ദൈവമക്കൾ എന്ന നിലയിൽ, നാം നമ്മുടെ ധാരണ മാറ്റുകയും ദൈവത്തിന്റെ ഏക ആഗ്രഹം നമ്മുടെ ആസ്വാദനമായിരിക്കുവാൻ തന്നെത്തന്നെ നമുക്ക് തരിക എന്നതാണെന്ന് കാണുകയും ചെയ്യേണ്ടതുണ്ട്. ക്രിസ്തീയ ജീവിതത്തിന്റെ രഹസ്യം നാം അവനുവേണ്ടി എത്രമാത്രം വേല ചെയ്യുന്നു എന്നതിലല്ല, മറിച്ച് നാം അവനെ എത്രമാത്രം ആസ്വദിക്കുന്നു എന്നതിലാണ്. നാം അവനുവേണ്ടി എന്ത് ചെയ്യുന്നു എന്നതിലല്ല, മറിച്ച് നാം അവനെ എങ്ങനെ ആസ്വദിക്കുന്നു എന്നതിലാണ്. നാം ഈ രഹസ്യം പഠിക്കണം. ഇതും അതുമൊക്കെ ചെയ്യുന്നതിനെക്കുറിച്ച് നാം ആകുലപ്പെടേണ്ട യാതൊരു ആവശ്യവുമില്ല. ദൈവത്തെ ആസ്വദിക്കുവാൻ നമ്മുടെ അകത്തെ ആളത്തത്തെ തിരിക്കുവാൻ നാം പഠിക്കണം.

മോശെ യഹോവയുടെ മുമ്പാകെ പർവ്വതത്തിൽ ദൈവത്തെ ആഗിരണം ചെയ്യുന്നതല്ലാതെ മറ്റൊന്നും ചെയ്യാതെ നാൽപതു പകലും നാൽപതു രാവും ചെലവഴിച്ചു. പർവ്വതത്തിൽ നിന്ന് താഴെയിറങ്ങിയപ്പോൾ അവന് യാതൊന്നും അനുഭവപ്പെട്ടില്ല, എന്നാൽ യിസ്രായേൽ മക്കൾ അവന്റെ മുഖത്തിന്റെ പ്രകാശം കണ്ടു. എന്തുകൊണ്ടാണ് അവന്റെ മുഖം പ്രകാശിച്ചത്? ദൈവം അവനുവേണ്ടി ഒന്നും ചെയ്തില്ല. മോശെ കർത്താവിന്റെ മുമ്പാകെ നാൽപത് ദിവസം ചെലവഴിക്കുകയും, അവനുമായി കൂട്ടായ്മ ചെയ്യുകയും, അവനെ ആഗിരണം ചെയ്യുകയും മാത്രമാണ് ചെയ്തത്. അവൻ സകലവും മറന്നു, പൂർണ്ണമായി കർത്താവിനാൽ സ്വായത്തമാക്കപ്പെട്ടു. നാൽപതു പകലും നാൽപതു രാവും മോശെ ദൈവത്താൽ പൂർണ്ണമായി ആഗിരണം ചെയ്യപ്പെടുകയും അവനാൽ നിറയപ്പെടുകയും ചെയ്തു. തൽഫലമായി, അവന്റെ മുഖം പ്രകാശിച്ചു. അവൻ മനുഷ്യരുടെ മുമ്പാകെ തന്നെത്തന്നെ അവതരിപ്പിച്ചപ്പോൾ, ദൈവത്തെ സംബന്ധിച്ച് യാതൊന്നും പറയേണ്ടതില്ലായിരുന്നു; അവർ അവന്റെ മുഖത്ത് ദൈവത്തിന്റെ തേജസ്സ് കണ്ടു.

