നാം പാപം നിറഞ്ഞവർ മാത്രമല്ല, സ്വയവും പഴയ സൃഷ്ടിയും നിറഞ്ഞവരുമാണെന്ന് പരിശുദ്ധാത്മാവ് കാണിച്ചുതരും. തുടർന്ന് പരിശുദ്ധാത്മാവ് നമ്മെ ക്രൂശിലെ മരണത്തിലേക്ക് നയിക്കും. ആത്മാവ് നമ്മുടെ പാപങ്ങളെ ചൂണ്ടിക്കാണിക്കുമ്പോൾ, നാം രക്തത്തിന്റെ വെടിപ്പാക്കൽ കൈക്കൊള്ളുന്നു. അതേ തത്ത്വത്തിൽ, ആത്മാവ് സ്വയത്തെ തുറന്നുകാട്ടുമ്പോൾ, ക്രൂശിലെ മരണത്തെ സ്വീകരിക്കുകയല്ലാതെ നമുക്ക് മറ്റ് മാർഗമില്ല. നാം നമ്മെത്തന്നെ കുറ്റംവിധിക്കും, നമ്മെത്തന്നെ വെറുക്കും, നമ്മെത്തന്നെ നിരസിക്കും, നമ്മെത്തന്നെ നിഷേധിക്കും, നമ്മിൽ വസിക്കുന്ന ആത്മാവിലൂടെ ക്രൂശിലെ മരണത്തെ പ്രയോഗിക്കുകയും ചെയ്യും. നാം ക്രൂശിലെ മരണത്തെ ആസ്വദിക്കും. അപ്പോൾ പഴയ സൃഷ്ടിയുടെ ക്രൂശുമരണം ഇനിമേൽ നമുക്ക് ഉപദേശമായിരിക്കുകയില്ല; അത് നമ്മുടെ പ്രായോഗിക അനുഭവമായിരിക്കും.

നാം ദൈവത്തെ തൊടുമ്പോൾ, ബാഹ്യമായ പാപങ്ങളെ മാത്രമല്ല, ആന്തരികമായ സ്വയത്തെയും നാം കാണും. നമ്മുടെ മുഴുവൻ ആളത്തവും സ്വയത്താൽ നിറഞ്ഞതാണെന്ന് നാം കാണും. നമ്മുടെ എല്ലാ ബന്ധങ്ങളുടെയും കേന്ദ്രം പോലും സ്വയമാകുന്നു. നമ്മുടെ ഭർത്താവിനോടും, നമ്മുടെ ഭാര്യയോടും, നമ്മുടെ മക്കളോടും, നമ്മുടെ മാതാപിതാക്കളോടും, സഭയോടുമുള്ള നമ്മുടെ ബന്ധത്തിന്റെ കേന്ദ്രം അത് തന്നെയാണ്. തൽഫലമായി, നാം മറഞ്ഞിരിക്കുന്ന സ്വയത്താൽ നിറഞ്ഞവരായതിനാൽ ദൈവത്തിന് നമ്മോട് ആഴമായി ഇഴുകിച്ചേരുവാൻ കഴിയില്ല. എല്ലാ കാര്യങ്ങളിലും നമ്മുടെ പരിഗണന സ്വയമാണ്. നാം ഒന്നാമതാണ്. നാം രണ്ടാമതാണ്. നാം മൂന്നാമതാണ്. നാം നാലാമതാണ്. നാം ആദ്യത്തേതാണ്, നാം അവസാനത്തേതാണ്, അവയ്ക്കിടയിലുള്ള സകലതും നാം തന്നെയാണ്.

