വെള്ളത്തിൽ, തേയില ചേർക്കപ്പെടുമ്പോൾ, വെള്ളം "തേയിലവൽക്കരിക്കപ്പെടുന്നു." ഇത് വിശുദ്ധീകരണത്തിൻ്റെ ഒരു ചിത്രമാണ്. ക്രിസ്തു സ്വർഗ്ഗീയ "തേയില" ആണ്, നാം "വെള്ളവും" ആണ്. നമ്മോട് എത്രത്തോളം ദിവ്യമായ "തേയില" ചേർക്കുന്നുവോ അത്രയധികം നാം "തേയിലവൽക്കരിക്കപ്പെടുന്നു." എത്രയധികം ക്രിസ്തു നമ്മോട് ചേർക്കപ്പെടുന്നുവോ അത്രയധികം നാം വിശുദ്ധീകരിക്കപ്പെടുന്നു. വിശുദ്ധീകരണം എന്നത് കേവലം സ്ഥാനപരമായ ഒരു മാറ്റമല്ല, മറിച്ച് അത് സഹജസ്വഭാവത്തിന്റെ മാറ്റമാണ്. ചായ ഉണ്ടാക്കുന്നതിൻ്റെ ദൃഷ്ടാന്തത്തിൽ, വെള്ളത്തിൻ്റെ സഹജസ്വഭാവം, അതിൻ്റെ സാരാംശം പോലും, "തേയിലവൽക്കരിക്കപ്പെടുന്നതിലൂടെ" മാറ്റപ്പെടുന്നു. വിശുദ്ധീകരണത്തിൽ രൂപാന്തരം ഉൾപ്പെടുന്നു. വെള്ളം "തേയിലവൽക്കരിക്കപ്പെടുന്നതിലൂടെ", അതു രൂപാന്തരപ്പെടുന്നു. അതിനാൽ, പുനരുത്ഥാനം, വിശുദ്ധീകരണം, രൂപാന്തരം എന്നിവയെല്ലാം ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.

ഒരു പുഷ്പത്തെ ബാഹ്യമായി തിരുത്തി വളരുന്നതിന് സഹായിക്കുവാൻ ശ്രമിക്കുന്നത് എത്ര അസംബന്ധമായിരിക്കും! ആ ചെടിയെ നനയ്ക്കുക എന്നതാണ് ശരിയായ മാർഗം. അതേ തത്വത്തിൽ, നാം പരസ്പരം നനയ്ക്കണം. 1 കൊരിന്ത്യർ 3:6 പറയുന്നതുപോലെ, പൗലോസ് നട്ടു, അപ്പൊല്ലോസ് നനച്ചു, ദൈവമത്രേ വളരുമാറാക്കിയത്. സഹോദരീ സഹോദരന്മാരെ നനയ്ക്കുകയും അവരെ പോഷിപ്പിക്കുകയും വേണം. അപ്പോൾ ആന്തരിക ജീവൻ വളരുവാൻ ഇടയാകുകയും, ഒടുവിൽ, മനോഹരമായ ഒരു "പുഷ്പം" ഉളവാകുകയും ചെയ്യും. ഇതാണ് പുനരുത്ഥാനം.