ഫലം കായ്ക്കുന്ന ഒരു വൃക്ഷത്തിന്റെ കൊമ്പുകൾ ധാരാളം ഫലം കായ്‌ച്ചേക്കാമെങ്കിലും, ആ ഫലമൊന്നും തന്നെ കൊമ്പുകളുടെ വേലയുടെ ഫലമല്ല. കൊമ്പുകൾ വൃക്ഷത്തിന്റെ സത്തും ധനവും ആഗിരണം ചെയ്യുന്നു, അപ്പോൾ ഫലം കായ്ക്കുന്നു. "നിങ്ങൾ വളരെ കഠിനാധ്വാനം ചെയ്തു" എന്ന് നാം കൊമ്പുകളോട് പറഞ്ഞാൽ, "ഇത് സത്യമല്ല; ഞങ്ങൾ കേവലം ഫലം കായ്ക്കുക മാത്രമാണ് ചെയ്യുന്നത്" എന്ന് അവ പ്രതികരിക്കും. വാസ്തവത്തിൽ, അവ ആസ്വദിക്കുകയാണ്. അവ യാതൊന്നും സംഭാവന ചെയ്യുകയോ യാതൊരു വേലയും നിർവഹിക്കുകയോ ചെയ്യുന്നില്ല. അവ വൃക്ഷത്തിന്റെ ധനം ആഗിരണം ചെയ്യുക മാത്രമേ ചെയ്യുന്നുള്ളൂ. അവ എത്രയധികം ആഗിരണം ചെയ്യുന്നുവോ, അത്രയധികം ഫലം അവ കായ്ക്കുന്നു. അവ ഈ ആന്തരിക ആസ്വാദനം എത്രയധികം അനുഭവമാക്കുന്നുവോ, അത്രയധികം അവ ബാഹ്യമായി ഫലം കായ്ക്കുന്നു. ഫലം കൊമ്പുകളിൽ നിന്നല്ല വരുന്നത്. ഫലം വൃക്ഷത്തിൽ നിന്നാണ് വരുന്നത്, കൊമ്പുകൾ എന്നത് സത്ത് ഒഴുകിപ്പോകുന്ന ചാലുകൾ മാത്രമാകുന്നു. കൊമ്പുകളിലൂടെ ജീവൻ കടന്നുപോകുന്ന ഈ പ്രക്രിയ ഒരു ആസ്വാദനമാണ്. ഇതാണ് ക്രിസ്തീയ ജീവിതം.

മനുഷ്യന്റെ സ്വാഭാവിക ധാരണ രണ്ടായിരം വർഷങ്ങളായി ക്രിസ്തുമതത്തിൽ ആധിപത്യം പുലർത്തിയിട്ടുണ്ട്, ഇന്നും നാം അതിന്റെ സ്വാധീനത്തിൽ നിന്ന് സ്വതന്ത്രരാക്കപ്പെട്ടിട്ടില്ല. കർത്താവിന്റെ അനേകം ദാസന്മാർക്കുപോലും തങ്ങളുടെ ധാരണ മാറ്റുവാൻ കഴിയുന്നില്ല. നാം ദൈവത്തെ എങ്ങനെ ആരാധിക്കണമെന്നും സേവിക്കണമെന്നും, ദൈവത്തിനുവേണ്ടി അതും ഇതും ഒക്കെ എങ്ങനെ ചെയ്യണമെന്നും നാം പലപ്പോഴും ചിന്തിക്കുന്നു, എന്നാൽ കർത്താവായ യേശു ഇതിനെക്കുറിച്ച് കരുതുന്നില്ല എന്നത് ഒരിക്കലും നമ്മുടെ മനസ്സിൽ വരുന്നില്ല. മനുഷ്യൻ തന്നെ ആസ്വദിക്കണം എന്ന് മാത്രമേ കർത്താവ് ആഗ്രഹിക്കുന്നുള്ളൂ. ജീവ വൃക്ഷമായി തന്നെത്തന്നെ നമ്മുടെ മുൻപിൽ വെയ്ക്കുവാൻ അവൻ ജഡാവതാരം ചെയ്തു. താൻ ജീവനാകുന്നു എന്നും, നമുക്ക് ജീവൻ ഉണ്ടാകേണ്ടതിനാണ് താൻ വന്നതെന്നും അവൻ പറഞ്ഞു. നമ്മോട് എന്തെങ്കിലും ചെയ്യുവാൻ ആവശ്യപ്പെടുവാൻ അവൻ വന്നില്ല. നാം അവങ്കലേക്ക് തുറക്കുവാനും അവനെ കൈക്കൊള്ളുവാനുമുള്ള ഉദ്ദേശ്യത്തോടെയാണ് അവൻ വന്നത്.

