1 പത്രൊ. 2:5 “നിങ്ങളും ജീവനുള്ള കല്ലുകൾ എന്നപോലെ, ആത്മികഗൃഹമായി... വിശുദ്ധ, പുരോഹിതവർഗമായി പണിയപ്പെടുന്നു.” എന്ന് പറയുന്നു. പുതിയ നിയമത്തിലെ പുരോഹിതവർഗ്ഗം പഴയ നിയമത്തിൽ പരാമർശിച്ചിരിക്കുന്നതിൽ നിന്ന് വ്യത്യസ്തമാണ്. പുതിയ നിയമത്തിൽ ഒന്നിച്ചു പണിയപ്പെട്ട പുരോഹിതന്മാരാണ് കൂടാരം. അവരാണ് ആത്മികഗൃഹം. പഴയ നിയമത്തിന്റെ മുൻകുറിശാസ്ത്രത്തിൽ കൂടാരവും പുരോഹിതന്മാരും രണ്ട് വ്യത്യസ്ത വിഭാഗം കാര്യങ്ങളാണ്. ഈ ഗൃഹം ജീവനുള്ള കല്ലുകളായ പുരോഹിതന്മാരെക്കൊണ്ട് പണിയപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. നാം പുരോഹിതവർഗ്ഗമാണ്, നാം ജീവനുള്ള കല്ലുകളുമാണ്. നാം ഒന്നിച്ചു പണിയപ്പെടുമ്പോൾ, നാം പുരോഹിതന്മാരുടെ ഒരു ശരീരമായി മാറുന്നു, ഇതാണ് പുരോഹിതവർഗ്ഗം.

1 തിമൊ. 3:16 ദൈവം ജഡത്തിൽ വെളിപ്പെട്ടു എന്ന് പറയുന്നു. സമ്മതമാംവണ്ണം, ദൈവികതയുടെ മർമം വലിയതാകുന്നു, അതായത്, ദൈവം ജഡത്തിൽ വെളിപ്പെട്ടു. നമുക്കിത് ഭാവന ചെയ്യുവാൻ കഴിയുമോ: ദൈവം ജഡത്തിൽ വെളിപ്പെട്ടു? ദൈവത്തിന് ദൂതന്മാരിൽ തന്നെത്തന്നെ ആവിഷ്ക്കരിക്കുവാൻ യാതൊരു ഉദ്ദേശ്യവുമില്ല. ദൈവം അവരെ അത്രമാത്രം സ്നേഹിക്കുന്നില്ല; അവർ അവന്റെ സേവകർ മാത്രമാണ്. ദൈവം സഭയെ സ്നേഹിക്കുന്നു, ആകയാൽ അവൻ ജഡത്തിൽ വെളിപ്പെട്ടു. ഇത് ദൈവത്തിന്റെ വലിയ മർമമായ ക്രിസ്തുവും സഭയുമാണ്.

1 തിമൊ. 3:16 ദൈവം ജഡത്തിൽ വെളിപ്പെട്ടു എന്ന് പറയുന്നു. നമ്മുടെ മതപരമായ ധാരണയനുസരിച്ച്, ജഡം എന്ന വാക്കിന് ഒരു മോശം അർത്ഥമാണുള്ളത്. നാം ജഡത്തെക്കുറിച്ച് സംസാരിക്കുമ്പോഴെല്ലാം, അധഃപതിച്ച ഒന്നിനെയാണ് നാം അർത്ഥമാക്കുന്നത്. തീർച്ചയായും, നമ്മുടെ ജഡം നല്ലതല്ല, എന്നാൽ യേശുവിന്റെ ജഡം നമ്മുടേതിനേക്കാൾ വളരെ മികച്ചതാണ്. യേശുവിന്റെ ജഡം ആശ്ചര്യകരമാണ്! അത് അവന്റെ തികഞ്ഞ മനുഷ്യത്വമാണ്. ആകയാൽ, സഭ ദൈവത്തെ ആവിഷ്ക്കരിക്കേണ്ടതിന്, നമുക്ക് യേശുവിന്റെ മനുഷ്യത്വം ആവശ്യമാണ്. നാം അവന്റെ മനുഷ്യത്വത്തെ കൈക്കൊള്ളണം. ദൈവം ആത്മാവിലല്ല മറിച്ച് ജഡത്തിലാണ് വെളിപ്പെട്ടത് എന്ന് പറയുന്ന ഈ വാക്യത്തെക്കുറിച്ച് ഞാൻ വളരെ സന്തോഷവാനാണ്.