നമ്മുടെ അന്തർഭാഗങ്ങൾ എത്ര അശുദ്ധമാണ്! നമ്മുടെ ഉദ്ദേശ്യങ്ങളും ചിന്തകളും അശുദ്ധമാണ്, അവ സ്വയത്തിന്റെ പ്രവൃത്തികളോടും സ്വാർത്ഥ താൽപ്പര്യങ്ങളോടും കലർന്നിരിക്കുന്നു. നമ്മുടെ ചിന്തകൾക്കും, കാഴ്ചപ്പാടുകൾക്കും, വാക്കുകൾക്കും, മനോഭാവങ്ങൾക്കും അവന്റെ വെളിച്ചത്തിൻ കീഴിലുള്ള ദൈവത്തിന്റെ പരിശോധനയെ എതിർത്തുനിൽക്കുവാൻ കഴിയില്ല. വിശ്വാസികളിൽ ഏറ്റവും ശുദ്ധിയുള്ളവരാണ് നമ്മൾ എന്ന് നാം പ്രഖ്യാപിച്ചാൽപ്പോലും, ഒരിക്കൽ ദൈവം നമ്മുടെ ആന്തരികവും ബാഹ്യവുമായ അവസ്ഥകളിലേക്ക് പ്രകാശിക്കുമ്പോൾ നാം വാസ്തവത്തിൽ ഏറ്റവും അശുദ്ധരാണെന്ന് നാം കണ്ടെത്തും. ഈ വെളിച്ചത്തിൻ കീഴിലാണ് രക്തത്തിന്റെ വെടിപ്പാക്കൽ ഏറ്റവും അത്യാവശ്യമാണെന്ന് നാം കണ്ടെത്തുന്നത്.

നമ്മുടെ ആളത്തത്തിന്റെ ചുറ്റളവിൽ നിന്നും കേന്ദ്രം വരെയും, ഓരോ ഭാഗവും അശുദ്ധിയാൽ നിറഞ്ഞതാണ്. നാം അശുദ്ധരും അഴുക്കുള്ളവരുമാണ് എന്ന ബോധത്തിന്റെ കുറവ് നാം ദൈവത്തിന്റെ മുഖപ്രസാദത്തിൽ ജീവിക്കുന്നില്ല എന്ന് തെളിയിക്കുന്നു. നാം അവന്റെ മുഖപ്രസാദത്തിലാണ് ജീവിക്കുന്നതെങ്കിൽ, അവന്റെ രക്തത്തിനായി യാചിക്കാതെ പ്രാർത്ഥനയുടെ ഒരു വാക്കുപോലും ഉരിയാടുവാൻ നമുക്ക് കഴിയില്ല. യെശയ്യാ പ്രവാചകൻ ദൈവത്തിന്റെ മുഖപ്രസാദം തൊടുന്നതിന് മുൻപ്, അവന് തന്നിൽത്തന്നെ പ്രശംസിക്കാമായിരുന്നു. എന്നാൽ അവൻ ദൈവത്തിന്റെ തേജസ്സ് കാണുകയും അവന്റെ മുഖത്തിന് മുൻപിൽ വരികയും ചെയ്തയുടനെ, അവൻ ഉറക്കെ വിളിച്ചുപറഞ്ഞു: "എനിക്കു അയ്യോ കഷ്ടം; ഞാൻ നശിച്ചു; ഞാൻ ശുദ്ധിയില്ലാത്ത അധരങ്ങൾ ഉള്ളോരു മനുഷ്യൻ; ശുദ്ധിയില്ലാത്ത അധരങ്ങൾ ഉള്ള ജനത്തിന്റെ നടുവിൽ വസിക്കുന്നു" (യെശ 6:5). നാം ദൈവത്തെ തൊടുമ്പോൾ മാത്രമേ നമ്മുടെ മലിനതയെ കണ്ടെത്തുവാൻ, ബോധ്യപ്പെടുവാൻ, കാണുവാൻ നമുക്ക് കഴിയൂ. ഒരു വിശ്വാസി ഒരിക്കൽ പറഞ്ഞു, "എന്റെ മാനസാന്തരത്തിന്റെ കണ്ണീരിന് പോലും രക്തത്തിന്റെ വെടിപ്പാക്കൽ ആവശ്യമാണ്."

നാം പാപികളാണെന്ന അനുഭൂതിയുടെ കുറവും, നാംതന്നെ ഒരു പ്രശ്നമാണ് എന്ന ബോധ്യത്തിന്റെ കുറവും നാം ദൈവത്തെ വേണ്ടത്ര തൊട്ടിട്ടില്ല എന്നതിന്റെ ശക്തമായ തെളിവുകളാണ്; നാം അവന്റെ മുഖപ്രസാദത്തിന് അനുസൃതമായി ജീവിക്കുന്നില്ല. നാം ദൈവത്തെ തൊടുകയും അവന്റെ മുഖപ്രസാദത്തിൽ ജീവിക്കുകയും ചെയ്യുമ്പോഴെല്ലാം, നാം അഴുക്കുള്ളവരും പാപങ്ങൾകൊണ്ട് നിറഞ്ഞവരുമാണെന്ന് നാം കാണും. പഴയ സൃഷ്ടിയുടേതായ നമ്മുടെ വ്യക്തി ദൈവത്തിന് ഒരു വലിയ തടസ്സമാണെന്നും നാം തിരിച്ചറിയും.

