2 പത്രൊസ് 1:11 സൂചിപ്പിക്കുന്നത് നമ്മുടെ കർത്താവിന്റെ രാജ്യത്തിലേക്ക് നമുക്ക് സമ്പന്നവും സമൃദ്ധവുമായ ഒരു പ്രവേശനം പകർന്നുനൽകപ്പെടും എന്നാണ്. എന്നിരുന്നാലും, നല്ലൊരു കൂട്ടം ക്രിസ്ത്യാനികൾക്കും അത്തരമൊരു പ്രവേശനം ലഭിക്കില്ല, കാരണം അവർ ഒരിക്കലും ദിവ്യ വിത്തിനെ പക്വതയിലേക്ക് വികസിപ്പിച്ചിട്ടില്ല. നാം ദിവ്യ നന്മകളാൽ സംരചിക്കപ്പെട്ടിട്ടില്ലെങ്കിൽ, നമുക്ക് അത്തരമൊരു പ്രവേശനം കെട്ടിപ്പടുക്കുവാൻ കഴിയില്ല. എന്നാൽ നമുക്ക് ദിവ്യജീവന്റെ വികാസം ഉണ്ടായിരിക്കുകയും ദിവ്യ സ്വഭാവത്തിന്റെ മൂലകങ്ങളാൽ നാം സംരചിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്താൽ, വരുവാനിരിക്കുന്ന രാജ്യത്തിലേക്കുള്ള സമ്പന്നവും സമൃദ്ധവുമായ ഒരു പ്രവേശനം നമുക്ക് പകർന്നുനൽകപ്പെടും.

[2 പത്രൊ. 1:7 പ്രകാരം] നമ്മുടെ ഉള്ളിലെ ദിവ്യസ്വഭാവത്തിന്റെ ആത്യന്തികമായ വികാസം സ്നേഹമാണ്—അഗാപെ. അത് ദൈവം തന്റെ സ്വഭാവത്തിലായിരിക്കുന്ന, ദിവ്യസ്നേഹത്തിന് പുതിയനിയമത്തിൽ ഉപയോഗിച്ചിരിക്കുന്ന യവനപദമാണ്. ദിവ്യസ്വഭാവത്തെ നാം ആസ്വദിക്കുന്നതിൽ, പകുത്തനൽകിയിരിക്കുന്ന വിശ്വാസം എന്ന ദിവ്യവിത്തിനെ ദിവ്യവും ശ്രേഷ്ഠവുമായ സ്നേഹത്തിൽ അതിന്റെ പരിണതിയിലേക്ക് വികാസംപ്രാപിക്കുവാൻ നാം അനുവദിക്കേണ്ടതുണ്ട്. നാം ദിവ്യസ്വഭാവത്തിൽ പൂർണമായി പങ്കുകൊള്ളുമ്പോൾ, നാം സ്നേഹമായ ദൈവത്താൽ നിറയുകയും, സ്നേഹത്തിന്റെ വ്യക്തികളാകുകയും, സ്നേഹം തന്നെയായിത്തീരുകയും ചെയ്യുന്നു

ദൈവത്തിന്റെ ജീവൻ നമുക്കുള്ളതിനാൽ, നമുക്ക് ദൈവത്തിന്റെ സ്വഭാവവുമുണ്ട്. ജീവിക്കുവാനുള്ള കഴിവിലാണ് ജീവന്റെ ഊന്നൽ, സ്വഭാവത്തിന്റെ ഊന്നൽ നമ്മുടെ ജീവിതത്തിന്റെ താത്പര്യത്തിലാണ്. ദൈവത്തിന്റെ സ്വഭാവം, ദൈവത്തിന്റെ താത്പര്യം, സ്വർഗീയമായതിനാൽ നാം സ്വർഗീയരാകുവാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു. ദൈവത്തിന്റെ സ്വഭാവവും താത്പര്യവും വിശുദ്ധമായതിനാൽ നാം വിശുദ്ധരാകുവാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു.

