നാം ദൈവത്തിൽ കാത്തിരിക്കുമ്പോൾ എന്ത് പറയണമെന്ന് പലപ്പോഴും നാം അറിയുന്നില്ലെങ്കിലും, നമ്മുടെ ഉള്ളിൽ ഒരു നെടുവീർപ്പ് ഉണ്ട്. ഈ നെടുവീർപ്പിനെ ശ്വസനത്തോട് താരതമ്യം ചെയ്യാം. നാം അല്പം നെടുവീർപ്പിടുമ്പോൾ, നമ്മുടെ തോളിലെ ഭാരം അപ്രത്യക്ഷമാകുന്നു എന്ന് നമ്മുടെ അനുഭവം കാണിക്കുന്നു. നാം പൂർണ്ണമായി വിടുവിക്കപ്പെടുകയും വിശ്രമം പ്രാപിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു, കൂടാതെ നാം മാധുര്യത്തിന്റെ ഒരു അനുഭൂതിയാൽ കവിഞ്ഞൊഴുകുകയും ചെയ്യുന്നു. നാം ഏത് വഴി തിരഞ്ഞെടുക്കണമെന്നോ, എന്ത് ചെയ്യണമെന്നോ, എങ്ങനെ പ്രാർത്ഥിക്കണമെന്നോ പോലും അറിയാതെ, നമ്മുടെ ഉള്ളിൽ ഇരുളിലേക്കും ആശയക്കുഴപ്പത്തിലേക്കും ആണ്ടുപോകുന്നതായി നമുക്ക് പലപ്പോഴും അനുഭവപ്പെട്ടേക്കാം. എന്നാൽ നാം കർത്താവിൽ കാത്തിരിക്കുമ്പോൾ, നമ്മുടെ ആളത്തത്തിന്റെ ആഴത്തിൽ നിന്ന് നാം നെടുവീർപ്പിടുന്നു... അല്പം നെടുവീർപ്പിട്ടതിനുശേഷം, ഇരുളും ആശയക്കുഴപ്പവും അപ്രത്യക്ഷമാകുകയും, മുന്നോട്ട് പോകുവാനുള്ള വഴി അറിഞ്ഞുകൊണ്ട് നാം വ്യക്തതയുള്ളവരും കുഴപ്പങ്ങളില്ലാത്തവരുമായി മാറുകയും ചെയ്യുന്നു.

നാം ദുഃഖവും സങ്കടവും നിറഞ്ഞവരായിരിക്കാം, എന്നാൽ നാം ദൈവത്തിങ്കലേക്ക് വന്ന് പുറത്തേക്ക് ശ്വസിക്കുമ്പോൾത്തന്നെ, ദുഃഖവും സങ്കടവും ഇല്ലാതാകുന്നു. പുറത്തേക്ക് ശ്വസിച്ചതിനുശേഷം, നാം ഉള്ളിലേക്ക് ശ്വസിക്കണം. നാം ഉള്ളിലേക്ക് ശ്വാസമെടുക്കുമ്പോൾ, ദൈവത്തിന്റെ സന്തോഷവും ആശ്വാസവും നമ്മിലേക്ക് പ്രവേശിക്കുന്നു. ഇതാണ് പ്രാർത്ഥനയുടെ അർത്ഥം. നാം വായു ഉള്ളിലേക്ക് ശ്വസിക്കുന്നതുപോലെതന്നെ, ദൈവത്തെ ഉള്ളിലേക്ക് ശ്വസിക്കുക എന്നതാണ് പ്രാർത്ഥന. നാം പ്രാർത്ഥിക്കുമ്പോഴെല്ലാം, നാം ദൈവത്തെ ഉള്ളിലേക്ക് ശ്വസിക്കുന്നു. പ്രാർത്ഥന എന്നത് ദൈവത്തിന്റെ മുൻപിലും ദൈവത്തിലുമുള്ള നമ്മുടെ ആത്മിക ശ്വസനമാകുന്നു.