ഒരു സഹോദരൻ വളരെ നിഗളിയാണെന്ന് കരുതുക. മതപരമായ മാർഗ്ഗം അവനെ വിനയാന്വിതനായിരിക്കുവാൻ പഠിപ്പിക്കുക എന്നതാണ്. എന്നാൽ ഇത് ദൈവത്തിൻ്റെ മാർഗമല്ല. ദിവ്യ വ്യവസ്ഥയ്ക്ക് അനുസൃതമായ മാർഗമെന്നത്, ഈ നിഗളിയായ മനുഷ്യനെ ക്രിസ്തുവിലേക്ക് ഒട്ടിച്ചുചേർക്കുകയും, ക്രിസ്തുവിൻ്റെ മരണം അവനിൽ പ്രവർത്തിക്കുവാൻ അനുവദിക്കുകയും, ഒടുവിൽ അവനെ അവസാനിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുക എന്നതാണ്. ക്രിസ്തുവിൻ്റെ മരണം ഈ സഹോദരൻ്റെ ഉള്ളിൽ നിന്ന് ക്രിസ്തുവിൻ്റെ ചിലതെല്ലാം വിടുവിക്കുവാനുള്ള അവൻ്റെ പുനരുത്ഥാന ശക്തിക്ക് വഴി തുറക്കും. അങ്ങനെ ക്രിസ്തുവിൻ്റെ ജീവൻ അവൻ്റെ നിഗള സ്വഭാവത്തെ വിഴുങ്ങുവാൻ ഇടയാകും. ഇത് തിരുത്തലല്ല; ഇത് പുനരുത്ഥാനമാണ്.

പഴയനിയമ കാലത്ത് ദൈവം തൻ്റെ പ്രവൃത്തികളും വഴികളും മാത്രമാണ് മനുഷ്യർക്ക് വെളിപ്പെടുത്തിയത്. അതിനാൽ, അക്കാലത്ത് മനുഷ്യന് ദൈവത്തെ അറിയുവാനുള്ള ആദ്യ രണ്ട് പടികൾ മാത്രമേ നേടുവാനാകുമായിരുന്നുള്ളു. ഇപ്പോൾ പുതിയനിയമ കാലം വന്നിരിക്കുന്നതിനാൽ, നാം ഇപ്പോഴും ദൈവത്തിൻ്റെ പ്രവർത്തനങ്ങളും വഴികളും അറിഞ്ഞിരിക്കേണ്ടതുണ്ടെങ്കിലും, ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ടതും മഹത്വമുള്ളതുമായ കാര്യം ആത്മാവിൽ ദൈവം തന്നെ നമ്മുടെ ജീവനായിത്തീർന്നുകൊണ്ട് നമ്മുടെ ഉള്ളിൽ വസിക്കുന്നു എന്നതാണ്. ഇത് ദൈവത്തെ നേരിട്ട് സ്പർശിക്കുവാനും ഉള്ളിൽ നിന്ന് അവനെ അറിയുവാനും നമ്മെ പ്രാപ്തമാക്കുന്നു. ദൈവത്തെ അറിയുന്നതിൻ്റെ മൂന്നാമത്തെ പടിയായ ഇത്, ദൈവത്തെത്തന്നെ അറിയുന്നത്, പുതിയ ഉടമ്പടിയുടെ കീഴിൽ രക്ഷിക്കപ്പെട്ട നമുക്കുള്ള ഒരു പ്രത്യേക അനുഗ്രഹമാണ്.

ദൈവത്തെ തന്നെ അറിയുക എന്നാൽ ദൈവത്തിൻ്റെ പ്രകൃതത്തെ അറിയുക എന്നതാണ്. നാം വീണ്ടുംജനിപ്പിക്കപ്പെട്ട് ദൈവത്തിൻ്റെ ജീവൻ പ്രാപിച്ചാലുടൻത്തന്നെ നമുക്ക് ദൈവത്തിൻ്റെ പ്രകൃതം ഉണ്ട്. നമ്മുടെ ഉള്ളിലുള്ള ദൈവത്തിൻ്റെ ജീവനിലൂടെ നമുക്ക് ദൈവത്തിൻ്റെ പ്രകൃതത്തെ സ്പർശിക്കുവാൻ കഴിയും. നാം ദൈവത്തിൻ്റെ പ്രകൃതത്തെ സ്പർശിക്കുമ്പോൾ, നാം ദൈവത്തെ തന്നെ സ്പർശിക്കുന്നു; മറ്റൊരു വിധത്തിൽ പറഞ്ഞാൽ, നാം ദൈവത്തെ തന്നെ അറിയുന്നു. അത്തരം അറിവ് ദൈവത്തിൻ്റെ പ്രവൃത്തികളെയും അവൻ്റെ വഴികളെയും ബാഹ്യമായി അറിയുന്ന ആദ്യത്തെ രണ്ട് പടികളിൽ നിന്ന് വ്യത്യസ്തമാണ്. ഇത് ദൈവത്തെ തന്നെ ഉള്ളിൽ നിന്നും അറിയുന്നതാണ്.