കൂടാരത്തിലും, വീണ്ടും ഖദിരമരമാണ് പ്രധാന ഘടന. ഇതിനർത്ഥം ക്രിസ്തുവിന്റെ വികാസമായ സഭ, പ്രധാനമായും ദിവ്യത്വത്താൽ പൊതിയപ്പെട്ട യേശുവിന്റെ മനുഷ്യത്വത്താൽ സംരചിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു എന്നാണ്. നമുക്ക് മനുഷ്യത്വം ആവശ്യമാണ്, നമുക്ക് ദിവ്യത്വവും ആവശ്യമാണ്, എന്നാൽ സഭയെ എഴുന്നേറ്റു നിൽക്കുവാൻ ഇടയാക്കുന്നത് സഭയിലുള്ള മനുഷ്യത്വമാണ്. പെട്ടകത്തിനും കൂടാരത്തിനും ഖദിരമരം തന്നെയാണ് അവയുടെ പ്രധാന സാരാംശമായിട്ടുള്ളത്. ക്രിസ്തു ശരിയായ മനുഷ്യത്വത്താൽ നിലകൊണ്ടതുപോലെ തന്നെ, അവന്റെ മനുഷ്യത്വത്തിന് മാത്രമേ സഭയെ നിലനിർത്തുവാൻ കഴിയുകയുള്ളൂ.

പെട്ടകം ഖദിരമരം കൊണ്ട് ഉണ്ടാക്കി അകവും പുറവും പൊന്ന് പൊതിഞ്ഞതായിരുന്നു. “ഖദിരമരംകൊണ്ടു ഒരു പെട്ടകം ഉണ്ടാക്കേണം;... അതു മുഴുവനും തങ്കംകൊണ്ടു പൊതിയേണം;...” (പുറ. 25:10-11). അതിനെ പൊന്നിന്റെ പെട്ടകം എന്നല്ല മറിച്ച് ഖദിരമരത്തിന്റെ പെട്ടകം എന്നാണ് വിളിക്കുന്നത്. അതിനാൽ പെട്ടകത്തിന്റെ പ്രധാനവും അടിസ്ഥാനപരവുമായ ഘടന മരമാണ്. മുൻകുറിശാസ്ത്രത്തിൽ മരം എപ്പോഴും മനുഷ്യത്വത്തെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു, ഖദിരമരം യേശുവിന്റെ മനുഷ്യത്വത്തെ മുൻകുറിക്കുന്നു. മുൻകുറിശാസ്ത്രത്തിൽ ദിവ്യ സ്വഭാവത്തെ സൂചിപ്പിക്കുന്ന പൊന്ന്, മനുഷ്യ സ്വഭാവമായ മരത്തിന്മേൽ പൊതിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. അതിനാൽ പെട്ടകമെന്ന നിലയിൽ ക്രിസ്തു ദിവ്യ സ്വഭാവത്താൽ പൊതിയപ്പെട്ട മനുഷ്യ സ്വഭാവമാണ്.

പെട്ടകം ക്രിസ്തുവാണ്, കൂടാരം പെട്ടകത്തിന്റെ വികാസവുമാണ്. അതിനാൽ കൂടാരം ക്രിസ്തുവിന്റെ വികാസത്തെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു. ക്രിസ്തുവിന്റെ ഈ വികാസം അവന്റെ നിറവായ അവന്റെ ശരീരമായ സഭയാണ്. പെട്ടകമായ ക്രിസ്തു വർദ്ധിക്കുകയും വികസിക്കുകയും ചെയ്യുമ്പോൾ, അവിടെ കൂടാരമുണ്ട്. അപ്പോൾ നമുക്ക് സഭയുണ്ട്. കൂടാരം പെട്ടകത്തിന്റെ വികാസമായിരിക്കുന്നത് പോലെ തന്നെ, സഭ ക്രിസ്തുവിന്റെ വർദ്ധനവും വികാസവുമാണ്.

