എന്തുകൊണ്ടാണ് ദൈവം മനുഷ്യനെ സൃഷ്ടിച്ചത്? അതുപോലെ എന്തുകൊണ്ടാണ് പിശാച് മനുഷ്യനെ കവർന്നെടുത്തത്? ഈ കാര്യങ്ങൾ ബൈബിളിൻ്റെ തുടക്കത്തിൽ വ്യക്തമായി വെളിപ്പെടുത്തിയിട്ടില്ല. സീനായ് പർവതത്തിൽ ദൈവം പത്തു കൽപ്പനകൾ പ്രഖ്യാപിക്കുന്നതുവരെ മനുഷ്യനിലുള്ള ദൈവത്തിൻ്റെ ഉദ്ദേശ്യം വ്യക്തമായി വെളിപ്പെടുത്തപ്പെട്ടിരുന്നില്ല. ആദ്യത്തെ മൂന്ന് കൽപ്പനകളിൽ അവൻ മനുഷ്യർക്ക് ദൈവമാകുവാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നുവെന്ന് നാം കാണുന്നു. പിന്നീട്, പിശാച് മരുഭൂമിയിൽ വച്ച് കർത്താവിനെ പരീക്ഷിക്കുകയും, കർത്താവ് അവനെ ആരാധിക്കണമെന്ന് അവൻ ആവശ്യപ്പെടുകയും ചെയ്തപ്പോഴാണ്, മനുഷ്യനെ കവർന്നെടുത്തതിലെ പിശാചിൻ്റെ ഉദ്ദേശ്യം വെളിപ്പെട്ടത്; അതായത്, അവൻ ദൈവത്തിൻ്റെ സ്ഥാനം കവർന്നെടുക്കുവാനും, മനുഷ്യൻ അവനെ ദൈവമായി ആരാധിക്കണമെന്ന് ആഗ്രഹിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. പിശാചും ദൈവവും തമ്മിലുള്ള പോരാട്ടം, ആരാണ് മനുഷ്യന് ദൈവമായിരിക്കുന്നു എന്നതിലും, മനുഷ്യൻ്റെ ആരാധന ആർക്ക് ലഭിക്കുന്നു എന്നതിലുമാണ് ആയിരിക്കുന്നത് എന്ന് ഇത് വ്യക്തമായി കാണിക്കുന്നു.

ദൈവത്തോട്, നമ്മുടെ ഹൃദയത്തിന് നാല് വലിയ പ്രശ്നങ്ങളുണ്ട്: കാഠിന്യം, അശുദ്ധി, സ്നേഹമില്ലായ്മ, സമാധാനമില്ലായ്മ. കാഠിന്യം ഇച്ഛയുടെ കാര്യമാണ്, അശുദ്ധി മനസ്സിൻ്റെ മാത്രമല്ല, വികാരത്തിൻ്റെയും വിഷയമാണ്, സ്നേഹമില്ലായ്മ വികാരത്തിൻ്റെ കാര്യമാണ്, സമാധാനമില്ലായ്മ മനസ്സാക്ഷിയുടെ കാര്യമാണ്. ദൈവം നമ്മുടെ ഹൃദയത്തോട് ഇടപെടുമ്പോൾ, നമ്മുടെ ഹൃദയം മൃദുവും, നിർമ്മലവും, സ്നേഹവും സമാധാനവുമുള്ളതായിരിക്കുവാൻ ഈ നാല് വശങ്ങളോടും അവൻ ഇടപെടുന്നു.

ബൈബിളിലെ രേഖ അനുസരിച്ച്, ഹൃദയത്തിന് കുറഞ്ഞത് [ഇവിടെ കൊടുത്തിരിക്കുന്ന നാല് ഭാഗങ്ങൾ] ഉണ്ട്:
(1) മനസ്സ്. ഉദാഹരണത്തിന്: "നിങ്ങളുടെ ഹൃദയങ്ങളിൽ ദുഷ്കാര്യങ്ങൾ നിരൂപിക്കുന്നത്" (മത്താ. 9:4), "ഹൃദയത്തിന്റെ ചിന്തകളും" (എബ്രാ. 4:12).
(2) ഇച്ഛ. ഉദാഹരണത്തിന്: "ഹൃദയ നിശ്ചയത്തോടെ" (പ്രവൃ. 11:23), "ഹൃദയത്തിന്റെ... ഉദ്ദേശ്യങ്ങളും" (എബ്രാ. 4:12).
(3) വികാരം. ഉദാഹരണത്തിന്: "നിങ്ങളുടെ ഹൃദയം കലങ്ങിപ്പോകുവാൻ ഇടവരരുത്" (യോഹന്നാൻ 14:1), "നിങ്ങളുടെ ഹൃദയം സന്തോഷിക്കുകയും ചെയ്യും" (16:22).
(4) മനസ്സാക്ഷി. ഉദാഹരണത്തിന്: "ദുർമനസ്സാക്ഷിയിൽ നിന്നു നമ്മുടെ ഹൃദയങ്ങൾ" (എബ്രാ. 10:22), "നമ്മുടെ ഹൃദയം നമ്മെ കുറ്റപ്പെടുത്തുന്നു എങ്കിൽ" (1 യോഹ. 3:20).
ദേഹിയുടെ മൂന്ന് ഭാഗങ്ങളായ മനസ്സും ഇച്ഛയും വികാരവും, ആത്മാവിൻ്റെ ഭാഗമായ മനസ്സാക്ഷിയും ഉൾപ്പെട്ടതാണ് ഹൃദയമെന്ന് ഈ പരാമർശങ്ങൾ കാണിക്കുന്നു.

