ദൈവത്തെ ആസ്വദിക്കുന്നതിൽ നാം രക്തത്തിലും ക്രൂശു മരണത്തിലും ആശ്രയിക്കണം. രക്തം നമ്മുടെ പാപങ്ങളോട് ഇടപെടുന്നു, ക്രൂശു മരണം നമ്മുടെ വ്യക്തിയോട് ഇടപെടുന്നു. നാം ദൈവത്തിങ്കലേക്ക് വരികയും, നമ്മുടെ ആത്മാവിനെ വ്യായാമം ചെയ്യുകയും, അവനോട് സഹകരിക്കുവാനും അവനുമായി ഇഴുകിച്ചേരുവാനും പഠിക്കുകയും ചെയ്യുമ്പോൾ, നമുക്ക് രണ്ട് പ്രശ്നങ്ങൾ ഉണ്ടെന്ന് നാം കണ്ടെത്തും. നമുക്ക് ബാഹ്യമായി പാപങ്ങളുടെ പ്രശ്നവും ആന്തരികമായി നമ്മുടെ വ്യക്തിയുടെ പ്രശ്നവും ഉണ്ട്. ബാഹ്യമായ ലംഘനവും ആന്തരികമായ സ്വയവും ഉണ്ട്, ബാഹ്യമായ തെറ്റുകളും ആന്തരികമായ പഴയ സൃഷ്ടിയും ഉണ്ട്. ദൈവത്തിന്റെ സാന്നിധ്യം തൊട്ടറിഞ്ഞിട്ടുള്ളവർ തടസ്സങ്ങളുടെ ഈ രണ്ട് തലങ്ങളെ തിരിച്ചറിയുന്നു.

ശരിയായ പ്രാർത്ഥനയിൽ, നമ്മുടെ പ്രാർത്ഥനയ്ക്ക് മുൻപോ അല്ലെങ്കിൽ പ്രാർത്ഥനയിലോ, പരിശുദ്ധാത്മാവ് നമ്മുടെ ആത്മാവിനുള്ളിൽ എന്തെങ്കിലും ഒന്നിന് പ്രാരംഭം കുറിക്കും. അവൻ നമ്മുടെ ആത്മാവിനുള്ളിൽ ആദ്യം വ്യാപരിക്കും. പരിശുദ്ധാത്മാവ് നമ്മുടെ ആത്മാവിൽ നമ്മെ പ്രേരിപ്പിക്കുമ്പോൾ, നാം ചെയ്യുന്നത് നിർത്തി കർത്താവിങ്കലേക്ക് പ്രാർത്ഥിക്കുവാൻ വരണം, അത് നമ്മുടെ അനുഭൂതിക്കോ നമ്മുടെ ചിന്തകൾക്കോ അനുസൃതമായല്ല, മറിച്ച് നമ്മുടെ ആത്മാവിനുള്ളിലെ ചലനത്തിന് അനുസൃതമായിട്ടാണ്. നമ്മുടെ ബാഹ്യമായ പ്രാർത്ഥന എന്നത് നമ്മിലെ പരിശുദ്ധാത്മാവിന്റെ ആന്തരിക ചലനത്തിന്റെ ഫലമാകുന്നു.

രക്തത്താൽ വെടിപ്പാക്കപ്പെട്ട ഒരു സഹോദരന് ധൈര്യത്തോടെ ദൈവത്തിങ്കലേക്ക് വരുവാനും അവനുമായി കൂട്ടായ്മ ആചരിക്കുവാനും കഴിയും. എന്നിരുന്നാലും, അവൻ ദൈവത്തിന്റെ മുമ്പാകെ വരുമ്പോൾ, അവൻ സ്വയത്താൽ നിറഞ്ഞവനും, അവന്റെ സ്വന്തം കാഴ്ചപ്പാടുകളാലും, അവന്റെ സ്വന്തം ചിന്തകളാലും, അവന്റെ സ്വന്തം ആഗ്രഹങ്ങളാലും നിറഞ്ഞവനുമായിരിക്കാം. അവനെക്കുറിച്ചുള്ള സകലവും സ്വയത്താൽ നിറഞ്ഞതാണ്. ഇത് അവന് ദൈവവുമായി കൂട്ടായ്മ ആചരിക്കുന്നത് പ്രയാസകരമാക്കുന്നു. അവന്റെ പാപങ്ങൾ രക്തത്താൽ കഴുകപ്പെട്ടുവെങ്കിലും, അവന്റെ സ്വയം മാറ്റമില്ലാതെ അവശേഷിക്കുന്നു. ഈ സാഹചര്യത്തിൽ ക്രൂശിന്റെ മരണം പ്രയോഗിക്കപ്പെടേണ്ടതുണ്ട്. ക്രൂശ് നമുക്ക് രക്തം നൽകുക മാത്രമല്ല, അത് നമ്മെ മരണത്തിന് ഏൽപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. ക്രൂശിലെ രക്തം നമ്മുടെ പാപങ്ങളെ നീക്കിക്കളയുന്നു, എന്നാൽ ക്രൂശിന്റെ ക്രൂശുമരണം സ്വയത്തോട് ഇടപെടുന്നു. അത് നമ്മുടെ പഴയ മനുഷ്യനോട് ഇടപെടുന്നു.

