ക്രിസ്തു "നമുക്കുവേണ്ടി ദൈവത്തിന് സൗരഭ്യവാസനയുള്ള വഴിപാടും യാഗവുമായി തന്നെത്താൻ ഏൽപ്പിച്ചു" എന്ന് പൗലോസ് പറയുന്നു [എഫെ. 5:2]. ബൈബിളിൽ വഴിപാടും യാഗവും തമ്മിൽ വ്യത്യാസമുണ്ട്. വഴിപാട് ദൈവവുമായുള്ള കൂട്ടായ്മയ്ക്ക് വേണ്ടിയാണ്. എന്നാൽ, യാഗം, പാപത്തിൽ നിന്നുള്ള വീണ്ടെടുപ്പിന് വേണ്ടിയാണ്.നമുക്ക് ദൈവവുമായി കൂട്ടായ്മയുണ്ടാകേണ്ടതിന് വഴിപാടായും, നമ്മെ പാപത്തിൽ നിന്ന് വീണ്ടെടുക്കേണ്ടതിന് യാഗമായും, ക്രിസ്തു നമുക്കുവേണ്ടി തന്നെത്തന്നെ ഏൽപ്പിച്ചു. നമ്മെ സ്നേഹിച്ചുകൊണ്ട്, ക്രിസ്തു നമ്മുക്കുവേണ്ടി തന്നെത്താൻ ഏല്പിച്ചു. ഇത് നമ്മുക്കുവേണ്ടിയായിരുന്നു, എന്നാൽ ഇത് ദൈവത്തിന് ഒരു സൗരഭ്യവാസനയായിരുന്നു. അവന്റെ മാതൃക പിന്തുടരുന്നതിൽ, സ്നേഹത്തിലുള്ള നമ്മുടെ നടപ്പ് മറ്റുള്ളവർക്കുവേണ്ടി മാത്രമായിരിക്കരുത്, പിന്നെയോ ദൈവത്തിന് ഒരു സൗരഭ്യവാസനയായിരിക്കുകയും വേണം.

സ്നേഹവും വെളിച്ചവും യഥാർത്ഥത്തിൽ ദൈവം താൻതന്നെയാണ്; അവ ദൈവത്തിന്റെ ആളത്തവും അവന്റെ സാരാംശവുമാണ് (1 യോഹ. 4:8; 1:5). കൃപയും യാഥാർഥ്യവും പിതാവായ ദൈവത്തിൽ നിന്ന് വരുന്നു, എന്നാൽ സ്നേഹവും വെളിച്ചവും പിതാവായ ദൈവമാണ്. ഒന്നാമതായി, നാം കർത്താവായ യേശുവിൽ വിശ്വസിക്കുകയും കൃപയും സത്യവും പ്രാപിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. പിന്നീട് കൃപയും സത്യവും ആസ്വദിക്കുന്നതിലൂടെ, നാം കൃപയുടെയും സത്യത്തിന്റെയും ഉറവിടമായ, സ്നേഹവും വെളിച്ചവുമായ പിതാവായ ദൈവത്തിങ്കലേക്ക് തിരികെ കൊണ്ടുവരപ്പെടുന്നു.

ക്രിസ്തു വന്നപ്പോൾ കൃപയും യാഥാർഥ്യവും അവനോടുകൂടെ വന്നു എന്ന് യോഹന്നാന്റെ സുവിശേഷം വെളിപ്പെടുത്തുന്നു (1:17); കൃപ ദിവ്യ സ്നേഹത്തിൽ നിന്നും വന്നു, അതുപോലെ യാഥാർഥ്യം ദിവ്യ വെളിച്ചത്തിൽ നിന്നും വന്നു. യോഹന്നാന്റെ ഒന്നാം ലേഖനത്തിൽ ആകട്ടെ, നാം ക്രിസ്തുവിനെ കൈക്കൊള്ളുകയും, അവനുമായി കൂട്ടായ്മ ചെയ്യുകയും, കൃപയാലും യാഥാർഥ്യത്താലും ജീവിക്കുകയും ചെയ്യുമ്പോൾ, അവൻ നമ്മെ പിതാവുമായുള്ള കൂട്ടായ്മയിലേക്ക് കൊണ്ടുവരുന്നു എന്ന് വെളിപ്പെടുത്തുന്നു; പിതാവിന്റെ സന്നിധിയിൽ നാം അവന്റെ സ്നേഹത്തെ കൃപയുടെ ഉറവിടമായും അവന്റെ വെളിച്ചത്തെ സത്യത്തിന്റെ ഉറവിടമായും സ്പർശിക്കുന്നു.