മരിച്ച ഒരുവനോട് "നീ ശ്വസിക്കണം; നീ ഭക്ഷിക്കണം; നീ ഉറങ്ങണം; നീ ചലിക്കണം" എന്നിങ്ങനെ നാം ആവശ്യതകൾ ഉന്നയിക്കുന്നു എന്ന് കരുതുക. ആ മരിച്ച മനുഷ്യനെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം അത്തരം പ്രമാണങ്ങളുടെ ആവശ്യതകൾക്ക് യാതൊരു ഫലവുമില്ലെന്ന് നമുക്കറിയാം; അവയൊന്നും നിവർത്തിക്കപ്പെടുവാൻ പോകുന്നില്ല. എന്നാൽ, നാം അവനിലേക്ക് പുനരുത്ഥാന ജീവനെ ആക്കിവെയ്ക്കുകയും അവനെ ജീവനിലേക്ക് മടക്കികൊണ്ടുവരുകയും ചെയ്താൽ, അവൻ സ്വാഭാവികമായ് തന്നെ ശ്വസിക്കുവാനും ഭക്ഷിക്കുവാനും ഉറങ്ങുവാനും ചലിക്കുവാനും ആഗ്രഹിക്കും. ഇതിന് കാരണം ജീവൻ്റെ പ്രമാണത്തിന്റെ പ്രവർത്തനമാണ്.

നമ്മുടെ ഉള്ളിലെ ജീവൻ്റെ പ്രമാണം വിവിധ ആന്തരിക ഭാഗങ്ങളിൽ തുടർച്ചയായി പ്രവർത്തിക്കുന്നു. അതിൻ്റെ പ്രവർത്തനം ഏത് ഭാഗത്തേക്ക് എത്തിച്ചേരുന്നുവോ, അത് ആ ഭാഗത്തിൻ്റെ പ്രമാണമായിത്തീരുന്നു. അതിൻ്റെ പ്രവൃത്തി മനസ്സിൽ എത്തുമ്പോൾ അത് മനസ്സിൻ്റെ പ്രമാണമായിത്തീരുന്നു. അതിൻ്റെ പ്രവൃത്തി ഇച്ഛയിൽ എത്തുമ്പോൾ, അത് ഇച്ഛയുടെ പ്രമാണമായിത്തീരുന്നു. അതിൻ്റെ പ്രവൃത്തി വികാരത്തിൽ എത്തുമ്പോൾ, അത് വികാരത്തിൻ്റെ പ്രമാണമായിത്തീരുന്നു. അതിൻ്റെ പ്രവൃത്തി മനസ്സാക്ഷിയിൽ എത്തുമ്പോൾ അത് മനസ്സാക്ഷിയുടെ പ്രമാണമായിത്തീരുന്നു. ഈ രീതിയിൽ, നമ്മുടെ ഓരോ ആന്തരിക ഭാഗങ്ങൾക്കും അത് പ്രമാണമായിത്തീരുന്നു. അതിനാൽ, എബ്രായർ 8:10 ഉം 10:16 ഉം ഈ പ്രമാണത്തെ “പ്രമാണങ്ങൾ” എന്ന് വിശേഷിപ്പിക്കുന്നു. ഈ "പ്രമാണങ്ങൾ" യഥാർത്ഥത്തിൽ ഏക ആന്തരിക പ്രമാണം തന്നെയാണ്, അത് ജീവൻ്റെ പ്രമാണം, അഥവാ ദൈവം "ന്യായപ്രമാണം" എന്ന് യിരെമ്യാവ് 31:33 ൽ സംസാരിക്കുന്നതാണ്; എന്നാൽ അത് നമ്മുടെ ഉള്ളിലെ വിവിധ "ഭാഗങ്ങളിൽ" ആക്കിവെയ്ക്കപ്പെടുന്നു.

