[ഭാഗം 2] വാക്യം 12-ൽ, ഉചിതമാംവണ്ണം നടക്കുവാൻ പൗലൊസ് നമ്മോട് ആജ്ഞാപിക്കുന്നു. വിചിത്രമോ പ്രത്യേകതയുള്ളതോ ആയ രീതിയിൽ നാം നടക്കരുത്. മറ്റുള്ളവരുടെ ദൃഷ്ടിയിൽ നമ്മുടെ നടപ്പ് വളരെ ഉചിതമായതായിരിക്കണം. ഇന്ന് യൗവനക്കാർ പ്രത്യേകതയുള്ളവരായിരിക്കുവാൻ ഇഷ്ടപ്പെടുന്നു. തങ്ങൾ എത്രത്തോളം പ്രത്യേകതയുള്ളവരാകുന്നുവോ അത്രയും നല്ലത് എന്ന് ചിലർ കരുതുന്നു. പ്രത്യേകതയുള്ളവരായിരിക്കുന്നതിലൂടെ അവർ മറ്റുള്ളവരുടെ ശ്രദ്ധ ആകർഷിക്കുന്നു. നാമോ സ്വാഭാവികവും ഉചിതമാംവണ്ണവും സാധാരണവുമായ രീതിയിൽ നടക്കണം. എന്നിരുന്നാലും, അങ്ങനെ ചെയ്യുമ്പോൾ നാം യാതൊരു ചട്ടങ്ങളെയോ നിയമങ്ങളെയോ പിന്തുടരുകയല്ല വേണ്ടത്. നാം കർത്താവിനെ സ്നേഹിക്കുവാനും, അവനെ ജീവിക്കുവാനും, അവന്റെ ഹൃദയത്തിനൊത്ത് നടക്കുവാനും ആഗ്രഹിക്കുന്നുവെങ്കിൽ, നാം ചെയ്യുന്ന എല്ലാറ്റിലും സാധാരണക്കാരും ഉചിതമാംവണ്ണമുള്ളവരും ആയിരിക്കുവാൻ നമ്മോട് ആവശ്യപ്പെടുന്ന ഒന്നിനെക്കുറിച്ച് നമ്മുടെ ആഴമേറിയ അന്തരംഗത്തിൽ നാം ബോദ്ധ്യമുള്ളവരാകും എന്ന് ഞാൻ വിശ്വസിക്കുന്നു. നാം വാഹനം ഓടിക്കുന്ന രീതിയിലും, നമ്മുടെ മുടി വിന്യസിക്കുന്ന രീതിയിലും, നാം ധരിക്കുന്ന വസ്ത്രങ്ങളിലും, മറ്റ് എല്ലാ കാര്യങ്ങളിലും ഉചിതമാംവണ്ണമുള്ളവരായിരിക്കുവാൻ നാം ആഗ്രഹിക്കും. ഒരു പ്രത്യേക രീതിയിൽ മറ്റുള്ളവരുടെ ശ്രദ്ധ ആകർഷിക്കുന്നതൊന്നും ഉചിതമാംവണ്ണമുള്ളതല്ല. നാം ഉചിതമാംവണ്ണമായ രീതിയിൽ പെരുമാറുകയും നടക്കുകയും വേണം. പ്രത്യേകമായി, പുറത്തുള്ളവരോട്, പുറത്തുള്ളവരോട് [അവിശ്വാസികളോട്] നാം ഉചിതമാംവണ്ണം നടക്കണം.