നാം ദൈവത്തിങ്കലേക്ക് വരുമ്പോൾ, നാം നമ്മെത്തന്നെയും നമുക്കുള്ള സകലത്തെയും പുറത്തേക്ക് ശ്വസിച്ചു കളയുന്നു, ദൈവത്തെയും അവനുള്ള സകലത്തെയും നാം ഉള്ളിലേക്ക് ശ്വസിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. ഉള്ളിലേക്കും പുറത്തേക്കുമുള്ള ഈ ശ്വസനത്താൽ, നാം നമ്മിൽനിന്ന് വിടുവിക്കപ്പെടുകയും ദൈവത്തിലേക്ക് ആക്കപ്പെടുകയും ചെയ്യുന്നു. ഇത്തരത്തിലുള്ള ശ്വസനം നമ്മുടെ ഉള്ളിലുള്ളതിനെ പുറന്തള്ളുകയും ദൈവത്തിന്റേതായ സകലത്തെയും കൊണ്ടുവരികയും ചെയ്യുന്നു. നാം പുറത്തേക്ക് ശ്വസിക്കുമ്പോൾ, നമ്മുടെ പാപങ്ങൾ പുറന്തള്ളപ്പെടുന്നു, നാം ഉള്ളിലേക്ക് ശ്വാസമെടുക്കുമ്പോൾ, ദൈവത്തിന്റെ വിശുദ്ധി ഉള്ളിലേക്ക് എടുക്കപ്പെടുന്നു. പുറത്തേക്ക് ശ്വസിക്കുന്നതിലൂടെ, നാം ബലഹീനതയിൽ നിന്ന് നമ്മെത്തന്നെ ഒഴിവാക്കുന്നു. ഉള്ളിലേക്ക് ശ്വസിക്കുന്നതിലൂടെ, നാം ദൈവത്തിന്റെ ശക്തിയെ സ്വീകരിക്കുന്നു.

ലളിതമായി പറഞ്ഞാൽ, പ്രാർത്ഥന എന്നത് നമ്മുടെ ആത്മിക ശ്വസനമാകുന്നു. ശ്വസിക്കുക എന്നാൽ എന്താണെന്ന് നമുക്കെല്ലാവർക്കും അറിയാം. നാം ഉച്ഛ്വസിക്കുമ്പോൾ, നമ്മുടെ ഉള്ളിലുള്ള കാർബൺ ഡൈഓക്സൈഡിനെ നാം പുറന്തള്ളുന്നു. നാം ഉള്ളിലേക്ക് ശ്വാസമെടുക്കുമ്പോൾ, നമ്മുടെ പുറത്തുള്ള ഓക്സിജനെ നാം ഉള്ളിലേക്ക് എടുക്കുന്നു. നാം ഉള്ളിലേക്ക് ശ്വാസമെടുക്കുകയും പുറത്തേക്ക് ശ്വാസം വിടുകയും ചെയ്യുമ്പോൾ ഇതാണ് സംഭവിക്കുന്നത്. പ്രാർത്ഥനയിൽ നാം ഇതേ കാര്യം ചെയ്യുന്നു—നമ്മുടെ ഉള്ളിലുള്ളതിനെ നാം പുറത്തേക്ക് ശ്വസിച്ചു കളയുന്നു, ദൈവത്തിലുള്ളതിനെ നാം ഉള്ളിലേക്ക് ശ്വസിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. നമ്മുടെ സ്വാഭാവിക ആളത്തത്തിൽ നമുക്കുള്ളതെല്ലാം കാർബൺ ഡൈഓക്സൈഡിനോട് താരതമ്യം ചെയ്യപ്പെടാം, ദൈവം ആയിരിക്കുന്നതെല്ലാം ഓക്സിജനോട് താരതമ്യം ചെയ്യപ്പെടാം. നാം പ്രാർത്ഥിക്കുമ്പോൾ, അഭികാമ്യമല്ലാത്ത സകലത്തെയും നാം പുറത്തേക്ക് ശ്വസിച്ചു കളയുന്നു, ദൈവത്തിന്റേതായ സകലത്തെയും നാം ഉള്ളിലേക്ക് ശ്വസിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.

പ്രാർത്ഥന എന്നത് പ്രധാനമായും എന്തെങ്കിലും ആവശ്യപ്പെടുവാൻ ദൈവത്തിങ്കലേക്ക് വരുന്നതിന്റെ ഒരു കാര്യമല്ല. പ്രാർത്ഥനയുടെ അർത്ഥം നമുക്കായി എന്തെങ്കിലും ചെയ്യുവാൻ ദൈവത്തോട് ചോദിക്കുക എന്നതല്ല. പ്രാർത്ഥനയുടെ പ്രാഥമിക പ്രാധാന്യം ദൈവത്തെ ശ്വസിക്കുക, ദൈവത്തെ ആഗിരണം ചെയ്യുക എന്നതാണ്. നാം പ്രാർത്ഥിക്കുമ്പോൾ, നമുക്കായി എന്തെങ്കിലും ചെയ്യുവാൻ ദൈവത്തോട് ചോദിക്കുന്ന ഒരു ആന്തരോദ്ദേശ്യമോ നിശ്ചയമോ നമുക്ക് ഉണ്ടാകരുത്; മറിച്ച്, നമ്മുടെ ഉദ്ദേശ്യം ദൈവത്തെ ശ്വസിക്കുക എന്നതും അവനെ ആഗിരണം ചെയ്യുക എന്നതുമായിരിക്കണം.