ക്രൂശിന്റെ രണ്ടാമത്തെ വശം അത് പഴയ സൃഷ്ടിയെ അവസാനിപ്പിക്കുന്നു എന്നതാണ്. ക്രൂശിലെ മരണത്തിലൂടെ നമ്മുടെ ജഡവും നമ്മുടെ സ്വയവും നമ്മുടെ പഴയ സ്വഭാവവും അവസാനിപ്പിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. ബാഹ്യമായി നോക്കുമ്പോൾ, ദൈവവുമായുള്ള നമ്മുടെ കൂട്ടായ്മയ്ക്കുള്ള ഏക തടസ്സം പാപം മാത്രമാണെന്ന് തോന്നുന്നു. അതിനാൽ, അവന്റെ രക്തം സകല പാപത്തിൽ നിന്നും നമ്മെ വെടിപ്പാക്കുകയും അവനുമായി കൂട്ടായ്മ ആചരിക്കുവാൻ നമ്മെ പ്രാപ്തരാക്കുകയും ചെയ്യുന്നതിനാൽ നാം കർത്താവിന് നന്ദിയുള്ളവരാകുന്നു. എന്നിരുന്നാലും, നമ്മുടെ ആളത്തത്തിൽ ഇനിയും ഒരു മറഞ്ഞിരിക്കുന്ന പ്രശ്നമുണ്ട്, അത് ജഡം, സ്വയം, സ്വാഭാവിക മനുഷ്യൻ, പഴയ സൃഷ്ടി എന്നിവയുടെ പ്രശ്നമാകുന്നു. ഇവ നാം ദൈവത്തോട് ഇഴുകിച്ചേരുന്നതിനെ തടസ്സപ്പെടുത്തുന്നു.

ദൈവവും മനുഷ്യനുമായിരുന്ന നമ്മുടെ രക്ഷകൻ ക്രൂശിൽ മരിച്ചു. അവൻ ക്രൂശിൽ രണ്ട് പ്രധാന കാര്യങ്ങൾ നിവർത്തിച്ചു. ഒന്നാമതായി, ദൈവം തന്നെത്തന്നെ നമ്മോട് ഇഴുകിച്ചേരുന്നതിൽ നിന്ന് തടയുന്ന സകലത്തോടും ഇടപെടുവാൻ കർത്താവ് തന്റെ രക്തം ചൊരിഞ്ഞു. മറ്റൊരു വിധത്തിൽ പറഞ്ഞാൽ, ദൈവത്തിനും നമുക്കും ഇടയിലുള്ള എല്ലാ തടസ്സങ്ങളോടും അവന്റെ രക്തം ഇടപ്പെട്ടു; ദൈവവുമായി ബന്ധപ്പെടുന്നതിൽ നിന്നോ അവനെ തൊടുന്നതിൽ നിന്നോ നമ്മെ തടസ്സപ്പെടുത്തുന്ന സകലത്തോടും, അവന്റെ മുൻപിൽ ധൈര്യത്തോടെ നിൽക്കുന്നതിൽ നിന്ന് നമ്മെ അയോഗ്യരാക്കുന്ന സകലത്തോടും അവൻ ഇടപ്പെട്ടു.

