നമുക്ക് എന്തെങ്കിലും കുറവുണ്ടാകുന്നത് ദൈവത്തിന്റെ കുറവുണ്ടെന്നുള്ളതിന്റെ ലക്ഷണമാകുന്നു. നാം ദൈവത്താൽ നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നിടത്തോളം കാലം, നമുക്ക് യാതൊരു കുറവുമുണ്ടാകുകയില്ല. ദൈവം സകലവുമാകുന്നു. തന്നെ ശക്തനാക്കുന്നവനിൽ സകലവും ചെയ്യുവാൻ താൻ പ്രാപ്തനാകുന്നു എന്ന് അപ്പൊസ്തലനായ പൗലൊസ് പറയുന്നു (ഫിലി 4:13). ദൈവം സകലവുമാകുന്നു. അവൻ അല്ലാത്തതായി ഒന്നുമില്ല. നാം അവനെ ആസ്വദിക്കുകയും, അവനെ സ്വാംശീകരിക്കുകയും, അവനിൽ വസിക്കുകയും ചെയ്യുന്നിടത്തോളം കാലം, നമുക്ക് സകലവും ചെയ്യുവാൻ കഴിയും. നമ്മുടെ ആത്മാവിനാൽ നാം ദൈവത്തെ കൈക്കൊള്ളുന്നതിലാണ് താക്കോൽ അടങ്ങിയിരിക്കുന്നത്. ദിവസം മുഴുവനും നമ്മുടെ ആത്മാവിനാൽ ദൈവത്തെ കൈക്കൊള്ളുവാൻ നാം പഠിക്കണം.

എന്തിനെയും കൈക്കൊള്ളുവാൻ, നമുക്ക് ശരിയായ അവയവം ആവശ്യമാണ്. നാം നമ്മുടെ ചെവികളാൽ ശബ്ദത്തെയും, കണ്ണുകളാൽ നിറങ്ങളെയും, വായയാൽ ഭക്ഷണത്തെയും, ശ്വാസകോശങ്ങളാൽ വായുവിനെയും കൈക്കൊള്ളുന്നു. എന്തിനെയും കൈക്കൊള്ളുവാൻ നാം ശരിയായ അവയവം ഉപയോഗിക്കണം എന്നത് വ്യക്തമാണ്. ദൈവം ഒരു വസ്തുവല്ലാത്തതിനാൽ, നമ്മുടെ ശാരീരിക ഇന്ദ്രിയങ്ങളാൽ അവനെ കൈക്കൊള്ളുവാൻ നമുക്ക് യാതൊരു വഴിയുമില്ല. നമുക്ക് ദൈവത്തെ സ്പർശിക്കുവാനോ, ദൈവത്തെ മണക്കുവാനോ, ദൈവത്തെ രുചിക്കുവാനോ, ദൈവത്തെ കാണുവാനോ, ദൈവത്തെ കേൾക്കുവാനോ കഴിയില്ല. നമ്മുടെ പഞ്ചേന്ദ്രിയങ്ങളാൽ ദൈവവുമായി ബന്ധപ്പെടുവാൻ നാം പരിശ്രമിക്കുന്നത് വ്യർത്ഥമാകുന്നു. നമ്മുടെ ഉള്ളിൽ മറ്റൊരു അവയവമുണ്ട്—നമ്മുടെ ആത്മാവ്. നമ്മിൽ ഓരോരുത്തരുടെയും ഉള്ളിൽ ഒരു ആത്മാവുണ്ട്. ഈ ആത്മാവിനാൽ നാം ദൈവവുമായി ബന്ധപ്പെടുകയും അവനെ കൈക്കൊള്ളുകയും വേണം.

ഇന്ന് നാം സ്പർശിക്കുന്ന ദൈവം ഇങ്ങനെയുള്ള ആത്മാവാണ് [സർവവും-ഉൾക്കൊള്ളുന്ന ആത്മാവ്] എന്ന് നാം ഓർക്കണം. നാം ഉള്ളിലേക്ക് ശ്വസിക്കുകയും ഭക്ഷിക്കുന്നതിലൂടെയും കുടിക്കുന്നതിലൂടെയും നാം ഉള്ളിലേക്ക് എടുക്കുകയും ചെയ്യുന്ന ദൈവം ഇങ്ങനെയുള്ള ആത്മാവാകുന്നു. പിതാവ് അവനിലുണ്ട്, പുത്രനും അവനിലുണ്ട്. ജഡാവതാരവും മനുഷ്യനുമായുള്ള ഐക്യവും മനുഷ്യ ജീവിതവും ക്രൂശുമരണവും എല്ലാം അവനിലുണ്ട്. പാപങ്ങളുടെ അവസാനവും, ജഡം, സാത്താൻ, ലോകം, മരണം എന്നീ പ്രശ്നങ്ങളുടെ പരിഹാരവും അവനിലുണ്ട്. പുനരുത്ഥാനം അവനിലുണ്ട്. മനുഷ്യൻ ദൈവത്തിലായിരിക്കുന്നതും മനുഷ്യൻ സ്വർഗത്തിലേക്ക് കൊണ്ടുവരപ്പെട്ടതും എല്ലാം അവനിൽ അടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. ഈ പ്രക്രിയകളെല്ലാം ഈ മൂലകങ്ങളെല്ലാം ഇപ്പോൾ അവനിൽ ഉൾപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.

