68 | Aspects of Christ

മുഖ്യ ഇടയൻ

യോഹന്നാൻ 21:15-22

യോഹ 21:15 പിന്നെ അവർ പ്രാതൽ കഴിച്ചശേഷം, യേശു ശിമോൻ പത്രൊസിനോട്, യോഹന്നാന്റെ മകനായ ശിമോനേ, ഇവയിൽ അധികമായി നീ എന്നെ സ്നേഹിക്കുന്നുവോ? എന്നു ചോദിച്ചു. അവൻ അവനോട്, ഉവ്വ്, കർത്താവേ, ഞാൻ നിന്നെ സ്നേഹിക്കുന്നു എന്ന് നീ അറിയുന്നുവല്ലോ എന്നു പറഞ്ഞു. എന്റെ കുഞ്ഞാടുകളെ പോഷിപ്പിക്കുക എന്ന് അവൻ അവനോട് പറഞ്ഞു.

16 രണ്ടാമതും അവൻ അവനോട്, യോഹന്നാന്റെ മകനായ ശിമോനേ, നീ എന്നെ സ്നേഹിക്കുന്നുവോ? എന്നു ചോദിച്ചു. അവൻ അവനോട്, ഉവ്വ് കർത്താവേ, ഞാൻ നിന്നെ സ്നേഹിക്കുന്നു എന്ന് നീ അറിയുന്നുവല്ലോ എന്നു പറഞ്ഞു. എന്റെ ആടുകളെ മേയ്ക്കുക എന്ന് അവൻ അവനോട് പറഞ്ഞു.

17 മൂന്നാമതും അവൻ അവനോട്, യോഹന്നാന്റെ മകനായ ശിമോനേ, നീ എന്നെ സ്നേഹിക്കുന്നുവോ? എന്നു ചോദിച്ചു. നീ എന്നെ സ്നേഹിക്കുന്നുവോ? എന്നു അവൻ മൂന്നാമതും തന്നോടു ചോദിച്ചതിനാൽ പത്രൊസ് ദുഃഖിതനായി. അവൻ അവനോട്, കർത്താവേ, നിനക്ക് എല്ലാം അറിയാം; ഞാൻ നിന്നെ സ്നേഹിക്കുന്നു എന്ന് നീ അറിയുന്നു എന്നു പറഞ്ഞു. യേശു അവനോട്, എന്റെ ആടുകളെ പോഷിപ്പിക്കുക.

18 സത്യമായി, സത്യമായി, ഞാൻ നിന്നോട് പറയുന്നു, നീ ചെറുപ്പമായിരുന്നപ്പോൾ, നീ നിന്റെതന്നെ അരകെട്ടി, നീ ഇച്ഛിച്ച ഇടത്ത് നടന്നു; എന്നാൽ നീ വയസ്സാകുമ്പോൾ, നിന്റെ കൈ നീട്ടുകയും, വേറൊരുവൻ നിന്നെ അരകെട്ടി, നീ ഇച്ഛിക്കാത്ത ഇടത്തേക്ക് നിന്നെ വഹിച്ചുകൊണ്ടുപോകുകയും ചെയ്യും.

19 താൻ എങ്ങനെയുള്ള മരണത്താൽ ദൈവത്തെ മഹത്വപ്പെടുത്തും എന്നു സൂചിപ്പിച്ചു കൊണ്ടായിരുന്നു അവൻ ഇത് പറഞ്ഞത്. ഇത് പറഞ്ഞശേഷം, അവൻ അവനോട്, എന്നെ അനുഗമിക്കുക എന്നു പറഞ്ഞു.

20 പത്രൊസ് തിരിഞ്ഞപ്പോൾ, യേശു സ്നേഹിക്കുകയും അത്താഴത്തിൽ വച്ച് അവന്റെ മാറിൽ ചാഞ്ഞ്, കർത്താവേ, ആരാകുന്നു നിന്നെ ഒറ്റിക്കൊടുക്കുന്നവൻ? എന്നു ചോദിക്കുകയും ചെയ്ത ശിഷ്യൻ അനുഗമിക്കുന്നത് കണ്ടു.

21 അതുകൊണ്ട് പത്രൊസ് അവനെ കണ്ടിട്ട്, കർത്താവേ, ഇവന് എന്തു ഭവിക്കും? എന്ന് ചോദിച്ചു.