നമുക്ക് ദിവ്യ സ്വഭാവം ഉള്ളതിനാൽ, നമ്മുടെ തലമുടി, വസ്ത്രം, പെരുമാറ്റം എന്നിവ ക്രമീകരിക്കുവാൻ നമുക്ക് ബാഹ്യ നിയന്ത്രണങ്ങൾ ആവശ്യമില്ല. നാം വരുത്തുന്ന ഏതൊരു ക്രമീകരണവും ഉള്ളിലെ ദിവ്യ സ്വഭാവത്തിനനുസരിച്ച് ചെയ്യണം... ഓരോ നവജാത ശിശുവിനും മനുഷ്യ സ്വഭാവമുണ്ട്. കുഞ്ഞുങ്ങൾക്ക് ബാഹ്യ നിയന്ത്രണങ്ങളെക്കുറിച്ച് ഒരു അറിവും ഇല്ലെങ്കിലും, അവർ കഴിക്കുന്നതിനെ നിയന്ത്രിക്കുന്ന മനുഷ്യ സ്വഭാവം അപ്പോഴും അവർക്കുണ്ട്. മധുരവും കയ്പ്പും സംബന്ധിച്ച് നിങ്ങൾ അവരെ പഠിപ്പിക്കേണ്ടതില്ല, കാരണം അവർക്ക് മനുഷ്യ സ്വഭാവവും അതിനോടുകൂടെയുള്ള മനുഷ്യ രുചിയും ഉണ്ട്... നമുക്ക് [ക്രിസ്ത്യാനികൾക്ക്] ഒരു ദിവ്യ രുചിയോടുകൂടിയുള്ള ദിവ്യ സ്വഭാവമുണ്ട്. നമ്മുടെ ഉള്ളിലെ ദിവ്യ സ്വഭാവവുമായി പൊരുത്തപ്പെടുന്ന ഒരു ജീവിതം നാം നയിക്കണം.

2 പത്രൊസ് 1:4-ൽ ദിവ്യസ്വഭാവത്തിൽ പങ്കാളിയാകുന്നതിന് ഒരു വ്യവസ്ഥയുണ്ട്: അത് "ലോകത്തിൽ മോഹത്തിലുള്ള ദൂഷ്യത്തിൽനിന്ന് രക്ഷപ്പെടുക" എന്നതാണ്. ഈ ദൂഷ്യത്തിൽ നിന്ന് നാം എത്രയധികം രക്ഷപ്പെടുന്നുവോ അത്രയധികം ദൈവത്തിന്റെ സ്വഭാവം നാം ആസ്വദിക്കും. അതുപോലെ, ദിവ്യ സ്വഭാവത്തിൽ നാം എത്രയധികം പങ്കാളിയാകുന്നുവോ അത്രയധികം ലോകത്തിൽ മോഹത്തിലുള്ള ദൂഷ്യത്തിൽനിന്ന് നാം രക്ഷപ്പെടും. ഇതൊരു ചക്രമാണ്.

ദിവ്യസ്വഭാവം എന്നത് ദൈവം താൻ ആയിരിക്കുന്നതിനെ, അതായത്, ദൈവത്തിന്റെ ആളത്തത്തിന്റെ സമ്പത്തിനെയും, മൂലകങ്ങളെയും ഘടകാംശങ്ങളെയും സൂചിപ്പിക്കുന്നു. പ്രപഞ്ചത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ അനുഗ്രഹം, നമുക്ക് ദൈവത്തിന്റെ സ്വഭാവത്തിൽ പങ്കാളികളാകുവാൻ കഴിയും എന്നതാണ്... നാം ദൈവത്തിന്റെ ആളത്തത്തിന്റെ ദിവ്യ മൂലകങ്ങളിൽ പങ്കാളികളാകുന്നു... നാം ദിവ്യ സ്വഭാവത്തിൽ പങ്കാളികളായിത്തീരണമെങ്കിൽ, ദിവ്യ സ്വഭാവം ഉൾക്കൊള്ളുന്ന ദിവ്യ ജീവനാൽ നാം ജീവിക്കേണ്ടതുണ്ട്... നാം വിശ്വസിച്ച സമയത്ത് തന്നെ നമുക്ക് ദിവ്യജീവൻ ലഭിച്ചുവെങ്കിലും, ദിവ്യ സ്വഭാവം നാം നിരന്തരം ആസ്വദിക്കേണ്ടതുണ്ട്.

രാജ്യത്തിന്റെ പ്രത്യക്ഷത കർത്താവിന്റെ രണ്ടാം വരവുമായി ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. ഒരർത്ഥത്തിൽ അവന്റെ രണ്ടാം വരവ് രാജ്യത്തിന്റെ പ്രത്യക്ഷതയെ കൊണ്ടുവരുന്നു. രാജ്യം നമ്മിൽ പക്വത പ്രാപിക്കുമ്പോൾ, ഈ പക്വത കർത്താവിന്റെ രണ്ടാം വരവിനെ കൊണ്ടുവരുന്നു എന്നും നമുക്ക് പറയുവാൻ സാധിക്കും. രാജ്യത്തിന്റെ പ്രത്യക്ഷത എന്നത് ക്രിസ്തുവിന്റെ മടങ്ങിവരവിൽ നമ്മുടെയുള്ളിലുള്ള അവന്റെ പക്വതയാണ്.

