[1തെസ്സ] 1:1-ൽ ദൈവം എന്നതിന് മുമ്പ് പിതാവ് എന്ന അഭിധാനവും, യേശുക്രിസ്തു എന്നതിന് മുമ്പ് കർത്താവ് എന്ന അഭിധാനവും പൗലോസ് ചേർത്തിരിക്കുന്നത് വളരെ അർത്ഥവത്തായ ഒന്നാകുന്നു. ദൈവത്തെക്കുറിച്ചു മാത്രമായിട്ടോ യേശുക്രിസ്തുവിനെക്കുറിച്ചു മാത്രമായിട്ടോ സംസാരിക്കുന്നത് മതിയായതല്ല. മറിച്ച്, ദൈവം നമ്മുടെ പിതാവാകുന്നു എന്നും യേശുക്രിസ്തു നമ്മുടെ കർത്താവാകുന്നു എന്നും നാം പറയേണ്ടതുണ്ട്. യേശുക്രിസ്തു നമ്മുടെ കർത്താവല്ലെങ്കിൽ, നമുക്ക് അവനുമായി പ്രായോഗികമായ രീതിയിൽ യാതൊരു ബന്ധവുമില്ല. എന്നാൽ യേശുക്രിസ്തു നമ്മുടെ കർത്താവാകുമ്പോൾ, അത് അർത്ഥമാക്കുന്നത് നാം അവനിലാകുന്നുവെന്നും, അവനോട് ജൈവികമായി ഐക്യപ്പെട്ടിരിക്കുവെന്നുമാണ്. കർത്താവായ യേശുവിന്റെ നാമത്തെ നാം വിളിച്ചപേക്ഷിക്കുമ്പോൾ, നാം കേവലം "യേശു" എന്നല്ല പറയേണ്ടത്; “കർത്താവായ യേശുവേ” എന്ന് നാം പറയണം. “യേശുവേ, ഞാൻ നിന്നെ സ്നേഹിക്കുന്നു” എന്ന് പറയുന്നതിന് പകരം, “കർത്താവായ യേശുവേ, ഞാൻ നിന്നെ സ്നേഹിക്കുന്നു” എന്ന് പറയുന്നതാണ് കൂടുതൽ നല്ലത്. ഈ വിധത്തിൽ കർത്താവിനെ വിളിച്ചപേക്ഷിക്കുന്നത് എത്ര മാധുര്യമുള്ളതാണ്! ചില ക്രിസ്ത്യാനികൾ “ദൈവത്തിന് സ്തുതി!” എന്ന് പറയുവാൻ ഇഷ്ടപ്പെടുന്നു. എന്നാൽ പുതിയ നിയമത്തിൽ പിതാവായ ദൈവത്തെ സ്തുതിക്കുന്നതിലാണ് ഊന്നൽ നൽകിയിരിക്കുന്നത്. ഇന്ന് നമുക്ക് ദൈവം നമ്മുടെ പിതാവും യേശു നമ്മുടെ കർത്താവും ആകുന്നുവെന്ന് നാം തിരിച്ചറിയണം. 1 കൊരിന്ത്യർ 12:3 അനുസരിച്ച്, നാം “കർത്താവായ യേശുവേ” എന്ന് പറയുമ്പോൾ, നാം പരിശുദ്ധാത്മാവിൽ ആകുന്നു. കർത്താവായ യേശുവിനെ ശരിയായ രീതിയിൽ വിളിച്ചപേക്ഷിക്കുന്നതിനെ പരിശുദ്ധാത്മാവ് മാനിക്കുന്നു എന്ന് ഇത് സൂചിപ്പിക്കുന്നു. “കർത്താവായ യേശുവേ” എന്ന് നാം വിളിക്കുമ്പോൾ, ആത്മാവിന്റെ അഭിഷേചനം നാം അനുഭവമാക്കുന്നു എന്ന് നമ്മിൽ അനേകർക്കും സാക്ഷ്യപ്പെടുത്തുവാൻ കഴിയും. “അബ്ബാ, പിതാവേ” എന്ന് പറയുന്ന കാര്യത്തിലും അപ്രകാരം തന്നെയാണ്. നാം ദൈവത്തെ കേവലം, ഏലോഹീം, എന്ന് വിളിച്ചപേക്ഷിച്ചാൽ നമുക്ക് അധികം അഭിഷേചനം ഉണ്ടായിരിക്കുകയില്ല. എന്നാൽ നാം “അബ്ബാ, പിതാവേ” എന്ന് നിലവിളിക്കുമ്പോൾ, നാം അഭിഷേചനം അനുഭവമാക്കുന്നു.