22 യേശു അവനോട്, ഞാൻ വരുന്നതുവരെ അവൻ ഇരിക്കണം എന്ന് ഞാൻ ഇച്ഛിക്കുന്നു എങ്കിൽ അതിനു നിനക്ക് എന്താകുന്നു? നീ എന്നെ അനുഗമിക്കുക എന്നു പറഞ്ഞു.

CNT-യിൽ നിന്നുള്ള ഉദ്ധരണികൾ:

യോഹന്നാൻ 21:15-22-ൽ ക്രിസ്തു മുഖ്യ ഇടയനായി അനാവരണം ചെയ്യപ്പെടുന്നു. പുനരുത്ഥാനത്തിൽ ക്രിസ്തു, തന്റെ ആട്ടിൻകൂട്ടത്തെ മേയിച്ചുകൊണ്ട് സഭ പണിയുന്നതിനായി മുഖ്യ ഇടയനായി വിശ്വാസികളോടൊപ്പം പ്രവർത്തിക്കുകയും നടക്കുകയും ചെയ്തു. പുനരുത്ഥാനത്തിൽ മുഖ്യ ഇടയനെന്ന നിലയിൽ (എബ്രാ. 13:20), തന്റെ കുഞ്ഞാടുകളെയും ആടുകളെയും തങ്ങളുടെ ജീവൻ പണയപ്പെടുത്തികൊണ്ട് മേയിക്കുവാനും പോഷിപ്പിക്കുവാനും, ആടുകൾക്കുവേണ്ടി തന്റെ ദേഹിയെ-ജീവനെ വെച്ചുകൊടുത്ത കർത്താവിന്റെ മാതൃക പിൻപറ്റിക്കൊണ്ട് ദൈവത്തെ മഹത്വപ്പെടുത്തുവാനും കർത്താവ് തന്റെ ശിഷ്യന്മാരോട് കൽപ്പിച്ചു (യോഹ. 21:19b-22; 10:11, 15b).

തല എന്ന നിലയിൽ, ക്രിസ്തു മുഖ്യ ഇടയനാണ് (1 പത്രൊ. 5:4), പുനരുത്ഥാനത്തിൽ അവൻ ആടുകളുടെ മഹാ ഇടയനാണ് (എബ്രാ. 13:20). വാസ്തവത്തിൽ, നാം അല്ല മേയ്‌ക്കുന്നത്. നാം മേയ്‌ക്കുമ്പോൾ, ക്രിസ്തു നമ്മിലൂടെ മേയ്‌ക്കണം. ക്രിസ്തുവിനെ കൂടാതെ നാം ജനത്തെ മേയ്‌ക്കുന്നുവെങ്കിൽ, അത് പുനരുത്ഥാനത്തിലല്ല, മറിച്ച് പഴയ സൃഷ്ടിയിലാണ്. ക്രിസ്തു നമ്മിലൂടെ മേയ്‌ക്കുമ്പോൾ, നമ്മുടെ അധ്വാനം പുനരുത്ഥാനത്തിലാണ്. ക്രിസ്തു മാത്രമാണ് പുനരുത്ഥാനം. ദിവ്യമായതെന്തും പുനരുത്ഥാനമാണ്. പഴയ സൃഷ്ടിയിൽ നമ്മിൽനിന്നല്ല, പുനരുത്ഥാനത്തിൽ മുഖ്യ ഇടയനായ ക്രിസ്തുവിനാൽ ജനത്തെ മേയ്‌ക്കുവാൻ നാം പഠിക്കണം.

യോഹന്നാൻ 21:15-17 അനുസരിച്ച്, പത്രോസിന് തന്നോടുള്ള സ്നേഹം പുനഃസ്ഥാപിച്ച ശേഷം, കർത്താവായ യേശു അവനോട്, “എന്റെ കുഞ്ഞാടുകളെ പോഷിപ്പിക്കുക,” “എന്റെ ആടുകളെ മേയ്ക്കുക,” “എന്റെ ആടുകളെ പോഷിപ്പിക്കുക” എന്ന് കല്പിച്ചു. ഇവിടെ, കുഞ്ഞാടുകളെ പോഷിപ്പിക്കുക എന്നാൽ ആന്തരിക ജീവന്റെ സമ്പത്ത് കൊണ്ട് അവയെ പോഷിപ്പിക്കുക എന്നാണ്. മറ്റുള്ളവരെ പോഷിപ്പിക്കുവാൻ, കർത്താവിന്റെ ദിവ്യജീവന്റെ സമ്പത്ത് നാം ആസ്വദിക്കേണ്ടതുണ്ട്. ഇതിന് നാം അവനെ സ്നേഹിക്കേണ്ടതുണ്ട്. കർത്താവിൽ വിശ്വസിക്കുക എന്നാൽ അവനെ സ്വീകരിക്കുക എന്നാണ്; കർത്താവിനെ സ്നേഹിക്കുക എന്നാൽ അവനെ ആസ്വദിക്കുക എന്നാണ്. കർത്താവ് നമുക്ക് ജീവനും ജീവസഹായമായും വന്നു. നമുക്ക് അവനിൽ വിശ്വാസവും അവനോടുള്ള സ്നേഹവും ഉണ്ടായിരിക്കണം. കർത്താവിൽ പങ്കെടുക്കുന്നതിനുള്ള രണ്ട് ആവശ്യകതകളായി ഈ സുവിശേഷം ഇവ അവതരിപ്പിക്കുന്നു.