നാം പാപം നിറഞ്ഞവർ മാത്രമല്ല, സ്വയവും പഴയ സൃഷ്ടിയും നിറഞ്ഞവരുമാണെന്ന് പരിശുദ്ധാത്മാവ് കാണിച്ചുതരും. തുടർന്ന് പരിശുദ്ധാത്മാവ് നമ്മെ ക്രൂശിലെ മരണത്തിലേക്ക് നയിക്കും. ആത്മാവ് നമ്മുടെ പാപങ്ങളെ ചൂണ്ടിക്കാണിക്കുമ്പോൾ, നാം രക്തത്തിന്റെ വെടിപ്പാക്കൽ കൈക്കൊള്ളുന്നു. അതേ തത്ത്വത്തിൽ, ആത്മാവ് സ്വയത്തെ തുറന്നുകാട്ടുമ്പോൾ, ക്രൂശിലെ മരണത്തെ സ്വീകരിക്കുകയല്ലാതെ നമുക്ക് മറ്റ് മാർഗമില്ല. നാം നമ്മെത്തന്നെ കുറ്റംവിധിക്കും, നമ്മെത്തന്നെ വെറുക്കും, നമ്മെത്തന്നെ നിരസിക്കും, നമ്മെത്തന്നെ നിഷേധിക്കും, നമ്മിൽ വസിക്കുന്ന ആത്മാവിലൂടെ ക്രൂശിലെ മരണത്തെ പ്രയോഗിക്കുകയും ചെയ്യും. നാം ക്രൂശിലെ മരണത്തെ ആസ്വദിക്കും. അപ്പോൾ പഴയ സൃഷ്ടിയുടെ ക്രൂശുമരണം ഇനിമേൽ നമുക്ക് ഉപദേശമായിരിക്കുകയില്ല; അത് നമ്മുടെ പ്രായോഗിക അനുഭവമായിരിക്കും.

നാം ദൈവത്തെ തൊടുമ്പോൾ, ബാഹ്യമായ പാപങ്ങളെ മാത്രമല്ല, ആന്തരികമായ സ്വയത്തെയും നാം കാണും. നമ്മുടെ മുഴുവൻ ആളത്തവും സ്വയത്താൽ നിറഞ്ഞതാണെന്ന് നാം കാണും. നമ്മുടെ എല്ലാ ബന്ധങ്ങളുടെയും കേന്ദ്രം പോലും സ്വയമാകുന്നു. നമ്മുടെ ഭർത്താവിനോടും, നമ്മുടെ ഭാര്യയോടും, നമ്മുടെ മക്കളോടും, നമ്മുടെ മാതാപിതാക്കളോടും, സഭയോടുമുള്ള നമ്മുടെ ബന്ധത്തിന്റെ കേന്ദ്രം അത് തന്നെയാണ്. തൽഫലമായി, നാം മറഞ്ഞിരിക്കുന്ന സ്വയത്താൽ നിറഞ്ഞവരായതിനാൽ ദൈവത്തിന് നമ്മോട് ആഴമായി ഇഴുകിച്ചേരുവാൻ കഴിയില്ല. എല്ലാ കാര്യങ്ങളിലും നമ്മുടെ പരിഗണന സ്വയമാണ്. നാം ഒന്നാമതാണ്. നാം രണ്ടാമതാണ്. നാം മൂന്നാമതാണ്. നാം നാലാമതാണ്. നാം ആദ്യത്തേതാണ്, നാം അവസാനത്തേതാണ്, അവയ്ക്കിടയിലുള്ള സകലതും നാം തന്നെയാണ്.

