈ ശക്തി എഫെ. 1:19-22-ൽ പരാമർശിച്ചിരിക്കുന്നതും, ക്രിസ്തുവിനെ മരിച്ചവരിൽ നിന്ന് ഉയിർപ്പിക്കുകയും, ക്രിസ്തുവിനെ സ്വർഗീയങ്ങളിൽ ദൈവത്തിന്റെ വലതുഭാഗത്ത് ഇരുത്തുകയും, സകലത്തെയും ക്രിസ്തുവിന്റെ കാൽക്കീഴിലാക്കുകയും, ക്രിസ്തുവിനെ സകലത്തിനും മീതെ തലയാക്കി സഭയ്ക്ക് നൽകുകയും ചെയ്ത ശക്തിയാണ്. അങ്ങനെയുള്ള ശക്തി നമ്മിൽ വ്യാപരിക്കുന്നു (3:20), അങ്ങനെയുള്ള ശക്തിയാൽ ദൈവം നമ്മെ സഭയ്ക്കുവേണ്ടി ബലപ്പെടുത്തുന്നു.

എഫെസ്യർ 3:17-ലെ ഭവനം പണിയുക എന്ന പ്രയോഗം കറ്റൊയ്ക്കെയോ (katoikeo) എന്ന യവന പദത്തിന്റെ വിവർത്തനമാണ്, അതിനർത്ഥം ഒരു വാസസ്ഥലത്ത് സ്ഥിരതാമസമാക്കുക, അല്ലെങ്കിൽ ഒരു വാസസ്ഥലം പണിയുക എന്നാണ്. ഈ വാക്കിന്റെ ഉപസർഗ്ഗമായ കറ്റ (kata) എന്നതിനർത്ഥം "താഴേക്ക്" എന്നാണ്. ക്രിസ്തു നമ്മുടെ ഹൃദത്തിന്റെ ആഴങ്ങളിലേക്ക് ഇറങ്ങിവന്ന് തന്റെ ഭവനം പണിയുവാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നുവെന്ന് ഇത് സൂചിപ്പിക്കുന്നു. ക്രിസ്തു നമ്മിലുണ്ട് എന്ന് മാത്രമല്ല (കൊലൊ 1:27); അവൻ നമ്മുടെ ഹൃദയത്തിന്റെ ആഴങ്ങളിൽ തന്റെ ഭവനം പണിയുകയും ചെയ്യുന്നു.

ആദാമിൽ നിന്ന് ഹവ്വാ പുറത്തുവന്ന് ആദാമിലേക്ക് മടങ്ങിയതുപോലെ, ക്രിസ്തുവിൽ നിന്ന് പുറത്തുവരുന്ന സഭ ക്രിസ്തുവിലേക്ക് മടങ്ങിവരും. ഹവ്വാ ആദാമുമായി ഏക ജഡമായിത്തീർന്നതുപോലെ, ക്രിസ്തുവിലേക്ക് മടങ്ങിവരുന്ന സഭ ക്രിസ്തുവുമായി ഏക ആത്മാവായിത്തീരും.

എഫെസ്യർ 3:14-16 എഫെസൊസിലുള്ള വിശ്വാസികൾക്കുവേണ്ടിയുള്ള പൗലൊസിന്റെ പ്രാർത്ഥന രേഖപ്പെടുത്തുന്നു: “ന്റെ മഹത്വത്തിന്റെ ധനത്തിനൊത്തവണ്ണം, അവന്റെ ആത്മാവിലൂടെ നിങ്ങൾ അകത്തെ മനുഷ്യനിലേക്ക് ശക്തിയോടെ ബലപ്പെടുവാനും.” 1:15-23-ലെ അപ്പൊസ്തലന്റെ പ്രാർത്ഥന വിശുദ്ധന്മാർക്ക് സഭയെക്കുറിച്ചുള്ള വെളിപാട് ലഭിക്കണം എന്നായിരുന്നു. ഇവിടെ 3:14-21-ൽ അവന്റെ പ്രാർത്ഥന, വിശുദ്ധന്മാർ സഭയ്ക്കുവേണ്ടി ക്രിസ്തുവിനെ അനുഭവിക്കണം എന്നാണ്. ഇതിന് നാം നമ്മുടെ ആത്മാവിലേക്ക് ബലപ്പെടേണ്ടതുണ്ട്.

