കർത്താവിന്റെ മരണത്തിന് മുൻപ്, ആത്മിക കാര്യങ്ങൾക്കായി പ്രാർത്ഥിക്കുവാൻ ശിഷ്യന്മാർക്ക് യാതൊരു താല്പര്യവുമില്ലായിരുന്നു (ലൂക്കൊ 22:40, 45-46). മറിച്ച്, തങ്ങളിൽ ആരെയാണ് വലിയവനായി കണക്കാക്കേണ്ടത് എന്നതിനെച്ചൊല്ലി അവർ തമ്മിൽ തർക്കിക്കുകയായിരുന്നു. എന്നാൽ ഇപ്പോൾ, കർത്താവിന്റെ പുനരുത്ഥാനത്തിനും ആരോഹണത്തിനും ശേഷം, അവരുടെ ആത്മിക അവസ്ഥ സമൂലമായി മാറി. അവർ തമ്മിൽ തർക്കിച്ചില്ല, മറിച്ച് ശക്തിയുടെ പുറമേ ഒഴിക്കപ്പെട്ട ആത്മാവിനെ വ്യവസ്ഥാപരമായി കൈക്കൊള്ളുവാനിരുന്ന പെന്തെക്കൊസ്തു നാളിന് മുൻപുപോലും, ഒരു മനസ്സോടെ പ്രാർത്ഥനയിൽ ഉറ്റിരിക്കുവാൻ അവർ ഭാരമുള്ളവരായിത്തീർന്നു. കർത്താവിന്റെ പുനരുത്ഥാന നാളിൽത്തന്നെ അവർ ജീവന്റെ ഉൾവസിക്കുന്ന ആത്മാവിനെ സാരാംശപരമായി കൈക്കൊണ്ടിരുന്നു എന്നതിന്റെ ശക്തമായ അടയാളവും തെളിവുമാണിത് (യോഹ 20:22). ആ നൂറ്റിരുപതുപേർ പത്ത് ദിവസം ഒരു മനസ്സോടെ പ്രാർത്ഥിക്കുക എന്നത് വലിയൊരു കാര്യമായിരുന്നു. തങ്ങളുടെ ഉള്ളിൽ ജീവനായും വ്യക്തിയായും ക്രിസ്തു ഉണ്ടായിരുന്നതുകൊണ്ടാണ് ഇത്രയും ദീർഘനേരം ഒരു മനസ്സോടെ പ്രാർത്ഥിക്കുവാൻ അവർക്ക് കഴിഞ്ഞത്. അതിലുപരിയായി, അവർ യെരൂശലേമിൽ താമസിക്കുന്ന ഗലീലക്കാരായിരുന്നു, അവർ യേശുവിന്റെ അനുയായികളെ ഉപദ്രവിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന യഹൂദന്മാരുടെ ഭീഷണിയുടെ കീഴിലായിരുന്നു. എന്നിരുന്നാലും, അവർ യഹൂദന്മാരുടെ ഭീഷണിയെ ഭയപ്പെടാതെ, യെരൂശലേമിൽ താമസിക്കുകയും ഒരു മനസ്സോടെ പ്രാർത്ഥിക്കുകയും ചെയ്തു. തീർച്ചയായും ഇത് മാനുഷിക പ്രയത്നത്താൽ ചെയ്യുവാൻ കഴിയുമായിരുന്നില്ല. അവർ പഴയ ആളത്തത്തിൽ നിന്ന് പുതിയ ആളത്തത്തിലേക്ക് സാരാംശപരമായി സ്ഥാനമാറ്റം ചെയ്യപ്പെട്ടിരുന്നു. ഈ സ്ഥാനമാറ്റത്തിന്റെ ഫലമായി, അവർക്ക് തങ്ങളുടെ ജീവനായും വ്യക്തിയായും ക്രിസ്തു ഉണ്ടായിരുന്നു, ഉപദ്രവത്തെ ഭയപ്പെടാതെ ഒരു മനസ്സോടെ പ്രാർത്ഥിക്കുവാനും അവർക്ക് സാധിച്ചു.