ദൈവത്തിൻ്റെ വഴികൾ അറിയുകയെന്നാൽ അവൻ കാര്യങ്ങൾ ചെയ്യുന്ന തത്ത്വങ്ങൾ അറിയുന്നതിനെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു. അബ്രഹാം സോദോമിനുവേണ്ടി അപേക്ഷിച്ചപ്പോൾ, ദൈവം നീതിമാനാണെന്നും അവൻ ഒരിക്കലും തൻ്റെ നീതിക്ക് വിരുദ്ധമായി പ്രവർത്തിക്കില്ലെന്നും അവൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. അതുകൊണ്ട്, അബ്രഹാം ദൈവത്തിൻ്റെ നീതിക്ക് അനുസൃതമായി ദൈവത്തോട് സംസാരിച്ചു... കോരഹും അവൻ്റെ സംഘവും മത്സരിക്കുകയും തുടർന്ന് ഒടുങ്ങിപോകുകയും ചെയ്തതിനെ തുടർന്നും യിസ്രായേൽമക്കൾ പിറുപിറുത്തുകൊണ്ടിരുന്നപ്പോൾ, മോശെ യഹോവയുടെ തേജസ്സിൻ്റെ പ്രത്യക്ഷത കണ്ടിട്ട് അഹരോനോട് പറഞ്ഞു: "വേഗത്തിൽ... അവർക്കുവേണ്ടി പ്രായശ്ചിത്തം കഴിക്ക" (സംഖ്യ. 16:46) എന്ന്. മോശെയ്ക്ക് ദൈവത്തിൻ്റെ വഴികൾ അറിയാമായിരുന്നുവെന്ന് ഇത് കാണിക്കുന്നു. ദൈവം കാര്യങ്ങൾ ചെയ്യുന്ന വഴികൾ അറിയുമ്പോൾ, ദൈവത്തെ അറിയുവാനുള്ള രണ്ടാമത്തെ പടി നമുക്കുണ്ട്. അത്തരം അറിവ് ദൈവത്തിൻ്റെ പ്രവൃത്തികളെ അറിയുന്നതിനേക്കാൾ ഒരു പടി മുന്നിലാണ്. ദൈവത്തിൻ്റെ പ്രവൃത്തികൾ നടപ്പിലാക്കുന്നതിനുമുമ്പ്, അവൻ എന്തുചെയ്യുമെന്നും അവൻ അത് എങ്ങനെ ചെയ്യുമെന്നും നമുക്കറിയാം. അത്തരം അറിവുകൾക്ക് പ്രാർത്ഥനയിലുള്ള നമ്മുടെ വിശ്വാസം വർദ്ധിപ്പിക്കുവാനും ദൈവവുമായി ധാരണയുണ്ടാക്കുവാനും നമ്മെ പ്രാപ്തരാക്കുന്നു. എന്നിരുന്നാലും, അത്തരം അറിവ് നല്ലതാണെങ്കിലും, അത് അപ്പോഴും വേണ്ടത്ര ആഴത്തിലുള്ളതും ആന്തരികമായതും അല്ല.