ബൈബിൾ പ്രകാരം, ആദാമിനെ സൃഷ്ടിച്ചതിനുശേഷം, ദൈവം, "നീ എന്നെ ഈ വിധത്തിൽ ആരാധിക്കണം," അല്ലെങ്കിൽ "നീ എന്നെ ആ വിധത്തിൽ സേവിക്കണം" എന്ന് പറഞ്ഞില്ല. നേരെമറിച്ച്, ആദാമിനെ സൃഷ്ടിച്ചതിനുശേഷം, ദൈവം അവനെ ജീവ വൃക്ഷത്തിന്റെ മുൻപിൽ ആക്കി. ദൈവം ഇപ്രകാരം പറയുന്നതുപോലെ തുന്നുന്നു, "ആദാമേ, നീ ഇവിടെ വരൂ. നീ ആസ്വദിക്കുക മാത്രം ചെയ്യുക. ഞാൻ ജീവ വൃക്ഷമാകുന്നു, നീ എന്നെ ആസ്വദിക്കുവാൻ ഞാൻ ഇവിടെയുണ്ട്. നീ എനിക്കുവേണ്ടി ഈ കാര്യമോ, ആ കാര്യമോ ചെയ്യണം എന്ന് എനിക്ക് യാതൊരു ഉദ്ദേശവുമില്ല. നീ എന്നെ ഈ വിധത്തിലോ ആ വിധത്തിലോ സേവിക്കണമെന്നോ ആരാധിക്കണമെന്നോ എനിക്ക് യാതൊരു ആഗ്രഹവുമില്ല. എന്നെത്തന്നെ നിനക്ക് ഭക്ഷണമായി അവതരിപ്പിക്കുവാൻ മാത്രമേ ഞാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നുള്ളൂ. നീ എന്നെ ആസ്വദിക്കുക എന്നത് മാത്രമാണ് എന്റെ ഏക ആഗ്രഹം."

ബൈബിളിൽ ഒരു കാര്യത്തിന്റെ ആദ്യ പരാമർശവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട് വളരെ പ്രധാനപ്പെട്ട ഒരു തത്ത്വമുണ്ട്, അത് ബൈബിളിലുടനീളം ആ കാര്യത്തിന് ഒരു നിത്യ നിയന്ത്രിത തത്ത്വം നിശ്ചയിക്കുന്നു. ബൈബിളിൽ മനുഷ്യനുമായുള്ള ദൈവത്തിന്റെ ബന്ധത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ആദ്യ പരാമർശത്തിൽ, ദൈവം തന്നെത്തന്നെ മനുഷ്യന് ഭക്ഷണമായി അവതരിപ്പിക്കുന്നു. മനുഷ്യൻ തന്നെ ആസ്വദിക്കുവാൻ ദൈവം ആഗ്രഹിക്കുന്നു എന്ന് ഇത് കാണിക്കുന്നു. ദൈവം മനുഷ്യനെ സൃഷ്ടിച്ചതിനുശേഷം, മനുഷ്യൻ ജീവ വൃക്ഷത്തിന്റെ ഫലം ആസ്വദിക്കേണ്ടതിന് അവൻ അവനെ ആ വൃക്ഷത്തിന്റെ മുൻപിൽ ആക്കി. ജീവ വൃക്ഷം ദൈവത്തെത്തന്നെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു. താൻ മനുഷ്യന്റെ ആസ്വാദനമായിരിക്കുവാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു എന്ന് ഇത് കാണിക്കുന്നു. മനുഷ്യനെ സൃഷ്ടിച്ചതിനുശേഷമുള്ള ദൈവത്തിന്റെ ആദ്യ ചിന്ത മനുഷ്യൻ ഭക്ഷിക്കുകയും കുടിക്കുകയും ചെയ്യണം എന്നതായിരുന്നു, കൂടാതെ ഈ ഭക്ഷിക്കുന്നതിന്റെയും കുടിക്കുന്നതിന്റെയും വിഷയം ദൈവം തന്നെയായിരുന്നു.