ദൈവത്തെ ആസ്വദിക്കുന്നതിൽ നാം രക്തത്തിലും ക്രൂശു മരണത്തിലും ആശ്രയിക്കണം. രക്തം നമ്മുടെ പാപങ്ങളോട് ഇടപെടുന്നു, ക്രൂശു മരണം നമ്മുടെ വ്യക്തിയോട് ഇടപെടുന്നു. നാം ദൈവത്തിങ്കലേക്ക് വരികയും, നമ്മുടെ ആത്മാവിനെ വ്യായാമം ചെയ്യുകയും, അവനോട് സഹകരിക്കുവാനും അവനുമായി ഇഴുകിച്ചേരുവാനും പഠിക്കുകയും ചെയ്യുമ്പോൾ, നമുക്ക് രണ്ട് പ്രശ്നങ്ങൾ ഉണ്ടെന്ന് നാം കണ്ടെത്തും. നമുക്ക് ബാഹ്യമായി പാപങ്ങളുടെ പ്രശ്നവും ആന്തരികമായി നമ്മുടെ വ്യക്തിയുടെ പ്രശ്നവും ഉണ്ട്. ബാഹ്യമായ ലംഘനവും ആന്തരികമായ സ്വയവും ഉണ്ട്, ബാഹ്യമായ തെറ്റുകളും ആന്തരികമായ പഴയ സൃഷ്ടിയും ഉണ്ട്. ദൈവത്തിന്റെ സാന്നിധ്യം തൊട്ടറിഞ്ഞിട്ടുള്ളവർ തടസ്സങ്ങളുടെ ഈ രണ്ട് തലങ്ങളെ തിരിച്ചറിയുന്നു.

ശരിയായ പ്രാർത്ഥനയിൽ, നമ്മുടെ പ്രാർത്ഥനയ്ക്ക് മുൻപോ അല്ലെങ്കിൽ പ്രാർത്ഥനയിലോ, പരിശുദ്ധാത്മാവ് നമ്മുടെ ആത്മാവിനുള്ളിൽ എന്തെങ്കിലും ഒന്നിന് പ്രാരംഭം കുറിക്കും. അവൻ നമ്മുടെ ആത്മാവിനുള്ളിൽ ആദ്യം വ്യാപരിക്കും. പരിശുദ്ധാത്മാവ് നമ്മുടെ ആത്മാവിൽ നമ്മെ പ്രേരിപ്പിക്കുമ്പോൾ, നാം ചെയ്യുന്നത് നിർത്തി കർത്താവിങ്കലേക്ക് പ്രാർത്ഥിക്കുവാൻ വരണം, അത് നമ്മുടെ അനുഭൂതിക്കോ നമ്മുടെ ചിന്തകൾക്കോ അനുസൃതമായല്ല, മറിച്ച് നമ്മുടെ ആത്മാവിനുള്ളിലെ ചലനത്തിന് അനുസൃതമായിട്ടാണ്. നമ്മുടെ ബാഹ്യമായ പ്രാർത്ഥന എന്നത് നമ്മിലെ പരിശുദ്ധാത്മാവിന്റെ ആന്തരിക ചലനത്തിന്റെ ഫലമാകുന്നു.