കുഞ്ഞാടുകളെ പോഷിപ്പിക്കുക എന്നാൽ ആന്തരിക ജീവന്റെ സമ്പത്ത് കൊണ്ട് പോഷിപ്പിക്കുക എന്നതാണ്, ആടുകളെ മേയ്ക്കുക എന്നത് സഭയുടെ കെട്ടുപണിക്കുവേണ്ടിയാണ്. മേയ്പ്പ് സഭയായ (പ്രവൃ. 20:28) "ആട്ടിൻകൂട്ടത്തിന്" വേണ്ടിയുള്ളതാണ് (10:14, 16); അതിനാൽ, അത് ദൈവത്തിന്റെ കെട്ടുപണിയുമായ് ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു (മത്താ. 16:18). പിന്നീട്, തന്റെ ആദ്യ ലേഖനത്തിൽ, വചനത്തിന്റെ കളങ്കമില്ലാത്ത പാൽ ഭക്ഷിച്ചുകൊണ്ടുള്ള വളർച്ച, ദൈവത്തിന്റെ ഭവനം പണിയുന്നതിനുവേണ്ടിയാണെന്ന് പറഞ്ഞുകൊണ്ട് പത്രൊസ് ഇത് സൂചിപ്പിച്ചു (1 പത്രോ. 2:2-5). അതുപോലെ ദൈവത്തിന്റെ ആട്ടിൻകൂട്ടത്തെ മേയ്ക്കുവാൻ മൂപ്പന്മാരോട് കൽപ്പിച്ചുകൊണ്ട് മേയ്പ്പ് ദൈവത്തിന്റെ കെട്ടുപണിക്കുവേണ്ടിയാണെന്നും അവൻ സൂചിപ്പിച്ചു (5:1-4). പോഷിപ്പിക്കുന്നതിലൂടെയുള്ള വളർച്ച കെട്ടുപണിക്കുവേണ്ടിയാണ്. കർത്താവ് ഇപ്പോഴും തന്റെ ശിഷ്യന്മാരോടൊപ്പം ഈ രീതിയിൽ പ്രവർത്തിക്കുന്നു. ഇന്ന് കുഞ്ഞാടുകളെ പോഷിപ്പിക്കുന്നതിലൂടെയും ആടുകളെ മേയ്ക്കുന്നതിലൂടെയും, സഭയുടെ കെട്ടുപണിക്കുവേണ്ടി കർത്താവ് നമ്മോടൊപ്പം പ്രവർത്തിക്കുന്നു.