പരിശുദ്ധാത്മാവ് ഇനിമേൽ അത്ര ലളിതനല്ല. അവനുള്ളിൽ അനേകം കാര്യങ്ങൾ ഉണ്ട്. ആത്മാവിനുള്ളിൽ പിതാവും പുത്രനും ജഡാവതാരവും മനുഷ്യനുമായുള്ള ഐക്യവും മനുഷ്യ ജീവിതവും ക്രൂശുമരണവും പാപങ്ങളുടെയും പാപത്തിന്റെ തന്നെയുമുള്ള അവസാനവും ഉണ്ട്. ഇവനുള്ളിൽ ജഡം, സാത്താൻ, ലോകം, മരണം എന്നിവയുടെ പ്രശ്നങ്ങൾക്കുള്ള പരിഹാരമുണ്ട്. പുനരുത്ഥാനത്തിൽ മരണത്തിന്മേലുള്ള ജയമുണ്ട്. ആരോഹണത്തിലൂടെ മനുഷ്യത്വത്തെ ദൈവത്തിലേക്ക് കൊണ്ടുവന്നതിലൂടെ ദൈവത്തിലേക്കുള്ള നമ്മുടെ പ്രവേശനവും ഇവനുള്ളിൽ ഉണ്ട്. ഇന്ന് ഈ ഇനങ്ങളെല്ലാം ആത്മാവിൽ ഉൾപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.

തന്റെ പുനരുത്ഥാനത്തിലും ആരോഹണത്തിലും, കർത്താവ് ആത്മാവായിത്തീർന്നു. ആത്മാവായ ദൈവം ഭൂമിയിൽ ഒരു മനുഷ്യനായിത്തീരുവാൻ ജഡാവതാരം ചെയ്തു. അവൻ മനുഷ്യനുമായി പൂർണ്ണമായി ഇഴുകിച്ചേർന്നു. അവൻ മനുഷ്യ ജീവിതത്തിലൂടെ കടന്നുപോയി ക്രൂശിൽ ക്രൂശിക്കപ്പെട്ടു, മനുഷ്യന്റെ പാപങ്ങളുടെ പ്രശ്നം പരിഹരിക്കുകയും പാപം, ജഡം, സാത്താൻ, ലോകം, മരണം എന്നിവയുമായി ബന്ധപ്പെട്ട പ്രശ്നങ്ങൾക്ക് പരിഹാരം കാണുകയും ചെയ്തു. മറ്റൊരു വിധത്തിൽ പറഞ്ഞാൽ, ദൈവത്തിന്റെ വഴിയിൽ തടസ്സമായ സകലത്തിനോടും അവൻ ഇടപ്പെട്ടു. തുടർന്ന് അവൻ മരണത്തിന്റെ മണ്ഡലത്തിൽ നിന്ന് പുറത്തുകടന്ന് പുനരുത്ഥാനത്തിന്റെയും ആരോഹണത്തിന്റെയും മണ്ഡലത്തിലേക്ക് പ്രവേശിച്ചു, തന്റെ മനുഷ്യത്വത്തെ തന്നോടുകൂടെ ദൈവത്തിലേക്ക് കൊണ്ടുവന്നു. നമ്മുടെ ദൈവം ഇപ്പോൾ ഇങ്ങനത്തെ ആത്മാവായിത്തീർന്നിരിക്കുന്നു. ദൈവത്തിലുള്ള സകല പ്രക്രിയകളും, പടികളും, മൂലകങ്ങളും ഇപ്പോൾ സർവവും-ഉൾക്കൊള്ളുന്ന വിധത്തിൽ ആത്മാവിലുണ്ട്.