ജനലുകൾ അടച്ച ഒരു മുറിയിൽ നാം ദീർഘനേരം ഇരുന്നാൽ, മുറിയിൽ വായുസഞ്ചാരമില്ലെന്ന് നമുക്ക് തോന്നുകയും, ഉടൻതന്നെ പുറത്തുപോയി അഞ്ച് മിനിറ്റ് ശുദ്ധവായു ശ്വസിക്കുവാൻ നാം ആഗ്രഹിക്കുകയും ചെയ്യും. ദീർഘമായി ശ്വാസമെടുക്കുമ്പോൾ നമുക്ക് ആശ്വാസവും ഉന്മേഷവും ഉത്തേജനവും സംതൃപ്തിയും അനുഭവപ്പെടും. ദൈവവുമായി കൂട്ടായ്മ ആചരിക്കുന്ന ദൈവത്തിന്റെ മക്കൾ എന്ന നിലയിൽ, അങ്ങനെയുള്ള അനുഭവങ്ങളെക്കുറിച്ച് നമുക്ക് ഓരോരുത്തർക്കും സാക്ഷ്യം പറയുവാൻ കഴിയും. നാം എല്ലാ ദിവസവും ദൈവത്തോടൊപ്പം ആയിരിക്കുവാൻ കുറച്ചു സമയം ചെലവഴിക്കുമ്പോൾ, നാം നമ്മുടെ ചിന്തകളെ നിർത്തുകയും അവനുമായി കൂട്ടായ്മ ആചരിക്കുവാനും, അവനെ ആഗിരണം ചെയ്യുവാനും, അവനാൽ നിറയപ്പെടുവാനും നമ്മുടെ ആത്മാവിനെ വ്യായാമം ചെയ്യുകയും ചെയ്യുമ്പോൾ, വിവരണാതീതമായ മാധുര്യവും, പുതുമയും, സ്വാതന്ത്ര്യവും, സംതൃപ്തിയും നാം അനുഭവിക്കുന്നു. നാം ദൈവത്തിന്റെ സംതൃപ്തി നൽകുന്ന ഒരു പങ്ക് ഭക്ഷിക്കുകയും കുടിക്കുകയും ചെയ്തുവെന്ന് ഈ അനുഭൂതി തെളിയിക്കുന്നു.

ഒരു ക്രിസ്ത്യാനിയുടെ ദൈനംദിന രക്ഷ അവന്റെ ആത്മാവിന്റെ ഒരു കാര്യമാണ്. അവൻ ദൈവത്തിങ്കലേക്ക് തുറക്കുകയും അവനുമായി കൂട്ടായ്മ ആചരിക്കുകയും ചെയ്യുമ്പോൾ, അവൻ തന്റെ ആത്മാവിൽ സന്തോഷവും സംതൃപ്തിയും കണ്ടെത്തുന്നു, എന്നാൽ അവൻ ദൈവത്തിങ്കലേക്ക് തുറക്കുകയോ തന്റെ ആത്മാവിൽ അവനുമായി കൂട്ടായ്മ ആചരിക്കുകയോ ചെയ്യാതിരിക്കുമ്പോൾ, എന്തോ നഷ്ടപ്പെട്ടതായോ കുറവുള്ളതായോ അവന് തോന്നുകയും, അവൻ അസന്തുഷ്ടനായിരിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. നാം ദൈവത്തെ ആഗിരണം ചെയ്യാത്തതുകൊണ്ടാണ് നമുക്ക് ഈ വിധത്തിൽ തോന്നുന്നത്. നാം എല്ലാ ദിവസവും കർത്താവിന്റെ മുമ്പാകെ പ്രാർത്ഥിക്കുവാൻ കുറച്ചു സമയം ചെലവഴിക്കുകയാണെങ്കിൽ, അതായത്, നമ്മുടെ മനസ്സിനെ നിർത്തുവാനും, നമ്മുടെ ആത്മാവിനെ വ്യായാമം ചെയ്യുവാനും, അവനുമായി ബന്ധപ്പെടുകയും, അവനെ ആഗിരണം ചെയ്യുകയും, അവനാൽ നിറയപ്പെടുവാൻ നമ്മെത്തന്നെ തുറന്നുകൊടുക്കുകയും ചെയ്തുകൊണ്ട് അവനുമായി കൂട്ടായ്മ ആചരിക്കുകയും ചെയ്യുകയാണെങ്കിൽ, നാം അവാച്യമായ സംതൃപ്തിയും, പുതുമയും, ആശ്വാസവും അനുഭവമാക്കും.

നാം ദൈവത്തിന്റെ മൂലകത്താൽ നിറയുമ്പോൾ, നാം അവനെ ആസ്വദിക്കുകയും അവനെ അങ്ങേയറ്റം അറിയുകയും ചെയ്യും. അവൻ നമ്മെ നിറയ്ക്കുവാനും നമ്മുടെ ആളത്തത്തിന്റെ ഓരോ ഭാഗവുമായിത്തീരുവാനും നാം അവനെ അനുവദിക്കുമ്പോൾ മാത്രമേ, താൻ അറിയപ്പെടുവാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നതുപോലെ അവനെ സത്യമായി അറിയുവാൻ നമുക്ക് കഴിയൂ. ഈ പരിജ്ഞാനം ഉപദേശത്തിലോ, മാനസികമായ ഗ്രഹണത്തിലോ, ബൗദ്ധികമായ ഗ്രസിക്കലിലോ ഉള്ളതല്ല. നമ്മുടെ ജീവിതത്തിലും പ്രായോഗിക അനുഭവത്തിലും നാം രുചിച്ചറിയുന്നവനായി നമ്മുടെ ആളത്തത്തിന്റെ ആഴത്തിൽ അവനെ അറിയുവാൻ നമുക്ക് കഴിയും. ഇതാണ് ദൈവത്തെ ആസ്വദിക്കുക എന്നത്.