നമ്മുടെ ഉള്ളിൽ തുടർച്ചയായി പ്രവർത്തിക്കുകയും വികസിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന ദൈവത്തിൻ്റെ ജീവൻ നമ്മെ അവഗണിച്ചുകൊണ്ട് ശക്തിയായി മുന്നോട്ട് കടന്നുപോകുവാൻ ശ്രമിക്കുന്നില്ല; മറിച്ച്, അതിന് നമ്മുടെ വികാരത്തിൻ്റെ ചായ്‌വും, നമ്മുടെ മനസ്സിൻ്റെ സഹകരണവും, നമ്മുടെ ഹിതത്തിന്റെ സമർപ്പണവും ആവശ്യമാണ്. നാം അതിൻ്റെ പ്രവർത്തനത്തെ നിരസിച്ചാൽ, നാം അതിനെ ചേർന്ന് പിന്തുടരുകയും അതിനോട് സഹകരിക്കുകയും ചെയ്യാതിരുന്നാൽ, അതിന് അതിൻ്റെ ശക്തി പ്രകടിപ്പിക്കുവാനോ അതിൻ്റെ പ്രവർത്തനം വെളിവാക്കുവാനോ മാർഗമുണ്ടായിരിക്കില്ല.

നന്മയുടെ പ്രമാണം മനുഷ്യൻ്റെ ജീവനിൽ നിന്ന് ഉരുത്തിരിഞ്ഞതും, മനുഷ്യൻ്റെ ജീവൻ ഏറ്റവും ദുർബലമായതുമാണ്; അതിനാൽ, നന്മ ചെയ്യുവാനുള്ള നന്മയുടെ പ്രമാണത്തിന്റെ ശക്തി ഏറ്റവും ദുർബലമാണ്. പാപത്തിൻ്റെ പ്രമാണം സാത്താൻ്റെ ശക്തമായ ജീവനിൽ നിന്ന് ഉരുത്തിരിഞ്ഞതാണ്; അതിനാൽ, ഈ പ്രമാണത്തിന്റെ പാപം ചെയ്യുവാനുള്ള ശക്തി നന്മയുടെ പ്രമാണത്തിന്റെ നന്മ ചെയ്യുവാനുള്ള ശക്തിയെക്കാൾ ശക്തമാണ്; അത് നന്മ ചെയ്യുന്നതിൽ നിന്ന് നമ്മെ അശക്തമാക്കുക മാത്രമല്ല, പാപം ചെയ്യുവാനും തിന്മ ചെയ്യുവാനും നമ്മെ പ്രേരിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. ജീവൻ്റെ ആത്മാവിൻ്റെ പ്രമാണം ഏറ്റവും ശക്തമായ ജീവനിൽ, ദൈവത്തിൻ്റെ ജീവനിൽ നിന്നാണ് ഉരുത്തിരിഞ്ഞിരിക്കുന്നത്; അതിനാൽ, ഈ പ്രമാണത്തിന്റെ ശക്തി ഏറ്റവും ശക്തമാണ്; അത് പാപം ചെയ്യുവാനുള്ള പാപത്തിൻ്റെ പ്രമാണം അനുസരിക്കുന്നതിൽ നിന്ന് നമ്മെ തടയുക മാത്രമല്ല, അതിനെത്തന്നെ അനുസരിക്കുവാനും ദൈവത്തിൻ്റെ ജീവനെ സ്വാഭാവികമായി ജീവിച്ചു വെളിപ്പെടുത്തുവാനും നമ്മെ പ്രാപ്തരാക്കുന്നു.