ആത്മാവ് [ക്രിസ്തുവിന്റെ] ശരീരത്തിന്റെ സാരാംശവും പദാർത്ഥവുമാണ്. അതിനാൽ, ക്രിസ്തുവിന്റെ ശരീരമായ സഭ സാരാംശത്തിലും പദാർത്ഥത്തിലും ആത്മാവ് തന്നെയായിരിക്കണം. ആത്മാവില്ലെങ്കിൽ, ശരീരമില്ല; ആത്മാവിനെ കൂടാതെ, നമുക്കുള്ളത് ഒരു മനുഷ്യസമൂഹം മാത്രമാണ്. ആത്മാവില്ലാതെ, സഭയ്ക്ക് പദാർത്ഥമില്ല; ആത്മാവില്ലാതെ, സഭ കേവലം ഒരു സാമൂഹിക സംഘടനയാണ്. ആത്മാവ് അതിന്റെ പദാർത്ഥമായിരുന്നുകൊണ്ട് സഭ ഒരു ശരീരമായിരിക്കണം.

ദൈവത്തെ ആസ്വദിക്കുന്നതിൽ രക്തത്തിലും ക്രൂശുമരണത്തിലും [നാം] ആശ്രയിക്കണം. രക്തം നമ്മുടെ പാപങ്ങളോട് ഇടപെടുന്നു, ക്രൂശുമരണം നമ്മുടെ വ്യക്തിയോട് ഇടപെടുന്നു. നാം ദൈവത്തിങ്കലേക്ക് വരികയും, നമ്മുടെ ആത്മാവിനെ വ്യായാമം ചെയ്യുകയും, അവനുമായി സഹകരിക്കുവാനും ഇഴുകിച്ചേരുവാനും പഠിക്കുകയും ചെയ്യുമ്പോൾ, നമുക്ക് രണ്ട് പ്രശ്നങ്ങളുണ്ടെന്ന് നാം കണ്ടെത്തും. ബാഹ്യമായി പാപങ്ങളുടെ പ്രശ്നവും, ആന്തരികമായി നമ്മുടെ വ്യക്തിയുടെ പ്രശ്നവും നമുക്കുണ്ട്. ബാഹ്യമായ ലംഘനവും ആന്തരികമായ സ്വയവും, ബാഹ്യമായ തെറ്റുകളും ആന്തരികമായ പഴയ സൃഷ്ടിയുമുണ്ട്.

1 കൊരിന്ത്യർ 9-ൽ അപ്പൊസ്തലനായ പൗലൊസ് ക്രിസ്തീയ ജീവിതത്തെ ഒരു ഓട്ടത്തോട് താരതമ്യം ചെയ്യുന്നു. ഈ ഓട്ടത്തിന്റെ അവസാനം വിജയിയ്ക്കായ് ഒരു സമ്മാനം കാത്തിരിക്കുന്നു. യിസ്രായേൽ മക്കളുടെ ചരിത്രത്തെ സംബന്ധിച്ച് 10-ാം അദ്ധ്യായം തൊട്ടുപിന്നാലെ വരുന്നു. പൗലൊസിന്റെ ചിന്ത അനുസരിച്ച്, യിസ്രായേൽ ജനത മുഴുവൻ മരുഭൂമിയിൽ ഓട്ടം ഓടുകയായിരുന്നു. അവരെല്ലാവരും ചെങ്കടലിലൂടെ കടന്നുപോയി; അവരെല്ലാവരും ഒരേ ഭക്ഷണം കഴിച്ചു; അവരെല്ലാവരും ഒരേ ആത്മിക പാനീയം കുടിച്ചു. എന്നാൽ അവരിൽ എല്ലാവരും നല്ല ദേശത്തേക്ക് പ്രവേശിച്ചില്ല; അവരിൽ പലരും മരുഭൂമിയിൽ മരിച്ചു. “ഈ കാര്യങ്ങൾ അവർക്ക് ദൃഷ്ടാന്തമായി സംഭവിച്ചു” എന്ന് 1 കൊരിന്ത്യർ 10:11 പറയുന്നു.

