27-ാം വാക്യത്തിൽ നമ്മിലുള്ള ക്രിസ്തു മഹത്വത്തിന്റെ പ്രത്യാശയാണെന്ന് പൗലോസ് പറയുന്നു. ക്രിസ്തു ഇപ്പോൾ മഹത്വം നിറഞ്ഞ മർമമാകുന്നു. ക്രിസ്തു തന്റെ വിശുദ്ധന്മാരെ തേജസ്‌ക്കരിക്കുവാനായി മടങ്ങിവരുമ്പോൾ ഈ മഹത്വം അങ്ങേയറ്റം നിറവോടെ പ്രത്യക്ഷമാകും. അതിനാൽ, ഇത് ഒരു പ്രത്യാശയാണ്, മഹത്വത്തിന്റെ പ്രത്യാശ. നമ്മിൽ ഉൾവസിക്കുന്ന സർവവും-ഉൾക്കൊള്ളുന്ന ക്രിസ്തു നമ്മുടെ മഹത്വത്തിന്റെ പ്രത്യാശയാണെന്ന ദർശനം നമ്മൾ കാണുന്നുവെങ്കിൽ, നമ്മുടെ ജീവിതം വിപ്ലവാത്മകമായി മാറും. നാം ഇപ്രകാരം പറയും, "കർത്താവേ, ഇനി മുതൽ നീയല്ലാതെ മറ്റൊന്നിനെയും ഞാൻ കരുതുകയില്ല. ഞാൻ ഉപദേശങ്ങളെയോ, ചട്ടങ്ങളെയോ, നിബന്ധനകളെയോ, പാരമ്പര്യങ്ങളെയോ കരുതുകയില്ല. മതത്തെയോ, തത്ത്വചിന്തയെയോ, ലോകത്തിന്റെ മൂലകങ്ങളെയോ ഞാൻ കരുതുന്നില്ല. കർത്താവേ, ദൈവത്തിന്റെ ദേഹരൂപമെന്ന നിലയിലും എന്റെ ആത്മാവിൽ ആയിരിക്കുന്ന ജീവൻ-നൽകുന്ന ആത്മാവെന്ന നിലയിലും ഞാൻ നിന്നെ മാത്രമേ കരുതുന്നുള്ളൂ. നീ എന്റെ ആത്മാവിൽ അത്രമാത്രം യാഥാർത്ഥ്യവാനും, ജീവനുള്ളവനും, പ്രായോഗികനും ആയതുകൊണ്ട്, എനിക്ക് നിന്നാലും നിന്നോടുകൂടെയും ജീവിക്കുവാൻ കഴിയുമല്ലോ. കർത്താവേ, ഇപ്രകാരം നിന്നെ അനുഭവമാക്കുക എന്നത് മാത്രമാണ് എന്റെ ഏക ആഗ്രഹം." ഓ, നാമെല്ലാവരും ഈ ദർശനം കാണുവാൻ ഇടയാകട്ടെ! ഈ ദർശനം നാം കാണുന്നുവെങ്കിൽ, ഇന്നത്തെ ക്രിസ്ത്യാനികൾ ക്രിസ്തുവല്ലാത്ത മറ്റ് കാര്യങ്ങളിലേക്ക് എത്രമാത്രം ശ്രദ്ധതിരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു എന്ന് നാം മനസ്സിലാക്കും. അവർ നല്ല കാര്യങ്ങളിലും, തിരുവെഴുത്തുപരമായ കാര്യങ്ങളിലും, അടിസ്ഥാനപരമായ കാര്യങ്ങളിലും, ആത്മികമായ കാര്യങ്ങളിൽ പോലും ശ്രദ്ധ ചെലുത്തുന്നുണ്ടാകാം. എങ്കിലും, ഈ കാര്യങ്ങൾ ക്രിസ്തു താൻ തന്നെയല്ല. നിത്യത മുതൽ മറഞ്ഞിരുന്നതും എന്നാൽ ഇപ്പോൾ പുതിയ നിയമ യുഗത്തിൽ വിശുദ്ധന്മാർക്ക് വെളിപ്പെട്ടതുമായ മർമമായ ക്രിസ്തുവിനെ നാം കാണേണ്ടത് നിർണായകമാണ്. ഈ മർമമാണ് നമ്മുടെ ക്രിസ്തീയ ജീവിതത്തിന്റെയും സഭാജീവിതത്തിന്റെയും താക്കോൽ.