നാം കർത്താവായ യേശുവിനെ സ്വീകരിച്ചപ്പോൾ നാം ജീവൻ പ്രാപിക്കുകയും, ഇപ്പോൾ നാം കൃപയും സത്യവും ആസ്വദിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. ഈ ജീവൻ നമ്മെ ദൈവത്തിങ്കലേക്ക് തിരികെ കൊണ്ടുവന്ന് അവന്റെ സ്നേഹവും വെളിച്ചവും ആസ്വദിക്കുവാൻ ഇടയാക്കുന്നു. ആദ്യം, നാം, കൃപയും സത്യവും പ്രാപിക്കുവാൻ ദൈവം നമ്മിലേക്ക് വന്നു. ഇപ്പോൾ നാം പിതാവിങ്കലേക്ക് തിരികെ പോകുകയും കൃപയുടെയും സത്യത്തിന്റെയും ഉറവിടമായ അവനുമായി ബന്ധപ്പെടുകയും ചെയ്യുന്നു, ഈ ഉറവിടം സ്നേഹവും വെളിച്ചവുമാണ്. അതുകൊണ്ട്, ദിവ്യജീവന്റെ കൂട്ടായ്മയിൽ നാം ദൈവത്തിങ്കലേക്ക് തിരികെ കൊണ്ടുവരപ്പെടുകയും കൃപയുടെ ഉറവിടമായി അവന്റെ സ്നേഹവും, സത്യത്തിന്റെ ഉറവിടമായി അവന്റെ വെളിച്ചവും നാം ആസ്വദിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.

യോഹന്നാന്റെ ലേഖനം അവന്റെ സുവിശേഷത്തിന്റെ തുടർച്ചയാണ്. യോഹന്നാന്റെ സുവിശേഷത്തിൽ, നാം തന്റെ മക്കളായിത്തീരേണ്ടതിന് ദൈവം പുത്രനിൽ നമ്മിലേക്ക് കൃപയും സത്യവുമായി വരുന്നു; യോഹന്നാന്റെ ലേഖനത്തിൽ, മക്കളായ നാം, പിതാവിന്റെ സ്നേഹത്തിലും വെളിച്ചത്തിലും പങ്കുചേരുവാൻ പിതാവിന്റെ ജീവന്റെ കൂട്ടായ്മയിൽ അവനിലേക്ക് പോകുന്നു. ആദ്യത്തേത്, യാഗപീഠത്തിൽ നമ്മുടെ ആവശ്യം നിറവേറ്റുവാൻ, ദൈവം പ്രാകാരത്തിലേക്ക് പുറത്തു വരുന്നതായിരുന്നു (ലേവ്യ. 4:28-31); രണ്ടാമത്തേത്, പെട്ടകത്തിൽ വച്ച് അവനെ സന്ധിക്കുവാൻ നാം അതിവിശുദ്ധസ്ഥലത്തേക്ക് പ്രവേശിക്കുന്നതാണ് (പുറ. 25:22). ദിവ്യജീവന്റെ അനുഭവത്തിൽ ഇത്, മുന്നേറിയതും, ആഴമേറിയതുമാണ്. യോഹന്നാന്റെ സുവിശേഷത്തിൽ, പുത്രനിലേക്ക് വിശ്വസിക്കുന്നതിലൂടെ ദിവ്യജീവൻ പ്രാപിച്ചതിന് ശേഷം, യോഹന്നാന്റെ ലേഖനത്തിൽ, ഈ ജീവന്റെ കൂട്ടായ്മയിലൂടെ ഈ ജീവനെ ആസ്വദിക്കുവാൻ നാം മുന്നേറണം.