യോഹന്നാൻ 10, 1 പത്രൊസ് 2, 5 എന്നീ മൂന്ന് അധ്യായങ്ങൾ പരിഗണിക്കുന്നതിലൂടെ, കുഞ്ഞാടുകളെ പോഷിപ്പിക്കുന്നതും ആടുകളെ മേയ്‌ക്കുന്നതും സഭയുടെ കെട്ടുപണിക്കുവേണ്ടിയാണെന്ന് നമുക്ക് കാണുവാൻ കഴിയും. യോഹന്നാൻ 10 അനുസരിച്ച്, തന്റെ ആടുകൾക്ക് തന്റെ ദിവ്യജീവൻ ലഭിക്കുന്നതിനും, അവയെ ഒരു ആട്ടിൻകൂട്ടമായി ഒന്നിപ്പിക്കുന്നതിനും വേണ്ടിയാണ് കർത്താവ് തന്റെ ദേഹി-ജീവനെ വെച്ചുകൊടുത്തത്. തന്റെ എല്ലാ ആടുകളെയും ഒന്നായി കൂട്ടിച്ചേർക്കുക എന്നതാണ് യഥാർത്ഥത്തിൽ കെട്ടുപണി. 1 പത്രൊസ് 2-ൽ, നവജാത ശിശുക്കളെന്ന നിലയിൽ നാം, ഒരു ആത്മിക ഭവനമായി ഒരുമിച്ച് പണിയപ്പെടേണ്ടതിന് വളരുന്നതിനായ് വചനത്തിന്റെ കളങ്കമില്ലാത്ത പാൽ കൊണ്ട് പോഷിപ്പിക്കപ്പെടണമെന്ന് പത്രൊസ് പറയുന്നു. ഒടുവിൽ, 1 പത്രൊസ് 5-ൽ, മൂപ്പന്മാരിൽ ഒരുവനായ പത്രൊസ്, ആടുകളെ പോഷിപ്പിക്കുകയും മേയ്ക്കുകയും ചെയ്തുകൊണ്ട് അവയെ പരിപാലിക്കുവാൻ മൂപ്പന്മാരോട് കൽപ്പിക്കുന്നു. ആടുകളെ പോഷിപ്പിക്കുന്നത് അവയെ മേയ്‌ക്കുന്നതിൽ നിന്ന് വ്യത്യസ്തമാണ്. യോഹന്നാൻ 21:15-ൽ കർത്താവ് പറഞ്ഞു, "എന്റെ കുഞ്ഞാടുകളെ പോഷിപ്പിക്കുക"; 21:16-ൽ അവൻ പറഞ്ഞു, "എന്റെ ആടുകളെ മേയ്ക്കുക"; 21:17-ൽ അവൻ പറഞ്ഞു, "എന്റെ ആടുകളെ പോഷിപ്പിക്കുക". മേയ്ക്കുക എന്നാൽ ആടുകളെ പരിപാലിക്കുക എന്നാണ്, പോഷിപ്പിക്കുക എന്നാൽ ആടുകൾക്ക് ഭക്ഷണം നൽകുക എന്നാണ്. ഇന്ന് നാം കർത്താവിനെ സേവിക്കുമ്പോൾ, നാം അവന്റെ ആടുകളെ പരിപാലിക്കുക മാത്രമല്ല, ആത്മിക ഭക്ഷണം നൽകുകയും വേണം. സഹോദരീസഹോദരന്മാരെ പരിപാലിക്കുകയും കരുതുകയും ചെയ്താൽ മാത്രം പോരാ; നാം അവരെ പോഷിപ്പിക്കുകയും വേണം. 15-ാം വാക്യത്തിൽ “എന്റെ കുഞ്ഞാടുകളെ പോഷിപ്പിക്കുക” എന്നും 17-ാം വാക്യത്തിൽ “എന്റെ ആടുകളെ മേയ്ക്കുക” എന്നും കർത്താവ് പറഞ്ഞു. ഇതിലൂടെ പുതിയ വിശ്വാസികൾക്കും കൂടുതൽ പക്വതയുള്ള വിശ്വാസികൾക്കും പോഷണം ആവശ്യമാണെന്ന് നമുക്ക് കാണുവാൻ കഴിയും. കർത്താവ് തന്റെ ആട്ടിൻകൂട്ടത്തിന്റെ ഭാരം നമ്മെ ഏൽപ്പിച്ചിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ, നാം രണ്ട് കാര്യങ്ങൾ ഉറപ്പാക്കണം—അവയെ പോഷിപ്പിക്കണം, അവയെ പരിപാലിക്കണം.

