ചില ആളുകൾക്ക് പ്രാർത്ഥനയെക്കുറിച്ച് രണ്ട് കാര്യങ്ങൾ മാത്രമേ അറിയാവൂ: ഒന്നാമതായി, തങ്ങൾക്കില്ലാത്ത ഒന്നിനായി അവർ മുട്ടുകുത്തി പ്രാർത്ഥിക്കുന്നു, രണ്ടാമതായി, അവർക്ക് അത് ലഭിക്കുന്നു; ദൈവം അത് അവർക്ക് നൽകിയിരിക്കുന്നു. ഈ രണ്ട് സംഭവങ്ങൾക്കും ഇടയിൽ മറ്റൊരു സംഭവം കൂടെയുണ്ടെന്ന് ചിലർ തിരിച്ചറിയുന്നില്ല—വിശ്വാസത്തിന്റെ സംഭവം. ഞാൻ ഒരു വാച്ചിനായി പ്രാർത്ഥിക്കുന്നുവെന്നും ഒരു ദിവസം "ദൈവത്തിന് സ്തോത്രം, അവൻ ഇതിനകം എന്റെ പ്രാർത്ഥന കേട്ടിരിക്കുന്നു" എന്ന് പറയുകയും ചെയ്യുന്നുവെന്നും കരുതുക. എന്റെ കൈകൾ ഇപ്പോഴും ശൂന്യമാണെങ്കിലും, എനിക്ക് ആ വാച്ച് ലഭിച്ചുകഴിഞ്ഞു എന്ന് എന്റെ ഉള്ളിൽ വ്യക്തതയുണ്ട്. തീർച്ചയായും, കുറച്ചു ദിവസങ്ങൾക്ക് ശേഷം വാച്ച് വന്നെത്തുന്നു. ഇല്ലായ്മയും പിന്നീട് ലഭിക്കലും എന്ന രണ്ട് കാര്യങ്ങളെക്കുറിച്ച് മാത്രം നാം ചിന്തിച്ചാൽ പോരാ. നാം മൂന്നാമതൊരു കാര്യത്തെക്കുറിച്ച് കൂടെ ശ്രദ്ധിക്കണം—ഇല്ലായ്മയ്ക്കും ലഭിക്കലിനും ഇടയിലുള്ള ഒരു അധികമായിട്ടുള്ള സംഭവം, അതിൽ ദൈവം ഒരു വാഗ്ദത്തം നൽകുന്നു, തുടർന്ന് നാം അത് വിശ്വസിക്കുകയും അതിൽ സന്തോഷിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. വാച്ച് യഥാർത്ഥത്തിൽ ലഭിക്കുന്നതിന് മുൻപ് ഒരുപക്ഷേ നമുക്ക് മൂന്ന് ദിവസം കാത്തിരിക്കേണ്ടി വന്നേക്കാം. എന്നാൽ നമ്മുടെ ആത്മാവിൽ, മൂന്ന് ദിവസം മുൻപേ നാം അത് സ്വീകരിച്ചു കഴിഞ്ഞു. ഒരു ക്രിസ്ത്യാനി ആത്മാവിൽ ഇത്തരത്തിലുള്ള സ്വീകരിക്കൽ അനുഭവമാക്കണം. ഒരുവൻ ഒരിക്കലും ആത്മാവിൽ ഇത്തരത്തിലുള്ള സ്വീകരിക്കൽ അനുഭവമാക്കുന്നില്ല എങ്കിൽ, അവന് വിശ്വാസമില്ല. വിശ്വാസം മുന്നമേ ഉണ്ടായിട്ടും ഭൗതികമായി കാര്യങ്ങൾ വന്നെത്തിയിട്ടില്ല എങ്കിൽ, സ്തുതിയോടുകൂടി നാം ദൈവത്തെ അത് ഓർമ്മിപ്പിക്കണം. "നമുക്ക് അത് ലഭിച്ചു" എന്നുള്ള ആന്തരിക ഉറപ്പ് നമുക്കുണ്ടെങ്കിൽ, നാം ഇനിയെന്തിനാണ് പ്രാർത്ഥിക്കേണ്ടത്? തങ്ങളുടെ പ്രാർത്ഥന വിശ്വാസത്തെ കൂട്ടിമുട്ടിയ ഉടനെ, പിന്നീട് പ്രാർത്ഥന തുടരുവാൻ കഴിയാത്ത അനുഭവം മിക്ക ക്രിസ്ത്യാനികൾക്കുമുണ്ട്. അവർക്ക്, "കർത്താവേ! ഞാൻ നിന്നെ സ്തുതിക്കുന്നു" എന്ന് മാത്രമേ പറയുവാൻ കഴിയൂ. അവർ തങ്ങളുടെ വിശ്വാസത്തെ കാത്തുസൂക്ഷിച്ചുകൊണ്ട് സ്തുതിക്കണം, "കർത്താവേ! ഞാൻ നിന്നെ സ്തുതിക്കുന്നു. നീ എന്റെ പ്രാർത്ഥന കേട്ടിരിക്കുന്നു. ഒരു മാസം മുൻപ് നീ എന്റെ പ്രാർത്ഥനയ്ക്ക് ഉത്തരം നൽകിയതുകൊണ്ട് ഞാൻ നിന്നെ സ്തുതിക്കുന്നു."