നമ്മുടെ അന്തർഭാഗങ്ങൾ എത്ര അശുദ്ധമാണ്! നമ്മുടെ ഉദ്ദേശ്യങ്ങളും ചിന്തകളും അശുദ്ധമാണ്, അവ സ്വയത്തിന്റെ പ്രവൃത്തികളോടും സ്വാർത്ഥ താൽപ്പര്യങ്ങളോടും കലർന്നിരിക്കുന്നു. നമ്മുടെ ചിന്തകൾക്കും, കാഴ്ചപ്പാടുകൾക്കും, വാക്കുകൾക്കും, മനോഭാവങ്ങൾക്കും അവന്റെ വെളിച്ചത്തിൻ കീഴിലുള്ള ദൈവത്തിന്റെ പരിശോധനയെ എതിർത്തുനിൽക്കുവാൻ കഴിയില്ല. വിശ്വാസികളിൽ ഏറ്റവും ശുദ്ധിയുള്ളവരാണ് നമ്മൾ എന്ന് നാം പ്രഖ്യാപിച്ചാൽപ്പോലും, ഒരിക്കൽ ദൈവം നമ്മുടെ ആന്തരികവും ബാഹ്യവുമായ അവസ്ഥകളിലേക്ക് പ്രകാശിക്കുമ്പോൾ നാം വാസ്തവത്തിൽ ഏറ്റവും അശുദ്ധരാണെന്ന് നാം കണ്ടെത്തും. ഈ വെളിച്ചത്തിൻ കീഴിലാണ് രക്തത്തിന്റെ വെടിപ്പാക്കൽ ഏറ്റവും അത്യാവശ്യമാണെന്ന് നാം കണ്ടെത്തുന്നത്.

നമ്മുടെ ആളത്തത്തിന്റെ ചുറ്റളവിൽ നിന്നും കേന്ദ്രം വരെയും, ഓരോ ഭാഗവും അശുദ്ധിയാൽ നിറഞ്ഞതാണ്. നാം അശുദ്ധരും അഴുക്കുള്ളവരുമാണ് എന്ന ബോധത്തിന്റെ കുറവ് നാം ദൈവത്തിന്റെ മുഖപ്രസാദത്തിൽ ജീവിക്കുന്നില്ല എന്ന് തെളിയിക്കുന്നു. നാം അവന്റെ മുഖപ്രസാദത്തിലാണ് ജീവിക്കുന്നതെങ്കിൽ, അവന്റെ രക്തത്തിനായി യാചിക്കാതെ പ്രാർത്ഥനയുടെ ഒരു വാക്കുപോലും ഉരിയാടുവാൻ നമുക്ക് കഴിയില്ല. യെശയ്യാ പ്രവാചകൻ ദൈവത്തിന്റെ മുഖപ്രസാദം തൊടുന്നതിന് മുൻപ്, അവന് തന്നിൽത്തന്നെ പ്രശംസിക്കാമായിരുന്നു. എന്നാൽ അവൻ ദൈവത്തിന്റെ തേജസ്സ് കാണുകയും അവന്റെ മുഖത്തിന് മുൻപിൽ വരികയും ചെയ്തയുടനെ, അവൻ ഉറക്കെ വിളിച്ചുപറഞ്ഞു: "എനിക്കു അയ്യോ കഷ്ടം; ഞാൻ നശിച്ചു; ഞാൻ ശുദ്ധിയില്ലാത്ത അധരങ്ങൾ ഉള്ളോരു മനുഷ്യൻ; ശുദ്ധിയില്ലാത്ത അധരങ്ങൾ ഉള്ള ജനത്തിന്റെ നടുവിൽ വസിക്കുന്നു" (യെശ 6:5). നാം ദൈവത്തെ തൊടുമ്പോൾ മാത്രമേ നമ്മുടെ മലിനതയെ കണ്ടെത്തുവാൻ, ബോധ്യപ്പെടുവാൻ, കാണുവാൻ നമുക്ക് കഴിയൂ. ഒരു വിശ്വാസി ഒരിക്കൽ പറഞ്ഞു, "എന്റെ മാനസാന്തരത്തിന്റെ കണ്ണീരിന് പോലും രക്തത്തിന്റെ വെടിപ്പാക്കൽ ആവശ്യമാണ്."

നാം പാപികളാണെന്ന അനുഭൂതിയുടെ കുറവും, നാംതന്നെ ഒരു പ്രശ്നമാണ് എന്ന ബോധ്യത്തിന്റെ കുറവും നാം ദൈവത്തെ വേണ്ടത്ര തൊട്ടിട്ടില്ല എന്നതിന്റെ ശക്തമായ തെളിവുകളാണ്; നാം അവന്റെ മുഖപ്രസാദത്തിന് അനുസൃതമായി ജീവിക്കുന്നില്ല. നാം ദൈവത്തെ തൊടുകയും അവന്റെ മുഖപ്രസാദത്തിൽ ജീവിക്കുകയും ചെയ്യുമ്പോഴെല്ലാം, നാം അഴുക്കുള്ളവരും പാപങ്ങൾകൊണ്ട് നിറഞ്ഞവരുമാണെന്ന് നാം കാണും. പഴയ സൃഷ്ടിയുടേതായ നമ്മുടെ വ്യക്തി ദൈവത്തിന് ഒരു വലിയ തടസ്സമാണെന്നും നാം തിരിച്ചറിയും.