പത്രൊസിനു തന്നോടുള്ള സ്നേഹം പുനഃസ്ഥാപിക്കുകയും കുഞ്ഞാടുകളെ പോഷിപ്പിക്കുന്നതിനും ആടുകളെ മേയിക്കുന്നതിനും അവനെ ചുമതലപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്ത ശേഷം, പത്രൊസിന്റെ രക്തസാക്ഷിത്വം പ്രവചിച്ചുകൊണ്ട്, മരണം വരെ തന്നെ അനുഗമിക്കുവാൻ കർത്താവ് ശിഷ്യന്മാരോട് നിർദ്ദേശിച്ചു. 18-ാം വാക്യത്തിൽ കർത്താവ് പത്രൊസിനോട് പറഞ്ഞു, “സത്യമായി, സത്യമായി, ഞാൻ നിന്നോട് പറയുന്നു, നീ ചെറുപ്പമായിരുന്നപ്പോൾ, നീ നിന്റെതന്നെ അരകെട്ടി, നീ ഇച്ഛിച്ച ഇടത്ത് നടന്നു; എന്നാൽ നീ വയസ്സാകുമ്പോൾ, നിന്റെ കൈ നീട്ടുകയും, വേറൊരുവൻ നിന്നെ അരകെട്ടി, നീ ഇച്ഛിക്കാത്ത ഇടത്തേക്ക് നിന്നെ വഹിച്ചുകൊണ്ടുപോകുകയും ചെയ്യും.” പത്രൊസിനോട് ഇത് പറയുന്നതിലൂടെ, കർത്താവ് അവൻ,"എങ്ങനെയുള്ള മരണത്താൽ ദൈവത്തെ മഹത്വപ്പെടുത്തും എന്നു സൂചിപ്പിച്ചു” (വാ. 19a). പത്രൊസിന്റെ രക്തസാക്ഷിത്വം പ്രവചിച്ച ശേഷം, കർത്താവ് അവനോട് പറഞ്ഞു, “എന്നെ അനുഗമിക്കുക” (വാ. 19b). ആടുകൾക്കുവേണ്ടി തന്റെ ജീവനെ വെച്ചുകൊടുത്ത നല്ല ഇടയനെന്ന നിലയിൽ നാമെല്ലാവരും കർത്താവിനെ അനുഗമിക്കണം (10:11, 15b). മരണം വരെ അവനെ അനുഗമിക്കുന്നത് ദൈവത്തെ മഹത്വപ്പെടുത്തുന്നതാണ് (21:19). ഇത് നമ്മെ കാണിക്കുന്നത്, നാം വീണ്ടും ജനിച്ചതിനുശേഷം, കർത്താവിനാൽ നിയോഗിക്കപ്പെട്ടതിനുശേഷം, എന്തുവിലകൊടുത്തും നാം കർത്താവിനെ സ്നേഹിക്കുകയും ഏത് ത്യാഗത്തിലും അവസാനം വരെ അവനെ അനുഗമിക്കുകയും വേണം എന്നാണ്. ആടുകൾക്കുവേണ്ടി തന്റെ ജീവൻ വെച്ചുകൊടുത്ത കർത്താവിന്റെ മാതൃക പിന്തുടരുന്നതിലൂടെ, തന്റെ കുഞ്ഞാടുകളെ പോഷിപ്പിക്കുവാനും തന്റെ ആടുകളെ മേയ്ക്കുവാനുമുള്ള കർത്താവിന്റെ ഉദ്ദേശ്യം നാം നിറവേറ്റും.

The Chief Shepherd

John 21:15-22

John 21:15 Then when they had eaten breakfast, Jesus said to Simon Peter, Simon, son of John, do you love Me more than these? He said to Him, Yes, Lord, You know that I love You. He said to him, Feed My lambs.

16 He said to him again a second time, Simon, son of John, do you love Me? He said to Him, Yes, Lord, You know that I love You. He said to him, Shepherd My sheep.

17 He said to him the third time, Simon, son of John, do you love Me? Peter was grieved that He said to him the third time, Do you love Me? And he said to Him, Lord, You know all things; You know that I love You. Jesus said to him, Feed My sheep.

18 Truly, truly, I say to you, When you were younger, you girded yourself and walked where you wished; but when you grow old, you will stretch out your hands, and another will gird you and carry you where you do not wish to go.

19 Now this He said, signifying by what kind of death he would glorify God. And when He had said this, He said to him, Follow Me.

20 Peter, turning around, saw the disciple whom Jesus loved following, who also reclined on His breast at the supper and said, Lord, who is the one betraying You?

21 Peter therefore, seeing him, said to Jesus, Lord, and what about this man?

22 Jesus said to him, If I want him to remain until I come, what is that to you? You follow Me.

Excerpts from the CNT:

In John 21:15-22 Christ is unveiled as the Chief Shepherd. In resurrection Christ worked and walked with the believers [2968] as the Chief Shepherd to build up the church by shepherding His flock (1 Pet. 5:4). As the great Shepherd in resurrection (Heb. 13:20), the Lord charged His disciples to feed and shepherd His lambs and sheep at the cost of their life and to glorify God by following His pattern of laying down His soul-life for the sheep (John 21:19b-22; 10:11, 15b).