നമ്മുടെ ജീവന്റെ വെളിച്ചമായിരിക്കുവാൻ ദൈവം നമ്മിലേക്ക് പ്രവേശിക്കുന്നു എന്ന് ബൈബിൾ പറയുന്നു (യോഹ 8:12). മനുഷ്യൻ നിലനിൽക്കുന്നതിന് വെളിച്ചം ആവശ്യമാണ്. വെളിച്ചമില്ലാതെ നമുക്ക് ജീവിക്കുവാൻ കഴിയില്ല. വെളിച്ചമില്ലാതെ നമുക്ക് നിലനിൽക്കുവാൻ കഴിയില്ല. വെളിച്ചമില്ലാതെ മനുഷ്യൻ അന്ധകാരത്തിൽ വീഴുന്നു, അത് അസഹനീയമായ ഒരു ശിക്ഷയാണ്. ഇരുപത്തിനാല് മണിക്കൂർ അന്ധകാരത്തിൽ അടയ്ക്കപ്പെടുന്നത് വേദനാജനകമായ ഒരു അനുഭവമായിരിക്കും. ദൈവം നമ്മുടെ വെളിച്ചമാകുന്നു. അവനെ പിൻപറ്റുന്നവർ ഒരുനാളും ഇരുളിൽ നടക്കാതെ, ജീവന്റെ വെളിച്ചമുള്ളവരായിരിക്കും. ഇതിനർത്ഥം അവനില്ലാതെ, അവനെ കൂടാതെ, അല്ലെങ്കിൽ അവനിൽ നിന്ന് മുറിച്ചുമാറ്റപ്പെട്ടാൽ, നാം അന്ധകാരത്തിലാണ് എന്നാണ്.

ദൈവവും മനുഷ്യനും തമ്മിലുള്ള മറ്റൊരു തരത്തിലുള്ള ബന്ധത്തെക്കുറിച്ച് ബൈബിൾ സംസാരിക്കുന്നു. ഈ ബന്ധത്തിൽ ദൈവം നമ്മുടെ വാസസ്ഥലമാകുന്നു. ഓരോ വിശ്വാസിയും ദൈവത്തിന്റെ ഒരു വാസസ്ഥലവും, ദൈവത്തിന്റെ ഒരു ആലയവും, ദൈവത്തിന്റെ ഒരു ഭവനവുമാണ്. ദൈവം അവന്റെ ഉള്ളിൽ നിവസിക്കുന്നു. താൻ നമ്മുടെ വാസസ്ഥലമായിരിക്കുവാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നുവെന്നും ബൈബിൾ പറയുന്നു. ഇത് അത്ഭുതകരമാണ്. ദൈവം നമ്മുടെ ഉള്ളിൽ നിവസിക്കുന്നു, കൂടാതെ തന്നിൽ വസിക്കുവാൻ അവൻ നമ്മെ അനുവദിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. നാം അവന്റെ വാസസ്ഥലമാകുന്നു, അവൻ നമ്മുടെ വാസസ്ഥലവുമാകുന്നു. ആകയാൽ, നാം അവനിൽ വസിക്കുന്നു എന്നും അവൻ നമ്മിൽ വസിക്കുന്നു എന്നും ബൈബിൾ പറയുന്നു (യോഹ 15:4). നാം അവനിൽ വസിക്കുമ്പോൾ, അവൻ എന്തായിരിക്കുന്നുവോ അതെല്ലാം നാം ആസ്വദിക്കുന്നു. അവൻ നമ്മിൽ വസിക്കുമ്പോൾ, നാം എന്തായിരിക്കുന്നുവോ അതെല്ലാം അവൻ ആസ്വദിക്കുന്നു.