ദൈവം തന്റെ കൃപയുടെ സുവിശേഷം ഒരിക്കലും ദൂതന്മാരെ ഭരമേൽപ്പിച്ചില്ല. മനുഷ്യർക്ക് മാത്രമാണ് സുവിശേഷം പ്രസംഗിക്കുവാൻ യോഗ്യതയുള്ളത്. പത്രൊസ് എന്ന് പേരുള്ള ഒരു മനുഷ്യനെ ആളയച്ചു വരുത്തുവാൻ ഒരു ദൂതന് കൊർന്നേല്യൊസിനോട് പറയുവാൻ കഴിഞ്ഞിരുന്നു, എന്നാൽ ആ ദൂതന് സുവിശേഷത്തെക്കുറിച്ച് ഒരു വാക്ക് പോലും സംസാരിക്കുവാൻ കഴിഞ്ഞില്ല (പ്രവൃ. 10:3-5). ദൂതന്മാർ സുവിശേഷം പ്രസംഗിക്കുവാൻ യോഗ്യരല്ല; മനുഷ്യൻ മാത്രമാണ് യോഗ്യൻ. സുവിശേഷം പ്രസംഗിക്കുവാൻ നാം മനുഷ്യരായിരിക്കണം, എന്നാൽ നമ്മുടെ സ്വാഭാവിക സ്വയമനുസരിച്ച് നാം മനുഷ്യരായിരിക്കരുത്—അത് പൈശാചികമായ മനുഷ്യത്വമാണ്. നമുക്ക് മറ്റൊരു തരത്തിലുള്ള മനുഷ്യത്വം ആവശ്യമാണ്, യേശുവിന്റെ മനുഷ്യത്വം. അവന്റെ മനുഷ്യത്വത്താൽ നമ്മുടെ ചുറ്റുമുള്ള ഏവരുടെയുംമേൽ ദൈവത്തിന്റെ അനുഗ്രഹം കൊണ്ടുവരുവാൻ നമുക്ക് കഴിയും.

യേശുവിൽ സകല ജാതികളും അനുഗ്രഹിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു, അതുപോലെ ക്രിസ്ത്യാനികളായ നമ്മിലൂടെ നമ്മുടെ ചുറ്റുമുള്ള ജനങ്ങളും അനുഗ്രഹിക്കപ്പെടണം. എന്നാൽ ഇത് നമ്മുടെ യഥാർഥ സാഹചര്യമാണോ? ക്രിസ്തുവിലൂടെ സകല ജാതികളും അനുഗ്രഹിക്കപ്പെടും എന്ന് ദൈവം അബ്രാഹാമിനോട് പറഞ്ഞു. അങ്ങനെ, ഒരു ക്രിസ്ത്യാനി എന്ന നിലയിൽ, നാം നമ്മുടെ ചുറ്റുമുള്ള ജനങ്ങളുടെമേൽ ദൈവത്തിന്റെ അനുഗ്രഹം കൊണ്ടുവരേണ്ടതുണ്ട്. പലപ്പോഴും, എന്നിരുന്നാലും, നമ്മുടെ ചുറ്റുമുള്ള ജനങ്ങൾ അനുഗ്രഹിക്കപ്പെടുകയല്ല, മറിച്ച് ശപിക്കപ്പെടുകയാണ് ചെയ്യുന്നത്. നാം യേശുവിന്റെ മനുഷ്യത്വത്തെ ഭക്ഷിക്കുകയാണെങ്കിൽ, തീർച്ചയായും നമ്മുടെ ചുറ്റുമുള്ളവർക്ക് നാം ദൈവത്തിന്റെ അനുഗ്രഹം കൊണ്ടുവരും.