പൗലോസിനെപ്പോലെ, ഇന്നത്തെ നമ്മുടെ ജീവിതത്തിലും വേലയിലും പ്രക്രിയാവിധേയനും പരിണതി പ്രാപിച്ചവനുമായ ത്രിയേക ദൈവത്തെ കൃപയായി നാം എടുക്കണം. ചില ശരിയായ കാര്യങ്ങളോ നല്ല കാര്യങ്ങളോ ചെയ്യുക മാത്രമല്ല നമ്മുടെ മുഴുവനുമായുള്ള ജീവിതം ഇതുപോലെയായിരിക്കണം. അത്തരമൊരു സമഗ്രമായ ജീവതം, ശരിയോ തെറ്റോ ആയിരിക്കുന്നതിന്റെയോ നന്മയോ തിന്മയോ ചെയ്യുന്നതിന്റെയോ കാര്യമല്ല; അത് മുഴുവനുമായ് പ്രക്രിയാവിധേയനും പരിണതി പ്രാപിച്ചവനുമായ ത്രിയേക ദൈവത്തിന്റെ മണ്ഡലത്തിലുള്ള ഒന്നാണ്. അത്തരമൊരു ജീവിതത്തിൽ നാം ജീവനെ മാത്രമാണ് തത്വമായി എടുക്കുന്നത്. ജീവനായിരിക്കുന്നതെന്തും, അതാണ് ദൈവം ആഗ്രഹിക്കുന്നത്; ജീവനല്ലാത്തതായതെന്തും, അതാണ് ദൈവം നിരസിക്കുന്നത്.

പുളിപ്പ് എന്നാൽ എന്താണ്? പുളിപ്പ് എന്നത് അപ്പം ആസ്വാദ്യകരവും എളുപ്പത്തിൽ കഴിക്കുവാൻ കഴിയേണ്ടതിനുമായ് മാവിൽ ചേർക്കുന്ന ഒന്നാണ്. പുളിപ്പ് ഒഴിവാക്കിയാൽ, അപ്പം ആസ്വദിക്കുവാൻ വളരെ പ്രയാസകരമാണ്. ഈ തത്വത്തെ അടിസ്ഥാനമാക്കി, ക്രിസ്തുവിനെ എളുപ്പത്തിൽ സ്വീകരിക്കുന്നതിനായി റോമൻ കത്തോലിക്കാ സഭ അവനിൽ നിരവധി കാര്യങ്ങൾ ചേർത്തിട്ടുണ്ട്. ക്രിസ്തു ആത്മാവാണെന്ന് ജനത്തോട് പറയുന്നത് അവർക്ക് വളരെ മാർമികമായി തോന്നി, അതിനാൽ ജനത്തിന് ക്രിസ്തുവിനെ മനസ്സിലാക്കുവാൻ കഴിയുന്ന തരത്തിൽ ക്രിസ്തുവിനെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്ന ഒരു ചിത്രം സ്ഥാപിക്കുന്നതാണ് നല്ലതെന്ന് അവർ കരുതി. ക്രിസ്തുവിനെ ബന്ധപ്പെടുവാൻ ജനത്തെ സഹായിക്കുന്നതിന് ഒരു രൂപം അല്ലെങ്കിൽ ചിത്രം സ്ഥാപിക്കുന്നത് ഒരു ദുഷ്ട പുളിപ്പാണ്.

[1 പത്രൊ. 2:19]-ൽ പത്രൊസ്... പറയുന്നു, "ഇതാകുന്നു കൃപ." തുടർന്ന് അവൻ നമ്മോട് പറയുന്നു, ക്രിസ്തു നമുക്ക് ഒരു മാതൃക വച്ചിരിക്കുന്നു എന്ന്. കൃപയും മാതൃകയും അടുത്തു ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. ഒരു വിശ്വാസിയുടെ ഉള്ളിൽ നിന്ന് ത്രിയേക ദൈവം കൃപയായ് ആവിഷ്കരിക്കപ്പെടുന്നത് ആരെങ്കിലും നിരീക്ഷിക്കുകയും, ഇത് കൃപയാണെന്ന് തിരിച്ചറിയുകയും ചെയ്യുമ്പോൾ, അവൻ മാതൃകയായ ക്രിസ്തുവിന്റെ ഒരു ഫോട്ടോകോപ്പിയായി മാറിയിരിക്കുന്നു എന്നതിന്റെ സൂചനയുണ്ട്. അന്യായമായ കഷ്ടപ്പാടുകൾക്കിടയിൽ ത്രിയേക ദൈവത്തെ കൃപയായി ആവിഷ്കരിക്കുന്നത് ക്രിസ്തുവിന്റെ ഒരു പുനരുൽപാദനമായിത്തീരുക എന്നതാണ്. അതിനാൽ, "ഇതാകുന്നു കൃപ" എന്ന് പറയുന്നതിനുപകരം, "ഇത് ക്രിസ്തുവിന്റെ ഒരു പുനരുൽപാദനമാണ്" എന്ന് പറയുവാൻ കഴിയും. പ്രക്രിയാവിധേയനായ ത്രിയേക ദൈവത്തെ കൃപയായി ആവിഷ്കരിക്കുന്ന ജീവിതരീതി കൃപ മാത്രമല്ല—അത് ക്രിസ്തുവിന്റെ ഒരു പുനരുൽപാദനമാണ്.