ദൈവം ചെയ്യുന്നതും നിർവഹിക്കുന്നതുമായ കാര്യങ്ങളിലൂടെയാണ് മനുഷ്യൻ ദൈവത്തിൻ്റെ പ്രവൃത്തികളെ അറിയുന്നത്. ഉദാഹരണത്തിന്, ഇസ്രായേൽ മക്കൾ മിസ്രയീമിൽ പത്തു ബാധകൾ കണ്ടു... ചെങ്കടലിനരികെ ദൈവം വെള്ളത്തെ വിഭജിച്ചത് അവർ കണ്ടു... മരുഭൂമിയിൽ, പാറയോട് വെള്ളം ഒഴുകുവാൻ ദൈവം കൽപ്പിച്ചത് അവർ കണ്ടു... ദിനവും സ്വർഗ്ഗത്തിൽ നിന്ന് മന്ന ദൈവം അയച്ചു. ദൈവത്തിൻ്റെ ഇത്തരം അത്ഭുതങ്ങൾ കണ്ടപ്പോൾ അവർ ദൈവത്തിൻ്റെ പ്രവൃത്തികൾ അറിഞ്ഞു. വീണ്ടും, ഉദാഹരണത്തിന്, കർത്താവായ യേശു ചെയ്ത അത്ഭുതങ്ങൾ ജനക്കൂട്ടം കണ്ടപ്പോൾ... അവൻ്റെ പ്രവൃത്തികൾ അവർ അറിഞ്ഞു. അല്ലെങ്കിൽ, ഉദാഹരണത്തിന്, നാം രോഗികളായിരിക്കുകയും ദൈവത്താൽ സുഖപ്പെടുത്തപ്പെടുകയും ചെയ്യുമ്പോൾ, നാം ആപത്തിനെ അഭിമുഖീകരിക്കുമ്പോൾ, ദൈവത്താൽ സംരക്ഷിക്കപ്പെടുമ്പോൾ, നമുക്ക് ആവശ്യങ്ങളുണ്ടാകുമ്പോൾ, ദൈവത്താൽ സഹായം ലഭിക്കുമ്പോൾ നാം ദൈവത്തിൻ്റെ പ്രവൃത്തികളെ അറിയുവാൻ ഇടയാകുന്നു. ദൈവത്തിൻ്റെ പ്രവൃത്തികൾ അറിയുമ്പോൾ, ദൈവത്തെ അറിയുവാനുള്ള നമ്മുടെ ആദ്യപടിയാണിത്. അത്തരം അറിവ് ആഴമില്ലാത്തതും ബാഹ്യവുമാണ്, കാരണം ദൈവത്തിൻ്റെ പ്രവൃത്തികൾ കാണുമ്പോൾ ആണ് ദൈവം എന്താണ് ചെയ്തതെന്ന് നാം അറിയുന്നത്.

സങ്കീർത്തനം 103:7 പറയുന്നു, "അവൻ തന്റെ വഴികളെ മോശെയെയും തന്റെ പ്രവൃത്തികളെ യിസ്രായേൽമക്കളെയും അറിയിച്ചു." യിസ്രായേൽമക്കൾക്ക് ദൈവത്തിൻ്റെ പ്രവൃത്തികൾ അറിയാമായിരുന്നുവെന്ന് ഇത് നമ്മോട് പറയുന്നു, എന്നാൽ മോശെയ്ക്ക് അവൻ്റെ വഴികൾ അറിയാമായിരുന്നു. എബ്രായർ 8:10-11 പറയുന്നു, "ഞാൻ എന്റെ പ്രമാണങ്ങളെ അവരുടെ മനസ്സിലേക്കു പകരും,... അവരുടെ ഇടയിൽ ചെറിയവൻ മുതൽ വലിയവൻ വരെ എല്ലാവരും എന്നെ അറിയും." പുതിയ നിയമത്തിൻ കീഴിലുള്ള ആന്തരിക പ്രമാണം സ്വീകരിക്കുന്ന എല്ലാവർക്കും ദൈവത്തെതന്നെ അറിയുവാൻ കഴിയുമെന്ന് ഈ വാക്യങ്ങളിലൂടെ നാം കാണുന്നു. ബൈബിളിലെ ഈ രണ്ട് ഭാഗങ്ങൾ കാണിക്കുന്നത് ദൈവത്തെക്കുറിച്ചുള്ള മനുഷ്യൻ്റെ അറിവ് മൂന്ന് പടികളിലായിയാണ് ലഭിക്കുന്നത് എന്നാണ്: ആദ്യം, ദൈവത്തിൻ്റെ പ്രവൃത്തികൾ അറിയുക; രണ്ടാമത്, ദൈവത്തിൻ്റെ വഴികൾ അറിയുക; മൂന്നാമതായി, ദൈവത്തെത്തന്നെ അറിയുക.

