[1 തെസ്സലൊനീക്യർ 5] വാക്യം 23-ൽ, സമാധാനത്തിന്റെ ദൈവം നമ്മെ മുഴുവനും വിശുദ്ധീകരിക്കണം എന്ന തന്റെ ആഗ്രഹത്തെ, അഭിലാഷത്തെ പൗലൊസ് പ്രകടിപ്പിക്കുന്നു. വാക്യത്തിന്റെ ആദ്യഭാഗത്ത്, ദൈവം നമ്മെ വിശുദ്ധീകരിക്കുന്നതിനെ സംബന്ധിച്ച്, ദൈവമാണ് പ്രാരംഭം കുറിക്കുന്നത്. എന്നാൽ വാക്യത്തിന്റെ രണ്ടാം ഭാഗത്ത്, നമ്മുടെ ആത്മാവും ദേഹിയും ശരീരവും സൂക്ഷിക്കപ്പെടുന്നതിനെ സംബന്ധിച്ച്, ഏതെങ്കിലും വിധത്തിൽ പ്രാരംഭം കുറിക്കേണ്ടവർ നാമാണ്. "സൂക്ഷിക്കപ്പെടുമാറാകട്ടെ" എന്ന ആജ്ഞയെ ഒരു കർത്തരി-കർമ്മണി ക്രിയയായി (active-passive verb) കണക്കാക്കാം. ഇതിനർത്ഥം സൂക്ഷിക്കപ്പെടുവാൻ നാം പ്രാരംഭം കുറിക്കുന്നു എന്നാണ്. എന്നിരുന്നാലും, നമ്മുടെ ആത്മാവിനെയും ദേഹിയെയും ശരീരത്തെയും സൂക്ഷിക്കുന്നവൻ ദൈവം ആകുന്നു. ആകയാൽ, "കർത്താവേ, എന്റെ ആത്മാവും ദേഹിയും ശരീരവും സൂക്ഷിക്കപ്പെടുവാൻ ഞാൻ വാഞ്ഛിക്കുന്നു. എങ്കിലും, എനിക്ക് ഈ വേല ചെയ്യുവാൻ കഴിയില്ല. കർത്താവേ, ഇത് ചെയ്യുവാൻ നിന്നോട് അപേക്ഷിക്കുവാൻ ഞാൻ പ്രാരംഭം കുറിക്കുന്നു" എന്ന് നാം പ്രാർത്ഥിക്കണം. നിങ്ങളുടെ മുഴുവൻ ആളത്തവും പൂർണ്ണമായി സൂക്ഷിക്കപ്പെടണം എന്ന ആഗ്രഹമോ, അഭിലാഷമോ നിങ്ങൾക്കുണ്ടോ? നമുക്ക് ഈ ആഗ്രഹമില്ലെങ്കിൽ, കർത്താവ് നമ്മോട് കരുണ കാണിക്കുവാനും അത്തരമൊരു അഭിലാഷം നമുക്ക് നൽകുവാനും നാം അവനോട് അപേക്ഷിക്കണം. എന്നാൽ നമുക്ക് ഇതിനകം തന്നെ ഈ വാഞ്ഛയുണ്ടെങ്കിൽ, കർത്താവ് നമ്മെ സൂക്ഷിക്കേണ്ടതിന് പ്രാർത്ഥിക്കുവാൻ നാം പ്രാരംഭം കുറിക്കേണ്ടതുണ്ട്. വിശുദ്ധീകരിക്കുന്ന വേല ദൈവത്തിന്റെ വ്യാപാരമാണ്, എന്നാൽ സൂക്ഷിക്കപ്പെടുവാനുള്ള അഭിലാഷം നമ്മുടെ സഹകരണമാണ്. ദൈവത്തിന്റെ ആഗ്രഹവും നമ്മുടെ അഭിലാഷവും രണ്ടും നമുക്കുണ്ടാകുമ്പോൾ, നമ്മെ തികച്ചും വിശുദ്ധീകരിക്കുവാനും നമ്മുടെ മുഴുവൻ ആളത്തത്തെയും സൂക്ഷിക്കുവാനുമുള്ള ദൈവത്തിന്റെ വ്യാപാരത്തോടുള്ള നമ്മുടെ സഹകരണം നമുക്കുണ്ടാകുന്നു.