ക്രിസ്തുവിനെ ആസ്വദിക്കുന്നതിന്റെ ആത്യന്തിക പരിണതിയാണ് രാജ്യം. നാം ക്രിസ്തുവിനെ നമ്മുടെ ജീവനായി നമ്മിലേക്ക് കൈക്കൊള്ളുന്നു, ഈ ജീവൻ നമ്മിൽ ക്രമേണ ഭരിക്കുന്നു—ഇന്ന് അല്പം, നാളെ കുറച്ചുകൂടി. ഒരു ദിവസം നമുക്ക് അവന്റെ ജീവന്റെ പക്വതയുണ്ടാകും, അതാണ് രാജ്യമായിരിക്കുന്നത്.

എഫെസ്യർ 4:4-ൽ, ആത്മാവിന്റെ ഒരുമ കാത്തുസൂക്ഷിക്കുവാൻ നമ്മോട് പറഞ്ഞതിന് ശേഷം, പൗലൊസ് "സഭ ഒന്ന് ആത്മാവ് ഒന്ന്" എന്നല്ല, മറിച്ച് "ശരീരം ഒന്ന് ആത്മാവ് ഒന്ന്" എന്നാണ് പറയുന്നത്. വിവിധ സ്ഥലങ്ങളിലെ സഭകൾ എന്ന നിലയിൽ സഭ ബഹുവചനമായേക്കാം, എന്നാൽ ശരീരത്തിന് ഒരിക്കലും ബഹുവചനമാകുവാൻ കഴിയില്ല. അതിനെ സ്ഥലപരമായി വീക്ഷിച്ചാലും സാർവത്രികമായി വീക്ഷിച്ചാലും, ശരീരം ഒന്നാണ്. ഇതിന് വിപരീതമായി, സഭ സാർവത്രികമായി ഒന്നാണ്, എന്നാൽ സ്ഥലപരമായി അനേകമാണ്.

ധൂർത്തപുത്രൻ വീട്ടിലേക്ക് മടങ്ങിവന്നപ്പോൾ, അവന്റെ പിതാവ് ആദ്യം അടിമകളോട് മകനെ ഏറ്റവും നല്ല മേലങ്കി ധരിപ്പിക്കുവാനും, പിന്നീട് തങ്ങൾക്ക് ഭക്ഷിക്കുവാനായി തടിപ്പിച്ച കാളക്കുട്ടിയെ ഒരുക്കുവാനും പറഞ്ഞു (ലൂക്കൊ 15:22-23). മനുഷ്യന്റെ വീഴ്ചയ്ക്ക് മുമ്പ്, അവന് നീതിയുടെ മേലങ്കി ധരിക്കേണ്ട ആവശ്യമില്ലായിരുന്നു. അവന് ദൈവത്തെ ജീവനായി ഭക്ഷിക്കുകയും, പാനം ചെയ്യുകയും, ആസ്വദിക്കുകയും മാത്രം ചെയ്താൽ മതിയായിരുന്നു. പാപക്ഷമയുടെയോ നീതീകരണത്തിന്റെയോ ആവശ്യമില്ലായിരുന്നു. എന്നാൽ ഇന്ന്, ദൈവത്തെ ഭക്ഷിക്കുകയും, പാനം ചെയ്യുകയും, ആസ്വദിക്കുകയും ചെയ്യുവാൻ, ദൈവത്തെ ജീവനായി സ്പർശിക്കുവാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്ന ഏതൊരു പാപിയും, ആദ്യം അവന്റെ പാപങ്ങൾ ക്ഷമിക്കപ്പെടുകയും, നീതീകരിക്കപ്പെടുകയും, തുടർന്ന് നീതിയുടെ വസ്ത്രം ധരിപ്പിക്കപ്പെടുകയും വേണം. നീതിയുടെ വസ്ത്രം ധരിച്ചതിനുശേഷം മാത്രമേ മനുഷ്യന് ദൈവത്തോടൊപ്പം ഭക്ഷിക്കുവാനും ആനന്ദിക്കുവാനും കഴിയൂ.