നാം വീണ്ടുംജനിക്കുമ്പോൾ, നമുക്ക് ദൈവത്തിൻ്റെ ജീവൻ ലഭിക്കുന്നു. ഈ സമയത്ത്, നമ്മിൽ ദൈവത്തിൻ്റെ ജീവൻ ഉണ്ടെങ്കിലും, ഈ ജീവൻ ജൈവികമായി മാത്രമേ പൂർണമായിരിക്കുന്നുള്ളൂ; അതിന് വളർച്ചയുടെയും പക്വതയുടെയും പൂർണതയില്ല. വളർച്ചയുടെയും പക്വതയുടെയും തികഞ്ഞ ലക്ഷ്യത്തിലെത്തുവാൻ ഈ ജീവന്റെ ശക്തി നമ്മുടെ ഉള്ളിൽ തുടർമാനവും നിരന്തരവും പ്രവർത്തിക്കുവാൻ നാം അനുവദിക്കണം. ഈ ജീവന്റെ പ്രവർത്തനം ഈ ജീവന്റെ സ്വാഭാവിക പ്രവർത്തനത്തിൽ നിന്നും സ്വഭാവത്തിൽ നിന്നും വരുന്നു; മറ്റൊരു വിധത്തിൽ പറഞ്ഞാൽ, അത് ഈ ജീവന്റെ പ്രമാണത്തിൽ നിന്നാണ് വരുന്നത്.

തൻ്റെ പുനരുത്ഥാനത്തിൻ്റെ പ്രഭാതത്തിൽ കർത്താവായ യേശു മഗ്ദലക്കാരി മറിയയോട് പറഞ്ഞു, "എന്റെ പിതാവും നിങ്ങളുടെ പിതാവും, എന്റെ ദൈവവും നിങ്ങളുടെ ദൈവവും ആയവന്റെ അടുക്കലേക്ക് ഞാൻ ആരോഹണം ചെയ്യുന്നു" (യോഹ. 20:17) എന്ന്. ഇവിടെ കർത്താവ് ആദ്യം പിതാവിനെയും പിന്നീട് ദൈവത്തെയും പരാമർശിച്ചു. ഇതിനർത്ഥം ദൈവം നമ്മുടെ പിതാവായിരിക്കണം; അപ്പോൾ അവന് നമ്മുടെ ദൈവമായിരിക്കുവാൻ കഴിയും. അതുപോലെ ഭൂമിയിലെ തൻ്റെ അവസാന രാത്രിയിലെ പ്രാർത്ഥനയിൽ കർത്താവായ യേശു വ്യക്തമായി പ്രസ്താവിച്ചു, നമുക്ക് ദൈവത്തിൻ്റെ നിത്യജീവൻ ഉള്ളപ്പോൾ മാത്രമേ ഏക സത്യദൈവമായ അവനെ അറിയുവാൻ കഴിയൂ എന്ന് (17:3). അതിനാൽ, ദൈവത്തെ ജീവനിൽ പിതാവായി നാം അനുഭവമാക്കണം; അപ്പോൾ നമുക്ക് ദൈവത്തെ ദൈവമായി അറിയുവാൻ കഴിയും. പിതാവിൻ്റെ ജീവൻ നമ്മിൽ പ്രവർത്തിക്കുവാൻ നാം എത്രത്തോളം അനുവദിക്കുന്നുവോ അത്രയധികം നാം ഈ മഹത്വവാനായ ദൈവത്തെ ആരാധിക്കുകയും സേവിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.