നാം ദൈവത്താൽ വിലയ്ക്ക് വാങ്ങപ്പെട്ടവരാണ്, നാം ദൈവത്തിനുള്ളവരുമാണ്. എങ്കിലും അവൻ നമ്മെ സ്വതന്ത്രരായി പോകുവാൻ അനുവദിക്കുന്നു. അവന്റെ സർവാധികാര അവകാശത്തെ സംബന്ധിച്ചും വീണ്ടെടുപ്പിനെ സംബന്ധിച്ചും നാം ദൈവത്തിനുള്ളവരാണ്, എന്നാൽ അവൻ നമ്മെ യാതൊന്നിനും നിർബന്ധിക്കുന്നില്ല. നമുക്ക് മാമോനെ [പണത്തെ] സേവിക്കണം എങ്കിൽ, അവൻ നമ്മെ പോകുവാൻ അനുവദിക്കുന്നു, നമുക്ക് ലോകത്തെ സേവിക്കണം എങ്കിൽ, അവൻ നമ്മെ തടയുന്നില്ല. ദൈവം യാതൊരു നീക്കവും നടത്തുന്നില്ല; ഒരു ദിവസം നാം, "ദൈവമേ, നീ എന്നെ വിലയ്ക്ക് വാങ്ങിയതുകൊണ്ട് മാത്രമല്ല, മറിച്ച് ഞാൻ സ്വമേധയാ നിന്റെ അടിമയായിരിക്കുവാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നതുകൊണ്ടും കൂടെയാണ് ഞാൻ നിന്റെ അടിമയായിരിക്കുന്നത്," എന്ന് പറയുന്നതുവരെ അവൻ കാത്തിരിക്കുന്നു. അതുകൊണ്ട്, അതിനെക്കുറിച്ച് ബോധവാനായിരിക്കാതെ ആർക്കും ദൈവത്തിന്റെ ദാസനായിരിക്കുവാൻ കഴിയുകയില്ല. അവന്റെ അടിമകളായിരിക്കുവാൻ കഴിയുന്നതിന് മുൻപായി നാം നമ്മെത്തന്നെ സമർപ്പിക്കണം. ഈ സമർപ്പണം സ്വമേധയായുള്ള നമ്മുടെ സ്വന്തം തിരഞ്ഞെടുപ്പിന്റെ കാര്യമാണ്. ദൈവം നമ്മെ ഒട്ടും നിർബന്ധിക്കുകയില്ല. നാം സ്വമേധയാ നമ്മെത്തന്നെ അവന് സമർപ്പിക്കുവാൻ അവൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു. നാം രക്ഷിക്കപ്പെട്ടപ്പോൾ, നമ്മെത്തന്നെ സമർപ്പിക്കുവാനുള്ള ആഗ്രഹം നമുക്ക് സ്വയമേവ ഉണ്ടായിരുന്നു. നമുക്ക് ലഭിച്ച ജീവൻ നമ്മെത്തന്നെ സമർപ്പിക്കുവാൻ നമ്മെ നിർബന്ധിക്കുന്നു. രക്ഷിക്കപ്പെട്ട ഓരോ വ്യക്തിക്കും താൻ കർത്താവിനായി ജീവിക്കണം എന്ന അനുഭൂതിയുണ്ട്, എങ്കിലും അങ്ങനെ ചെയ്യുവാൻ അവന് ശക്തിയില്ല. പല കാര്യങ്ങൾ അവനെ കണിയിൽ അകപ്പെടുത്തുകയും കർത്താവിനായി ജീവിക്കുന്നതിൽ നിന്ന് അവനെ തടസ്സപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്യുന്നു. എന്നാൽ നമുക്ക് നമ്മെത്തന്നെ അവന് സമർപ്പിക്കുവാൻ കഴിയേണ്ടതിന് അവൻ ക്രിസ്തുവിനെ നമുക്ക് തന്നിരിക്കയാൽ ദൈവത്തിന് സ്തോത്രം. നാം പാപത്തിൽ മരിച്ചവരായിരുന്നപ്പോൾ, നമുക്ക് നമ്മെത്തന്നെ അവന് സമർപ്പിക്കുവാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. നാം രക്ഷിക്കപ്പെട്ടതിന് ശേഷവും പാപത്തിൽ ജീവിക്കുന്നത് തുടരുകയാണെങ്കിൽ, ഇപ്പോഴും നമുക്ക് നമ്മെത്തന്നെ അവന് സമർപ്പിക്കുവാൻ കഴിയുകയില്ല. എന്നാൽ ഇപ്പോൾ ക്രിസ്തു നമ്മുടെ ജീവനും നമ്മുടെ വിശുദ്ധീകരണവുമായി തീർന്നിരിക്കയാൽ, നമുക്ക് സ്വമേധയാ ദൈവത്തിന് നമ്മെത്തന്നെ സമർപ്പിക്കുവാൻ കഴിയും.