[കൊലൊസ്സ്യർ 1:15-ൽ പൗലോസ് ക്രിസ്തുവിനെ] "അദൃശ്യനായ ദൈവത്തിന്റെ സ്വരൂപവും" എന്ന് പറയുന്നു. ദൈവത്തിന്റെ സ്വരൂപത്തെ മനസ്സിലാക്കുവാനും നിർവചിക്കുവാനും അത്യന്തം പ്രയാസമാണ്. അദൃശ്യനായ ദൈവസ്വരൂപം എന്ന പ്രയോഗം സൂചിപ്പിക്കുന്നത്, ദൈവം അദൃശ്യനാണെങ്കിലും അവന്റെ സ്വരൂപം ദൃശ്യമാണെന്നാണ്. അദൃശ്യനായ ദൈവത്തിന് ദൃശ്യമായ ഒരു സ്വരൂപമുണ്ട്, ഈ സ്വരൂപം ക്രിസ്തുവാണ് (യോഹ. 1:18). ക്രിസ്തു ദൈവത്തിന്റെ സ്വരൂപമായിരിക്കുന്നത് അവൻ ദൈവം എന്താണെന്നതിന്റെ ആവിഷ്കാരമാണ് എന്നതിനെ അർത്ഥമാക്കുന്നു. ദൈവം അദൃശ്യനാണെങ്കിലും, ഒരു ജീവനുള്ള വ്യക്തിയാൽ, അതായത്, ദൈവപുത്രനായ യേശുക്രിസ്തുവിനാൽ അവൻ ആവിഷ്കരിക്കപ്പെടുന്നു.

യുഗത്തിന്റെ ഈ അവസാനത്തോടടുത്ത വർഷങ്ങളിൽ, രാജ്യം എന്ന വിഷയത്താൽ കർത്താവ് നമ്മെ ഭാരപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്നു. നാം ഇവിടെ കേവലം വീണ്ടെടുപ്പിനും സുവിശേഷത്തിനും രക്ഷയ്ക്കും വിശുദ്ധീകരണത്തിനും മറ്റ് കാര്യങ്ങൾക്കും വേണ്ടി മാത്രമല്ല ആയിരിക്കുന്നത്. നാം ഇവിടെ പ്രത്യേകിച്ച് സഭ രാജ്യത്തെ കൊണ്ടുവരുന്നതിനു വേണ്ടിയാണ് ആയിരിക്കുന്നത്. നാം രാജ്യത്തിനു വേണ്ടിയാണ് ഇവിടെ ആയിരിക്കുന്നത്. ഇരുപത് നൂറ്റാണ്ടുകളായി കർത്താവായ യേശു രാജ്യത്തെ അന്വേഷിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു, എന്നാൽ അത് ഇപ്പോഴും വന്നിട്ടില്ല. ഈ താമസം അവൻ നിമിത്തമല്ല, പിന്നെയോ നാം നിമിത്തമാണ്. നമുക്ക് വേണ്ടത്ര ജീവന്റെ പക്വത ഇല്ലാത്തതാണ് പ്രശ്നം. അനേക വർഷങ്ങളായി നാം ജീവനും ജീവന്റെ പക്വതയും എന്ന ഒരു കാര്യത്തിന് ഊന്നൽ നൽകിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു. ജീവന്റെ പക്വത രാജ്യത്തിനു വേണ്ടിയാണ്.