ദൈവവും മനുഷ്യനും തമ്മിലുള്ള ബന്ധത്തെക്കുറിച്ച് സംസാരിക്കുവാൻ ബൈബിൾ ഭക്ഷണത്തെയും പാനീയത്തെയും ഉപയോഗിക്കുന്നു. നിലനിൽക്കുന്നതിന് മനുഷ്യന് ഭക്ഷണവും പാനീയവും ആവശ്യമാണ്. അവൻ ഭക്ഷിക്കേണ്ടതുണ്ട്, അവൻ കുടിക്കേണ്ടതുമുണ്ട്. ദിനംപ്രതി നാം ഈ രണ്ട് കാര്യങ്ങളെ ആശ്രയിക്കുന്നു. നാം ഭക്ഷിക്കുകയോ കുടിക്കുകയോ ചെയ്യുന്നില്ലെങ്കിൽ, നാം മരിക്കും. ദൈവം നമ്മുടെ ഭക്ഷണമാണെന്നും, അവൻ നമ്മുടെ ജീവ ജലമാണെന്നും ബൈബിൾ കാണിക്കുന്നു. നമ്മുടെ അപ്പമായിരിക്കുവാൻ അവൻ നമ്മുടെ അടുക്കലേക്ക് വരുന്നു.

ദൈവം നമുക്ക് ഒരു ഭർത്താവാകുന്നു എന്ന് ബൈബിൾ പറയുന്നു. സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ടവരും വീണ്ടെടുക്കപ്പെട്ടവരുമായ നാം ദൈവത്തിന് ഒരു ഭാര്യയാകുന്നു. നാം മുഴുവൻ ബൈബിളും വായിച്ചാൽ, ബൈബിൾ ജീവനോടെ ആരംഭിക്കുകയും അവസാനിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു എന്ന് നാം കാണും. ജീവന് ശേഷം പറയപ്പെടുന്ന രണ്ടാമത്തെ കാര്യം വിവാഹമാണ്; ആദാം ഹവ്വായെ വിവാഹം കഴിച്ചു. ബൈബിളിന്റെ ഒടുവിലും ഒരു വിവാഹമുണ്ട്. ദൈവത്തിന്റെ കുഞ്ഞാട് ഒരു ഭാര്യയെ വിവാഹം കഴിക്കുന്നു; അതായത്, ക്രിസ്തു തന്റെ വീണ്ടെടുക്കപ്പെട്ട ജനത്തെ വിവാഹം കഴിക്കുന്നു. ദൈവത്തെ നമ്മുടെ ജീവനായി അവതരിപ്പിക്കുന്ന അനേകം ഭാഗങ്ങൾ ബൈബിളിലുണ്ട്. ദൈവത്തെ നമ്മുടെ ഭർത്താവായും, വിശ്വാസികളായ നമ്മെ അവന്റെ ഭാര്യയായും കാണിക്കുന്ന അനേകം ഭാഗങ്ങളും ഉണ്ട്. നമ്മോടുള്ള ദൈവത്തിന്റെ ബന്ധം മനുഷ്യന് ജീവനായിരിക്കുക എന്നത് മാത്രമല്ല, മറിച്ച് ഒരു ഭാര്യക്ക് ഭർത്താവായിരിക്കുക എന്നതു കൂടിയാകുന്നു.