നമ്മുടെ ആരാധനയിലും സേവനത്തിലും ദൈവം നമ്മോട് ഇഴുകിച്ചേരുന്നില്ലെങ്കിൽ, അവ ദൈവത്തിന്റെ മുമ്പാകെ യാതൊരു വിലയുമില്ലാത്തതാണ് എന്ന് നാം ഗ്രഹിക്കണം. ദൈവത്തിന് അർപ്പിക്കുന്ന യഥാർത്ഥ ആരാധന എന്നത്, ആരാധിക്കുന്നവനുമായി ദൈവം ഇഴുകിച്ചേരുന്ന ഒന്നാണ്. ഇത് സേവനത്തിന്റെ കാര്യത്തിലും ബാധകമാണ്. ദൈവത്തിനുള്ള യഥാർത്ഥ സേവനം എന്നത്, സേവിക്കുന്നവൻ ദൈവവുമായി ഇഴുകിച്ചേരുന്ന ഒന്നാണ്. നാം സുവിശേഷം പ്രസംഗിക്കുവാൻ പോകുമ്പോൾ, നമ്മോട് ഇഴുകിച്ചേർന്നിരിക്കുന്ന കർത്താവായിരിക്കണം സുവിശേഷം പ്രസംഗിക്കുന്നവൻ എന്ന് നാം ഓർക്കണം. ഇത് മാത്രമാണ് വിലയുള്ള പ്രസംഗം. നാം പ്രാർത്ഥിക്കുമ്പോൾ, നമ്മുടെ ഉള്ളിലൂടെ പ്രാർത്ഥിക്കുന്നവൻ കർത്താവായിരിക്കണം, അതായത്, തന്നെത്തന്നെ നമ്മോട് ഇഴുകിച്ചേർത്തുകൊണ്ട് പ്രാർത്ഥിക്കുന്നവൻ. അങ്ങനെയുള്ള പ്രാർത്ഥനകൾ മാത്രമാണ് യഥാർത്ഥ പ്രാർത്ഥനകൾ.

യുഗങ്ങളിലുടനീളം ദൈവം മനുഷ്യനിൽ ഏക കാര്യം ചെയ്തുകൊണ്ടിരിക്കുകയാണെന്ന് ബൈബിൾ വെളിപ്പെടുത്തുന്നു: അവൻ തന്നെത്തന്നെ മനുഷ്യനുമായി ഇഴുകിച്ചേർത്തുകൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്. അവൻ നമ്മുടെ സംരചനയായിത്തീരുന്ന അളവോളം തന്റെ സമ്പൂർണ്ണ ആളത്തത്തെ നമ്മിലേക്ക് പണിതുചേർക്കുവാൻ അവൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു. അവൻ നമ്മുടെ ഉള്ളടക്കമായിരിക്കുവാൻ നമ്മിലേക്ക് പ്രവേശിക്കുവാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു. അവൻ നമ്മുടെ ജീവനും നമ്മുടെ സ്വഭാവവുമായിരിക്കുവാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു. അവൻ നമ്മുടെ വികാരത്തിലെ സ്നേഹവും, നമ്മുടെ മനസ്സിലെ ചിന്തകളും, നമ്മുടെ ഇച്ഛയിലെ തീരുമാനങ്ങളും ആലോചനകളും ആയിരിക്കുവാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു. അവൻ നമ്മുടെ കഴിവും വിവേചനവും ആയിരിക്കുവാൻപോലും ആഗ്രഹിക്കുന്നു. ചുരുക്കത്തിൽ, നമുക്ക് സർവവുമായിരിക്കുവാൻ ദൈവം നമ്മിലേക്ക് പ്രവേശിക്കുവാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു. അവന്റെ ആവിഷ്കാരത്തിനായി നാം ദൈവത്തിന്റെ കൈകളിൽ ഒരു പാത്രമായിരിക്കുക മാത്രം വേണം.