ദൈവത്തിന്റെ ലക്ഷ്യം രാജ്യമാണ്. സഭ പോലും രാജ്യത്തിനുവേണ്ടിയാണ്. എന്തിനാണ് ദൈവത്തിനു സഭയെ ആവശ്യമായിരിക്കുന്നത്? എന്തുകൊണ്ടെന്നാൽ സഭയിലൂടെയും, സഭയാലും, സഭയോടുകൂടിയും, സഭയിലും ദൈവത്തിനു ഒരു രാജ്യംഉണ്ടായിരിക്കുവാൻ സാധിക്കും. തന്റെ മഹത്വത്തെ ആവിഷ്കരിക്കുന്നതിനു വേണ്ടി ഒരു രാജ്യം നേടുവാനായ് സഭയിലൂടെയല്ലാതെ ദൈവത്തിനു മറ്റൊരു വഴിയുമില്ല. സഭയും രാജ്യവും മത്തായി 16:18-19-ൽ വളരെ ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന രണ്ട് കാര്യങ്ങളാണ്. 18-ആം വാക്യത്തിൽ കർത്താവായ യേശു താൻ തന്റെ സഭയെ പണിയുമെന്ന് പറയുകയും, തൊട്ടടുത്ത വാക്യത്തിൽ അവൻ രാജ്യത്തിന്റെ താക്കോലുകൾ പത്രൊസിന് നൽകുമെന്ന് പറയുകയും ചെയ്തു. രാജ്യത്തിന്റെ താക്കോലുകൾ സഭയുടെ കെട്ടുപണിയുമായ് ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. സഭ രാജ്യത്തിനുവേണ്ടിയാണ് പണിയപ്പെടുന്നത്.

പുതിയ നിയമത്തിന്റെ വെളിപാടു അനുസരിച്ച്, രാജ്യത്തിനുവേണ്ടിയാണ് ക്രിസ്തു വന്നത്. ക്രിസ്തു നമ്മുടെ വീണ്ടെടുപ്പിനുവേണ്ടി മാത്രമാണ് വന്നതെന്നാണ് മിക്ക ക്രിസ്ത്യാനികളുടെയും ധാരണ. ക്രിസ്തു രാജ്യത്തിനുവേണ്ടി വന്നു എന്നത് അവർ ഒരിക്കലും പരിഗണിക്കുന്നില്ല. ക്രിസ്തു വീണ്ടെടുപ്പിനുവേണ്ടി വന്നു എന്നത് സത്യമാണെങ്കിലും, വീണ്ടെടുപ്പല്ല ലക്ഷ്യം. വീണ്ടെടുപ്പ് ലക്ഷ്യത്തിലേക്കുള്ള ഒരു പ്രക്രിയയാണ്. ലക്ഷ്യം രാജ്യമാണ്. ദൈവത്തിന്റെ ഉദ്ദേശ്യം ഒരു രാജ്യം ഉണ്ടായിരിക്കുക എന്നതാണ്. തനിക്ക് ഒരു രാജ്യം ഉണ്ടാകുവാനായി ദൈവം മനുഷ്യനെ തന്റെ സ്വരൂപത്തിൽ സൃഷ്ടിച്ചു.

സഭ ലോകത്തിൽനിന്നു രക്ഷിക്കപ്പെട്ടു വേർതിരിക്കപ്പെട്ടു വീണ്ടുംജനിപ്പിക്കപ്പെട്ട വ്യക്തികളാൽ സംരചിക്കപ്പെട്ടതാകുന്നു. ക്രിസ്ത്യാനികളുടെ ഇടയിൽ ചിലർ ജയാളികളാണ്, എന്നാൽ അനേകർ അങ്ങനെയല്ല. കർത്താവ് മടങ്ങിവരുമ്പോഴേക്കും ജയാളികൾ പൂർണമായി രൂപാന്തരപ്പെട്ടവരായിരിക്കും. അവർ ഇന്ന് രാജ്യത്തിന്റെ യാഥാർഥ്യത്തിൽ ജീവിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നതുകൊണ്ട്, വിവാഹവിരുന്ന് ആസ്വദിക്കുവാനും സഹസ്രാബ്ദത്തിൽ ക്രിസ്തുവിനോടുകൂടെ വാഴുവാനുമായ് അവർ രാജ്യത്തിന്റെ പ്രത്യക്ഷതയിലേക്ക് മാറ്റപ്പെടും.