സാത്താൻ, ഒരുവശത്ത്, ക്രൂശിൽ ചതയ്ക്കപ്പെടുകയും നശിപ്പിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്തിരിക്കുന്നു, എങ്കിലും മറുവശത്ത്, അവൻ ഇപ്പോഴും ഇവിടെ അസ്വസ്ഥതകൾ ഉണ്ടാക്കിക്കൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്. മനുഷ്യർ എന്ന നിലയിൽ, നാം സാത്താന്റെ ദോഷകരമായ സ്വാധീനത്തിൻ കീഴിലാണ്. ദോഷം വരുത്തുന്ന ഈ സർപ്പത്തെ നമുക്ക് എങ്ങനെ നശിപ്പിക്കുവാൻ കഴിയും? ഒരേയൊരു വഴി മാത്രമേയുള്ളൂ—യേശുവിന്റെ മനുഷ്യത്വത്തെ ഭക്ഷിക്കുക വഴി. നാം അവന്റെ മനുഷ്യത്വത്തെ ആസ്വദിക്കുകയും ഭക്ഷിക്കുകയും ചെയ്യുകയാണെങ്കിൽ, സർപ്പം നശിപ്പിക്കപ്പെടുന്നു. യോഹന്നാൻ 6:57-ൽ കർത്താവ് പറഞ്ഞു, “എന്നെ ഭക്ഷിക്കുന്നവൻ എന്മൂലം ജീവിക്കും.” ഒരു പതിപ്പ് ഈ വാക്കിനെ “ചവച്ചരയ്ക്കുക” എന്ന് വിവർത്തനം ചെയ്യുന്നു. ഇതിനർത്ഥം സാവധാനത്തിലും നല്ല രീതിയിലും ഓരോ കഷണമായി, നേർമയായി ചവച്ചരച്ച് ഭക്ഷിക്കുക എന്നാണ്. നാം വളരെ വേഗത്തിൽ ഭക്ഷിക്കുമ്പോൾ, നമ്മുടെ ദഹനം തടസ്സപ്പെടുന്നു. അതിനാൽ കർത്താവിന്റെ മനുഷ്യത്വത്തെ ചവച്ചരച്ചു ഭക്ഷിക്കുവാൻ നാം പഠിക്കണം. ഇങ്ങനെയുള്ള ചവച്ചരയ്ക്കൽ സർപ്പത്തിന്റെ തലയെ ചതച്ചുകളയും.

യേശു ശുശ്രൂഷിക്കുക മാത്രമല്ല, തന്റെ ശിഷ്യന്മാരുടെ പാദം കഴുകുവാൻ മനസ്സുള്ളവനുമായിരുന്നു. അവൻ “അത്താഴത്തിൽ നിന്നെഴുന്നേറ്റ്, തന്റെ പുറംവസ്ത്രം മാറ്റിവച്ച്, ഒരു തുവർത്ത് എടുത്ത്, തന്റെ അരയിൽ ചുറ്റി; പിന്നെ അവൻ തൊട്ടിയിലേക്ക് വെള്ളം ഒഴിച്ച്, ശിഷ്യന്മാരുടെ പാദം കഴുകുവാനും താൻ അരയിൽ ചുറ്റിയിരുന്ന തുവർത്തുകൊണ്ട് അവയെ തുടയ്ക്കുവാനും തുടങ്ങി.” (യോഹ 13:4-5). അവന് അങ്ങനെയുള്ള ഒരു മനുഷ്യത്വമുണ്ടായിരുന്നു. അവർ തന്റെ പാദം കഴുകുമെന്ന് പ്രതീക്ഷിക്കുന്നതിന് പകരം, അവരുടെ പാദം കഴുകുവാൻ അവൻ മനസ്സുള്ളവനായിരുന്നു. സഭാജീവിതത്തിനായി ഈ മനുഷ്യത്വം നമുക്ക് എത്രമാത്രം ആവശ്യമാണ്! യേശുവിന്റെ മനുഷ്യത്വം ഏറ്റവും ഉന്നതമായ മനുഷ്യത്വമാണെന്ന് ഈ സുവിശേഷങ്ങളിൽ വളരെ വ്യക്തമാണ്. ഇതാണ് യഥാർഥ ഭോജനയാഗം.