കർത്താവായ യേശു ഭൂമിയിലായിരുന്നപ്പോൾ അവന്റെ അടുക്കൽ വന്നവർ, അവൻ ഒരു ഉപദേഷ്ടാവാണെന്നും, ഒരു റബ്ബീയാണെന്നും, മനുഷ്യർ എങ്ങനെ പെരുമാറണമെന്ന് പഠിപ്പിക്കുവാനാണ് അവൻ വന്നത് എന്നും വിചാരിച്ചു. എന്നിരുന്നാലും, മനുഷ്യരെ പഠിപ്പിക്കുവാനല്ല അവൻ വന്നത് എന്ന് കർത്താവായ യേശു വീണ്ടും വീണ്ടും അവരെ കാണിച്ചു. അവൻ ഒരു ഉപദേഷ്ടാവോ ഒരു റബ്ബീയോ ആയിരുന്നില്ല. അവൻ ജീവനാകുന്നു; അവൻ ജീവന്റെ അപ്പമാകുന്നു. അവൻ മനുഷ്യരെ പഠിപ്പിക്കുവാനല്ല, മനുഷ്യരാൽ ഭക്ഷണമായി ഭക്ഷിക്കപ്പെടുവാനാണ് വന്നത്. അതിനാൽ, മനുഷ്യരാൽ ഭക്ഷിക്കപ്പെടുന്നതിനെക്കുറിച്ച് അവൻ പലപ്പോഴും സംസാരിച്ചു.

നാം ദൈവപുത്രനെ ഉള്ളിലേക്ക് എടുക്കുമ്പോൾ, നാം കുഞ്ഞാടിനെയും തടിപ്പിച്ച കാളക്കുട്ടിയെയും ഭക്ഷിക്കുമ്പോൾ, നമ്മുടെ ഉള്ളിൽ യഥാർത്ഥ ആനന്ദമുണ്ട്. നാം അവനെ ഭക്ഷിക്കുകയും അവനെ കുടിക്കുകയും ചെയ്യുമ്പോൾ, നാം പ്രായോഗികമായി രക്ഷയുടെ ധനത്തെ ആസ്വദിക്കുകയും ആന്തരികമായി നിറയപ്പെടുകയും ചെയ്യുന്നു. അപ്പോൾ അവന്റെ ഹിതപ്രകാരമുള്ള ഒരു ജീവിതം ജീവിക്കുന്നത് വളരെ എളുപ്പമാകുന്നു. ഇവ ബൈബിളിന്റെ കേന്ദ്രീയമായ കാര്യങ്ങളാകുന്നു. അവ ബൈബിളിന്റെ സാക്ഷാൽ ഹൃദയവും മജ്ജയുമാണ്. ദൈവത്തിന്റെ രക്ഷയുടെ കേന്ദ്രബിന്ദു അവൻ നമ്മുടെ ഭക്ഷണവും, പാനീയവും, ആസ്വാദനവും ആയിരിക്കുവാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു എന്നതാണ് എന്ന് നാം തിരിച്ചറിയണം.

ഇന്ന് ക്രൈസ്തവമതത്തിൽ മിക്ക ആളുകളും നീതീകരണത്തിന്റെ വശം മാത്രമേ കാണുന്നുള്ളൂ, ആസ്വാദനത്തിന്റെ വശം കാണുന്നില്ല. അവർ അങ്കി ധരിക്കുന്നതിനെ മാത്രമേ കാണുന്നുള്ളൂ, തടിപ്പിച്ച കാളക്കുട്ടിയെ ഭക്ഷിക്കുന്നതിനെ കാണുന്നില്ല. കർശനമായി പറഞ്ഞാൽ, അങ്കി ഒരു പരിഹാര നടപടിയാകുന്നു; നാം അവനെ ഭക്ഷിക്കുകയും കുടിക്കുകയും ചെയ്യണം എന്നതാണ് ദൈവത്തിന്റെ പ്രാരംഭ ഉദ്ദേശ്യം. നമ്മുടെ വീഴ്ചയും കളങ്കവും കാരണം, അവനെ ഭക്ഷിക്കുവാനും കുടിക്കുവാനും നാം ആദ്യം വെടിപ്പാക്കപ്പെടുകയും നീതീകരിക്കപ്പെടുകയും വേണം. ഇവ പരിഹാര നടപടികളാകുന്നു; അവനെ ഭക്ഷിക്കുവാനും ആസ്വദിക്കുവാനും നമ്മെ യോഗ്യരാക്കുന്നതിനുള്ള ഉപാധികളാകുന്നു അവ. അങ്കി ധരിക്കുന്നത് നമ്മെ ആനന്ദമുള്ളവരാക്കുന്നില്ല; ഭക്ഷിക്കുന്നതും കുടിക്കുന്നതുമാണ് നമ്മെ ആനന്ദമുള്ളവരാക്കുന്നത്.

