[ഭാഗം 2] തന്റെ പുനരുത്ഥാന നാളിൽ ആത്മാവെന്ന നിലയിൽ തന്നെത്തന്നെ ശിഷ്യന്മാരിലേക്ക് ഊതിയ സമയം മുതൽ, പുനരുത്ഥാനം ചെയ്ത ക്രിസ്തു അവരിൽ ഉൾവസിച്ചു. പ്രവൃ 1:3-ൽ പറയുന്ന അവന്റെ പ്രത്യക്ഷപ്പെടൽ അവൻ എപ്പോഴെങ്കിലും ശിഷ്യന്മാരെ വിട്ടുപോയി എന്ന് അർത്ഥമാക്കുന്നില്ല. അത് കേവലം തന്റെ സാന്നിധ്യം അവർക്ക് ദൃശ്യമാക്കുക മാത്രമായിരുന്നു, അങ്ങനെ അവന്റെ അദൃശ്യ സാന്നിധ്യം തുടർച്ചയായി ഗ്രഹിക്കുവാനും ആസ്വദിക്കുവാനും അവരെ പരിശീലിപ്പിച്ചു. ശിഷ്യന്മാർ ക്രിസ്തുവിന്റെ ദൃശ്യ സാന്നിധ്യവുമായി പരിചയിച്ചിരുന്നു. മൂന്നര വർഷക്കാലം അവൻ ജഡത്തിൽ ദൃശ്യമായി അവരോടൊപ്പം ഉണ്ടായിരുന്നു. അവർ അവനെ കണ്ടു, അവനെ തൊട്ടു, അവനോടൊപ്പം ഭക്ഷിച്ചു. അവരിൽ ഒരുവൻ അവന്റെ മാറിൽ ചാരിക്കിടക്കുകപോലും ചെയ്തു (യോഹ 13:23). പെട്ടെന്ന് അവന്റെ ദൃശ്യ സാന്നിധ്യം എടുത്തുമാറ്റപ്പെട്ടു. തുടർന്ന് കർത്താവ് തന്നെത്തന്നെ അവരിലേക്ക് ഊതുവാൻ ശിഷ്യന്മാരുടെ അടുക്കലേക്ക് മടങ്ങിവന്നു. ആ സമയം മുതൽ ശിഷ്യന്മാരോടൊപ്പമുള്ള കർത്താവിന്റെ സാന്നിധ്യം അദൃശ്യമായിത്തീർന്നു. അത് ഇനിമേൽ ഒരു ഭൗതിക സാന്നിധ്യമല്ലായിരുന്നു, മറിച്ച് ഒരു ആത്മിക സാന്നിധ്യമായിരുന്നു. കർത്താവിന്റെ ആത്മിക സാന്നിധ്യം അദൃശ്യമാണെങ്കിലും, അത് അവന്റെ ദൃശ്യ സാന്നിധ്യത്തേക്കാൾ കൂടുതൽ യഥാർത്ഥവും നിർണായകവുമാകുന്നു. കർത്താവിന്റെ ദൃശ്യ സാന്നിധ്യത്തിൽ സ്ഥലത്തിന്റെയും സമയത്തിന്റെയും ഘടകങ്ങൾ ഉൾപ്പെട്ടിരുന്നു. എന്നാൽ അവന്റെ അദൃശ്യ സാന്നിധ്യത്തിൽ സ്ഥലത്തിന്റെ ഘടകവുമില്ല, സമയത്തിന്റെ ഘടകവുമില്ല. അവന്റെ അദൃശ്യ സാന്നിധ്യം എല്ലായിടത്തുമുണ്ട്. നാം എവിടെയായിരുന്നാലും, കർത്താവിന്റെ അദൃശ്യ സാന്നിധ്യം നമ്മോടുകൂടെയുണ്ട്. വാസ്തവത്തിൽ, അവന്റെ അദൃശ്യ സാന്നിധ്യം നമ്മോടുകൂടെ മാത്രമായിരിക്കുന്നില്ല—അത് നമ്മുടെ ഉള്ളിലുമുണ്ട്. കർത്താവ് ജഡത്തിൽ ശിഷ്യന്മാരോടൊപ്പം ഉണ്ടായിരുന്നപ്പോൾ, അവരോടൊപ്പമുള്ള അവന്റെ സാന്നിധ്യം ബാഹ്യവും ദൃശ്യവുമായിരുന്നു. എന്നാൽ അവൻ ജീവൻ-നൽകുന്ന ആത്മാവായി തന്നെത്തന്നെ അവരിലേക്ക് ഊതിയതിനുശേഷം, അവന്റെ സാന്നിധ്യം ആന്തരികവും അദൃശ്യവുമായിത്തീർന്നു.