രക്തത്താൽ വെടിപ്പാക്കപ്പെട്ട ഒരു സഹോദരന് ധൈര്യത്തോടെ ദൈവത്തിങ്കലേക്ക് വരുവാനും അവനുമായി കൂട്ടായ്മ ആചരിക്കുവാനും കഴിയും. എന്നിരുന്നാലും, അവൻ ദൈവത്തിന്റെ മുമ്പാകെ വരുമ്പോൾ, അവൻ സ്വയത്താൽ നിറഞ്ഞവനും, അവന്റെ സ്വന്തം കാഴ്ചപ്പാടുകളാലും, അവന്റെ സ്വന്തം ചിന്തകളാലും, അവന്റെ സ്വന്തം ആഗ്രഹങ്ങളാലും നിറഞ്ഞവനുമായിരിക്കാം. അവനെക്കുറിച്ചുള്ള സകലവും സ്വയത്താൽ നിറഞ്ഞതാണ്. ഇത് അവന് ദൈവവുമായി കൂട്ടായ്മ ആചരിക്കുന്നത് പ്രയാസകരമാക്കുന്നു. അവന്റെ പാപങ്ങൾ രക്തത്താൽ കഴുകപ്പെട്ടുവെങ്കിലും, അവന്റെ സ്വയം മാറ്റമില്ലാതെ അവശേഷിക്കുന്നു. ഈ സാഹചര്യത്തിൽ ക്രൂശിന്റെ മരണം പ്രയോഗിക്കപ്പെടേണ്ടതുണ്ട്. ക്രൂശ് നമുക്ക് രക്തം നൽകുക മാത്രമല്ല, അത് നമ്മെ മരണത്തിന് ഏൽപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. ക്രൂശിലെ രക്തം നമ്മുടെ പാപങ്ങളെ നീക്കിക്കളയുന്നു, എന്നാൽ ക്രൂശിന്റെ ക്രൂശുമരണം സ്വയത്തോട് ഇടപെടുന്നു. അത് നമ്മുടെ പഴയ മനുഷ്യനോട് ഇടപെടുന്നു.

ക്രൂശിന്റെ രണ്ടാമത്തെ വശം അത് പഴയ സൃഷ്ടിയെ അവസാനിപ്പിക്കുന്നു എന്നതാണ്. ക്രൂശിലെ മരണത്തിലൂടെ നമ്മുടെ ജഡവും നമ്മുടെ സ്വയവും നമ്മുടെ പഴയ സ്വഭാവവും അവസാനിപ്പിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. ബാഹ്യമായി നോക്കുമ്പോൾ, ദൈവവുമായുള്ള നമ്മുടെ കൂട്ടായ്മയ്ക്കുള്ള ഏക തടസ്സം പാപം മാത്രമാണെന്ന് തോന്നുന്നു. അതിനാൽ, അവന്റെ രക്തം സകല പാപത്തിൽ നിന്നും നമ്മെ വെടിപ്പാക്കുകയും അവനുമായി കൂട്ടായ്മ ആചരിക്കുവാൻ നമ്മെ പ്രാപ്തരാക്കുകയും ചെയ്യുന്നതിനാൽ നാം കർത്താവിന് നന്ദിയുള്ളവരാകുന്നു. എന്നിരുന്നാലും, നമ്മുടെ ആളത്തത്തിൽ ഇനിയും ഒരു മറഞ്ഞിരിക്കുന്ന പ്രശ്നമുണ്ട്, അത് ജഡം, സ്വയം, സ്വാഭാവിക മനുഷ്യൻ, പഴയ സൃഷ്ടി എന്നിവയുടെ പ്രശ്നമാകുന്നു. ഇവ നാം ദൈവത്തോട് ഇഴുകിച്ചേരുന്നതിനെ തടസ്സപ്പെടുത്തുന്നു.

ദൈവവും മനുഷ്യനുമായിരുന്ന നമ്മുടെ രക്ഷകൻ ക്രൂശിൽ മരിച്ചു. അവൻ ക്രൂശിൽ രണ്ട് പ്രധാന കാര്യങ്ങൾ നിവർത്തിച്ചു. ഒന്നാമതായി, ദൈവം തന്നെത്തന്നെ നമ്മോട് ഇഴുകിച്ചേരുന്നതിൽ നിന്ന് തടയുന്ന സകലത്തോടും ഇടപെടുവാൻ കർത്താവ് തന്റെ രക്തം ചൊരിഞ്ഞു. മറ്റൊരു വിധത്തിൽ പറഞ്ഞാൽ, ദൈവത്തിനും നമുക്കും ഇടയിലുള്ള എല്ലാ തടസ്സങ്ങളോടും അവന്റെ രക്തം ഇടപ്പെട്ടു; ദൈവവുമായി ബന്ധപ്പെടുന്നതിൽ നിന്നോ അവനെ തൊടുന്നതിൽ നിന്നോ നമ്മെ തടസ്സപ്പെടുത്തുന്ന സകലത്തോടും, അവന്റെ മുൻപിൽ ധൈര്യത്തോടെ നിൽക്കുന്നതിൽ നിന്ന് നമ്മെ അയോഗ്യരാക്കുന്ന സകലത്തോടും അവൻ ഇടപ്പെട്ടു.