ദൈവത്തിന്റെ രക്ഷയ്ക്ക് വസ്ത്രം ധരിക്കുന്നതിന്റെ ഒരു വശം ഉള്ളപ്പോൾത്തന്നെ, ഭക്ഷിക്കുന്നതിന്റെ ഒരു വശവുമുണ്ട്. മനുഷ്യൻ ഏദെൻ തോട്ടത്തിൽ ആയിരുന്നപ്പോൾ, ഭക്ഷിക്കുന്നതിന്റെ കാര്യം മാത്രമായിരുന്നു പ്രധാനം. മനുഷ്യൻ അതുവരെ വീണുപോയിട്ടില്ലാത്തതിനാൽ വസ്ത്രധാരണത്തിന്റെ ഒരു ചോദ്യംപോലും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.ഭക്ഷിക്കുന്നത് ദൈവത്തിന്റെ പ്രാരംഭ ഉദ്ദേശ്യമാകുന്നു. വസ്ത്രം മനുഷ്യന്റെ വീഴ്ചയ്ക്കുള്ള ഒരു പ്രതിവിധിയാകുന്നു. മനുഷ്യൻ ഒരിക്കലും വീണുപോയിട്ടില്ലായിരുന്നുവെങ്കിൽ, ലജ്ജയുടെ ഒരു ചോദ്യം ഒരിക്കലും ഉണ്ടാകുമായിരുന്നില്ല, വസ്ത്രത്തിന്റെ ആവശ്യം ഒരിക്കലും ഉണ്ടാകുമായിരുന്നതുമില്ല. ആത്മികമായി പറഞ്ഞാൽ, നീതീകരണത്തിന്റെ ഒരു ആവശ്യം ഒരിക്കലും ഉണ്ടാകുമായിരുന്നില്ല എന്ന് ഇത് അർത്ഥമാക്കുന്നു. മനുഷ്യൻ സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ടപ്പോൾ അവൻ കളങ്കമില്ലാത്തവനും ദുഷിക്കപ്പെടാത്തവനുമായിരുന്നു. അതിനാൽ, അവന് വസ്ത്രം ആവശ്യമില്ലായിരുന്നു; അവന് ഭക്ഷിക്കുക മാത്രമേ ആവശ്യമുണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ.

ലൂക്കൊസ് 15-ലെ ധൂർത്ത് പുത്രന്റെ ഉപമയിൽ രക്ഷയുടെ ഒരു സമ്പൂർണ ചിത്രം അവതരിപ്പിച്ചു. പിതാവ് ആദ്യം ഏറ്റവും മേൽത്തരമായ മേലങ്കി മകനെ ധരിപ്പിച്ചു. എന്നിരുന്നാലും, ഏറ്റവും മേൽത്തരമായ മേലങ്കി മാത്രം അധികം സന്തോഷം നൽകുന്നില്ല. മകൻ ഒഴിഞ്ഞ വയറോടെയാണ് ഭവനത്തിലേക്ക് വന്നു. പിതാവ് കേവലം, “വരൂ, പൈതലേ, നമുക്ക് ഇരുന്ന് ആനന്ദിക്കാം” എന്ന് പറഞ്ഞിരുന്നുവെങ്കിൽ, ഈ ആനന്ദത്തിൽ എന്തോ ഒന്നിന്റെ കുറവുണ്ടാകുമായിരുന്നു, കാരണം മകന്റെ വയറ് അപ്പോഴും ഒഴിഞ്ഞിരിക്കുമായിരുന്നു. എന്നാൽ പിതാവ് തടിപ്പിച്ച കാളക്കുട്ടിയെ അറുത്ത് അവനെ പോഷിപ്പിച്ചു. ഒരു കാലയളവിൽ മകന്റെ വാഞ്ച വാളവര മാത്രമായിരുന്നു, എന്നാൽ ഇപ്പോൾ പെട്ടെന്ന് അവന് തടിപ്പിച്ച കാളക്കുട്ടിയെ ലഭിച്ചു. ഇത് അവന് സാക്ഷാൽ ആനന്ദമായിരുന്നു. അവന്റെ ആനന്ദം ഏറ്റവും മേൽത്തരമായ മേലങ്കി മാത്രമായിരുന്നില്ല, മറിച്ച് ഭക്ഷിക്കുന്നതിലും കുടിക്കുന്നതിലും ആയിരുന്നു.