As the Head, Christ is the Chief Shepherd (1 Pet. 5:4), and in resurrection He is the great Shepherd of the sheep (Heb. 13:20). Actually, we are not the ones shepherding. When we shepherd, it should be Christ shepherding through us. If we shepherd people apart from Christ, this is not in resurrection but in the old creation. When Christ shepherds through us, our labor is in resurrection. Only Christ is resurrection. Whatever is divine is resurrection. We have to learn to shepherd people not by ourselves in the old creation but by Christ as the shepherding Chief in resurrection.

According to John 21:15-17, after restoring Peter’s love toward Him, the Lord Jesus charged him, saying, “Feed My lambs,” “Shepherd My sheep,” and “Feed My sheep.” Here, to feed the lambs is to nourish them with the riches of the inner life. To feed others, we need to enjoy the riches of the Lord’s divine life. This requires that we love Him. To believe in the Lord is to receive Him; to love the Lord is to enjoy Him. The Lord came as life and the life supply to us. We need to have faith in Him and love toward Him. This Gospel presents these as the two requirements for us to participate in the Lord.

Lamb-feeding is by the nourishing with the riches of the inner life, and sheep-shepherding is for the building up of the church. Shepherding is for the “flock” (10:14, 16), which is the church (Acts 20:28); therefore, it is related to God’s building (Matt. 16:18). Later, in his first Epistle, Peter indicated this by saying that growth, by feeding on the guileless milk of the Word, is for the building of God’s house (1 Pet. 2:2-5). He also indicated that shepherding is for God’s building by charging the elders to shepherd the flock of God (5:1-4). The growth by nourishing is for the building. The Lord is still working with His disciples in this way. Today by lamb-feeding and sheep-shepherding, the Lord is working with us for the building up of the church. [2969]

By considering three chapters—John 10, and 1 Peter 2 and 5—we shall see that feeding the lambs and shepherding the sheep are for the building up of the church. According to John 10, the Lord laid down His soul-life that His sheep might have His divine life and be brought together as one flock. To bring all His sheep together as one is truly the building. In 1 Peter 2, Peter says that we, as newborn babes, must be fed with the guileless milk of the Word that we might grow up to be built up together as a spiritual house. Finally, in 1 Peter 5, Peter, as one of the elders, charges the elders to care for the sheep by feeding and shepherding them. Feeding the sheep is different from shepherding them. In John 21:15 the Lord said, “Feed My lambs”; in 21:16 He said, “Shepherd My sheep”; and in 21:17 He said, “Feed My sheep.” To shepherd means to take care of the sheep, and to feed means to supply food to the sheep. While we are serving the Lord today, we must not only care for His sheep but also feed them with spiritual food. It is not sufficient simply to care for and to look after the brothers and sisters; we must also feed them. In verse 15 the Lord said, “Feed My lambs,” and in verse 17 He said, “Feed My sheep.” By this we see that both the young believers and the more matured believers need the feeding. If the Lord has committed to us the burden of His flock, we must be sure to do two things—to feed them and to care for them.

After restoring Peter’s love for Him and charging him with lamb-feeding and sheep-shepherding, the Lord, by predicting Peter’s martyrdom, instructed the disciples to follow Him to death. In verse 18 the Lord said to Peter, “Truly, truly, I say to you, When you were younger, you girded yourself and walked where you wished; but when you grow old, you will stretch out your hands, and another will gird you and carry you where you do not wish to go.” In saying this to Peter, the Lord was “signifying by what kind of death he would glorify God” (v. 19a). After predicting Peter’s martyrdom, the Lord said to him, “Follow Me” (v. 19b). We all must follow the Lord as the good Shepherd who laid down His life for the sheep (10:11, 15b). Our following Him even unto death is to glorify God (21:19). This shows us that after we have been regenerated [2970] and commissioned by the Lord, we must love the Lord at any cost and follow Him to the end at any sacrifice. By following the Lord’s pattern of laying down His life for the sheep, we shall accomplish the Lord’s purpose to feed His lambs and to feed and shepherd His sheep.

Reference Reading:

The Conclusion of the New Testament: Experiencing, Enjoying, and Expressing Christ, Volume 1 — Message 289 — Section 2 — Page [2967]

തിരുവനന്തപുരത്തുള്ള സഭ

Try our new Android App

മുഖ്യ ഇടയൻ

യോഹന്നാൻ 21:15-22

The Chief Shepherd

John 21:15-22

Reference Reading: