ഞാൻ ചെറുപ്പമായിരുന്നപ്പോൾ, ക്രിസ്തുവിനെ അനുഗമിക്കുവാനും അവന്റെ കാലടികളെ പിന്തുടരുവാനും എന്നെ പഠിപ്പിച്ചു. സ്വർഗത്തിലുള്ള കർത്താവായും യജമാനനായും അവനെ ആരാധിക്കുവാൻ എന്നോട് ആവശ്യപ്പെടുകയും ചെയ്തു. എന്നാൽ എനിക്ക് ക്രിസ്തുവിനെ ആസ്വദിക്കുവാൻ കഴിയുമെന്ന് എന്നോട് ഒരിക്കലും പറഞ്ഞിരുന്നില്ല. ക്രിസ്തു എന്റെ ജീവ സഹായമാണെന്നും എന്റെ ആസ്വാദനത്തിനായുള്ള ഓഹരിയാണെന്നും എന്നെ പഠിപ്പിച്ചിരുന്നില്ല. നാം രക്ഷിക്കപ്പെട്ടപ്പോൾ, ക്രിസ്തുവിന്റെ മാധുര്യത്തെക്കുറിച്ച് നമുക്ക് ഒരു ബോധ്യമുണ്ടായിരുന്നു. ക്രിസ്തു എത്രമാത്രം ആസ്വാദ്യവാനാണെന്ന് നമ്മുടെ ആഴങ്ങളിൽ നാം തിരിച്ചറിഞ്ഞു. പിന്നീട്... നമ്മിൽ പലരും വഴിതെറ്റിക്കപ്പെടുകയും ക്രിസ്തുവിന്റെ ആസ്വാദനത്തിൽ നിന്ന് അകന്നുപോകുവാൻ ഇടയാവുകയും ചെയ്തു. ക്രിസ്തുവിന്റെ മാധുര്യത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ആന്തരിക ബോധ്യത്തിൽ നിന്ന് നാം മതപരമായ കടമകളിലേക്ക് തിരിഞ്ഞു. ഇത് നമ്മെ വീണ്ടും അന്ധകാരത്തിലേക്ക് കൊണ്ടുവരികയും, ഉള്ളിലെ ശോഭ നിലയ്ക്കുകയും ചെയ്തു. നമ്മിൽ പലരും വർഷങ്ങളോളം ഈ അവസ്ഥയിൽ കഴിഞ്ഞിരുന്നു. എന്നാൽ ഒരു ദിവസം, നിരാശയിൽ നിന്ന് നാം നമ്മുടെ മതപരമായ കടമകൾ മാറ്റിവെച്ച്, കർത്താവിലേക്ക് തിരിയുകയും അവനോട് നിലവിളിക്കുകയും ചെയ്തു. നമുക്ക് എന്ത് സംഭവിച്ചു എന്ന് നാം അവനോട് ചോദിച്ചു. കർത്താവിലേക്ക് തിരിയുന്നതിലൂടെ, നാം ഒരിക്കൽ കൂടി അന്ധകാരത്തിൽ നിന്ന് വെളിച്ചത്തിലേക്ക് തിരിഞ്ഞു. അപ്പോൾ, ആ വെളിച്ചത്തിൽ, വിശുദ്ധന്മാരുടെ ഓഹരിയായ ക്രിസ്തുവിനെ നാം വീണ്ടും ആസ്വദിക്കുവാൻ തുടങ്ങി. ക്രിസ്തുവിനെ പങ്കുകൊള്ളുവാനും അവനെ ആസ്വദിക്കുവാനുമുള്ള ഏക വഴി വെളിച്ചത്തിലാണ്. ദൈവവും ക്രിസ്തുവും വെളിച്ചമാണ്. നാം കർത്താവിലേക്ക് തിരിയുകയും അവന്റെ സാന്നിധ്യത്തിലേക്ക് വരികയും ചെയ്യുമ്പോൾ, നാം വെളിച്ചത്തിലായിത്തീരുകയും സ്വാഭാവികമായി അവനെ നമ്മുടെ ഓഹരിയായി ആസ്വദിക്കുവാൻ തുടങ്ങുകയും ചെയ്യുന്നു.