ജീവനും നന്മയും ഒരുപോലെ അല്ലെന്നു മാത്രമല്ല, നന്മയിൽ നിന്ന് നന്മയും വ്യത്യസ്തമാണെന്ന് നാം തിരിച്ചറിയണം. ദൈവത്തിൻ്റെതായ നന്മയുണ്ട്, മനുഷ്യൻ്റെതായ നന്മയും ഉണ്ട്. ദൈവത്തിൻ്റെ നന്മ ദൈവത്തിൻ്റെ ജീവനിൽ നിന്ന് വരുന്നതും, അത് ദൈവജീവന്റെ പ്രകൃതം ഉൾക്കൊള്ളുന്നതുമാണ്. മനുഷ്യൻ്റെ നന്മ മനുഷ്യൻ്റെ ജീവനിൽ നിന്ന് വരുന്നതും, അതിൽ മനുഷ്യൻ്റെ നല്ല പ്രകൃതം മാത്രം അടങ്ങിയിട്ടുള്ളതുമാണ്. എഫെസ്യർ 2:10-ലും, 2 തിമൊഥെയൊസ് 2:21-ലും പരാമർശിച്ചിരിക്കുന്ന നന്മ ദൈവജീവനിലൂടെ നാം ജീവിച്ച് വെളിപ്പെടുത്തുന്ന നന്മയാണ്; അതിനാൽ, അത് ദൈവത്തിൻ്റെ ജീവനിൽ നിന്ന് ഉരുത്തിരിഞ്ഞ നന്മയാണ്, ദൈവത്തിൻ്റെ നന്മയാണ്. മത്തായി 12:35, റോമർ 7:18-19, 21; 9:11 എന്നിവയിൽ പരാമർശിച്ചിരിക്കുന്ന നന്മ നമ്മുടെ സ്വന്തം ജീവനനുസരിച്ച് നാം ജീവിച്ച് വെളിപ്പെടുത്തുന്ന നന്മയാണ്; അതിനാൽ, അത് മനുഷ്യജീവനിൽ നിന്ന് ഉരുത്തിരിഞ്ഞ നന്മയാണ്, അത് മനുഷ്യൻ്റെ നന്മയാണ്.

തിരുവെഴുത്തിന്റെ വെളിപാട് അനുസരിച്ച്, ജീവനും നന്മയും വ്യത്യസ്തമാണ്. ഇവിടെ നമുക്ക് മൂന്ന് പ്രധാന കാര്യങ്ങൾ ഉണ്ട്: ഒന്നാമതായി, ജീവൻ എന്നത് ദൈവജീവന്റെ പ്രകൃതമാണ്, അതേസമയം നന്മ എന്നത് മനുഷ്യജീവന്റെ പ്രകൃതമാണ്; രണ്ടാമതായി, ജീവൻ നന്മയാണ്, എന്നാൽ നന്മ ജീവൻ ആകണമെന്ന് നിർബന്ധമല്ല; മൂന്നാമതായി, ഏദെൻ തോട്ടത്തിലെ ജീവവൃക്ഷവും നന്മതിന്മകളെക്കുറിച്ചുള്ള അറിവിൻ്റെ വൃക്ഷവും ജീവനും നന്മയും തീർച്ചയായും വ്യത്യസ്തമാണെന്ന് കാണിക്കുന്നു; ജീവൻ എന്നത് നന്മയോ തിന്മയോ അല്ല. ജീവൻ, നന്മ, തിന്മ എന്നീ മൂന്നും വ്യത്യസ്തവും സ്വതന്ത്രവുമായ കാര്യങ്ങളാണ്.

നമ്മുടെ സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ടതായ നല്ല ജീവൻ, വീഴ്ചയിലൂടെ സാത്താനാൽ ദുഷിപ്പിക്കപ്പെട്ടതിനാൽ, അതിൻ്റെ നന്മയുടെ മൂലകം നഷ്ടപ്പെട്ടുവെന്ന് ചിലർ പറഞ്ഞേക്കാം. ഇതു കൃത്യമല്ല. ഉദാഹരണത്തിന്, ഒരു ഗ്ലാസ് തേൻ-വെള്ളത്തിൽ പുളിപ്പുള്ള മൂലകം ചേർക്കുന്നത് മധുരത്തിൻ്റെ രുചിയ്ക്ക് കോട്ടം വരുത്തുന്നു, എന്നാൽ മധുരമുള്ള മൂലകത്തെ അത് ഇല്ലാതാക്കുന്നില്ല. മനുഷ്യൻ സാത്താനാൽ നശിപ്പിക്കപെട്ടുവെങ്കിലും, അവൻ്റെ നന്മയുടെ മൂലകം ഇപ്പോഴും നിലനിൽക്കുന്നു. മനുഷ്യനിൽ സൃഷ്‌ടിക്കപ്പെട്ട നന്മയുടെ മൂലകം സാത്താനാൽ ദുഷിപ്പിക്കപ്പെടുകയും, അത് ഭേദമാക്കാനാവാത്തതായിത്തീരുകയും ചെയ്തു എന്നത് ഒരു വസ്തുതയാണ്, പക്ഷേ അത് ഇല്ലാതായിത്തീരുന്ന പരിധി വരെ ദുഷിച്ചുവെന്ന് പറയുവാൻ കഴിയില്ല.