[ഭാഗം 2] കർത്താവ് നമ്മോട് കൃപ കാണിക്കുകയും നമ്മെ വീണ്ടെടുക്കുകയും ചെയ്തതുകൊണ്ട്, അവനെ ഏറ്റുപറയുന്നതിൽ ലജ്ജിക്കുന്നത് അതിരാവിലെയുള്ള ആകാശം സൂര്യന്റെ ശോഭയിൽ ലജ്ജിക്കുന്നത് പോലെയാണ്. ഇന്ന് കർത്താവ് നമുക്ക് കൃപ നൽകിയിരിക്കുന്നു. അവൻ നമ്മെ വീണ്ടെടുക്കുകയും സൂക്ഷിക്കുകയും ചെയ്തിരിക്കുന്നു. അവൻ നമ്മെ സ്വർഗ്ഗത്തിലേക്ക് പോലും കൊണ്ടുവരും. എന്നിട്ടും അവനെ ഏറ്റുപറയുന്നത് ഒരു ലജ്ജയായി നാം കരുതുന്നു! നമുക്ക് അതൊരു ലജ്ജയാണെങ്കിൽ, നമുക്ക് ലഭിച്ച എല്ലാ കൃപകളെയും നാം ലജ്ജയായി കരുതണം, നാം അതൊക്കെയും നിഷേധിക്കണം! കർത്താവ് നമുക്കായി ഇത്രയധികം ചെയ്തിട്ടും, അവനെ ഏറ്റുപറയുന്നതിൽ നമുക്ക് ലജ്ജ തോന്നുന്നു! ഇതെങ്ങനെ സാധിക്കും? ആർഭാടം, മദ്യപാനം, നിയന്ത്രണമില്ലാത്ത ധൂർത്ത്, അന്ധകാരത്തിന്റെ പ്രവൃത്തികൾ, പാപം ചെയ്യുക, ദുഷ്പ്രവൃത്തികൾ തുടങ്ങിയ കാര്യങ്ങളിലല്ലേ നാം ലജ്ജിക്കേണ്ടത്. ഇവയിൽ നിന്നെല്ലാം കർത്താവ് നമ്മെ വിടുവിച്ചു. നാം തേജസ്സുള്ളവരായിരിക്കണം. നമുക്ക് എങ്ങനെ ലജ്ജാബോധം ഉണ്ടാകുവാൻ സാധിക്കും? കർത്താവിനെ ഏറ്റുപറയുന്നത് നമുക്ക് ലജ്ജാവഹമല്ല; അവനെ ഏറ്റുപറയുന്നത് നമുക്ക് മഹത്വവും സന്തോഷവുമാണ്! നാം ഒരിക്കലും നശിച്ചുപോകാത്തവരും, ദൈവത്താൽ ഒരിക്കലും ശിക്ഷവിധിക്കപ്പെടുകയോ ന്യായംവിധിക്കപ്പെടുകയോ ചെയ്യാത്തവരും, ദൈവത്തിന്റെ തേജോമയമായ മുഖത്തുനിന്ന് ഒരിക്കലും മാറിപ്പോകേണ്ടി വരാത്തവരും ആകുന്നു. നാം കുഞ്ഞാടിനെ അനുഗമിക്കുന്നവരും എപ്പോഴും അവനോടുകൂടെ ഇരിക്കുന്നവരും ആകുന്നു. മറ്റുള്ളവർ നമ്മിൽ ലജ്ജയുടെ വിത്ത് പാകുന്നത് തികച്ചും തെറ്റാണ്. നാം ദൈവത്തിനുള്ളവർ ആണെന്ന് നാം ധൈര്യത്തോടെ എഴുന്നേറ്റു നിന്ന് പറയണം. നാം അവനിൽ സന്തോഷിക്കുകയും പ്രശംസിക്കുകയും വേണം.