ദൈവം തന്റെ നീതിയെ പരിരക്ഷിച്ചുകൊണ്ടുതന്നെ നമ്മെ രക്ഷിക്കണം... ദൈവത്തിന് തന്റെ സ്നേഹത്താൽ നമ്മെ ഉടനടി രക്ഷിക്കുവാൻ കഴിയുമായിരുന്നു. എന്നാൽ അവൻ നമ്മെ വളരെ നീതിയോടുകൂടെ രക്ഷിക്കേണ്ടതുണ്ട്. ദൈവം പാപത്തെ കരുണയില്ലാതെ വിധിക്കുകയാണെങ്കിൽ, അവൻ സ്നേഹമില്ലാത്തവനായിരിക്കും. എന്നാൽ അവൻ മനുഷ്യന്റെ പാപങ്ങളെ ന്യായം വിധിക്കാതെ വിട്ടയക്കുകയാണെങ്കിൽ, അവൻ നീതിയില്ലാത്തവനായിരിക്കും. ദൈവം ലോകത്തെ സ്നേഹിക്കുന്നതുകൊണ്ടും, അതേസമയം തന്നെ അവൻ നീതിയുള്ളവനായതുകൊണ്ടും, അവന് കർത്താവായ യേശുവിനെ നമ്മുടെ അടുക്കലേക്ക് അയക്കേണ്ടിവന്നു. അവൻ നീതിയായതുകൊണ്ട്, അവന് പാപത്തെ ന്യായം വിധിക്കേണ്ടിവന്നു. അവൻ സ്നേഹമായതുകൊണ്ട്, അവന് മനുഷ്യന്റെ പാപങ്ങളെ അവനുവേണ്ടി വഹിക്കേണ്ടിവന്നു. ഈ രണ്ട് പ്രസ്താവനകളെ ഞാൻ ഊന്നിപ്പറയേണ്ടതുണ്ട്: ദൈവം നീതിയായതുകൊണ്ട് അവൻ ന്യായംവിധിക്കണം. അതേസമയം ദൈവം സ്നേഹമായതുകൊണ്ട് അവൻ മനുഷ്യന്റെ ന്യായവിധിയും ശിക്ഷയും വഹിക്കുകയും വേണം.

ദിവ്യ ജീവനിലും ദിവ്യ സ്വഭാവത്തിലും ആകുലതയില്ല. കുരയ്ക്കുക എന്നത് പക്ഷി ജീവന്റെയല്ല, മറിച്ച് നായ ജീവന്റെ സവിശേഷതയായിരിക്കുന്നതുപോലെ തന്നെ, ആകുലത എന്നത് ദിവ്യ ജീവന്റേതല്ല, മറിച്ച് മനുഷ്യ ജീവന്റേതാണ്. നമ്മുടെ മനുഷ്യ ജീവിതം ആകുലതയുടെ ജീവിതമാണ്; എന്നാൽ ദൈവത്തിന്റെ ജീവനോ ആസ്വാദനത്തിന്റെയും, വിശ്രമത്തിന്റെയും, ആശ്വാസത്തിന്റെയും, സംതൃപ്തിയുടെയും ജീവനാണ്. ദൈവത്തെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം ആകുലത എന്നത് ഒരു അന്യപദമാണ്. അവനോടുകൂടെ ആകുലത എന്നൊരു കാര്യമില്ല. ദൈവം എപ്പോഴെങ്കിലും ആകുലപ്പെട്ടിട്ടുണ്ടെന്ന് നിങ്ങൾ കരുതുന്നുണ്ടോ?... ദൈവത്തിന് അനേകം ആഗ്രഹങ്ങളുണ്ടെങ്കിലും, അവന് ആകുലതയില്ല. നേരെമറിച്ച്, നമ്മുടെ മനുഷ്യ ജീവൻ യഥാർത്ഥത്തിൽ ആകുലതയാൽ നിർമ്മിതമാണ്; അത് അതിനാൽ സംരചിക്കപ്പെട്ടതാണ്.

കർത്താവ്, "എന്റെ സാന്നിദ്ധ്യം നിന്നോടുകൂടെ പോരും" എന്ന് പറഞ്ഞു. എത്ര വലിയൊരു നിധി! കർത്താവിന്റെ സാന്നിധ്യം, അവന്റെ പുഞ്ചിരിയാണ്, നിയന്ത്രിത തത്ത്വം. കർത്താവിൽ നിന്ന് എന്തെങ്കിലും കൈക്കൊള്ളുകയും എന്നാൽ അവന്റെ സാന്നിധ്യം നഷ്ടപ്പെടുകയും ചെയ്യുന്നതിനെക്കുറിച്ച് നാം ഭയപ്പെടണം... കർത്താവിന്റെ സാന്നിധ്യത്താൽ മാത്രം സൂക്ഷിക്കപ്പെടുവാനും, ഭരിക്കപ്പെടുവാനും, നിയന്ത്രിക്കപ്പെടുവാനും, വഴിനടത്തപ്പെടുവാനും നാം പഠിക്കണം. കർത്താവിന്റെ നേരിട്ടുള്ള സാന്നിധ്യമല്ലാതെ മറ്റൊന്നും നമുക്ക് വേണ്ട എന്ന് നാം അവനോട് പറയണം.

കർത്താവ് മോശെയോട്, "എന്റെ സാന്നിദ്ധ്യം നിന്നോടുകൂടെ പോരും; ഞാൻ നിനക്കു സ്വസ്ഥത നല്കും" എന്ന് വാഗ്ദാനം ചെയ്തു (പുറ. 33:14). അവൻ പോരും എന്നത് ഒരു കാര്യവും, എന്റെ സാന്നിധ്യം പോരും എന്നത് മറ്റൊരു കാര്യവുമാണ്. പലപ്പോഴും കർത്താവ് നിങ്ങളോടുകൂടെ പോരുമായിരിക്കും, എന്നാൽ അവന്റെ സാന്നിധ്യം പോരുകയില്ല. പലപ്പോഴും കർത്താവ് നിങ്ങളെ വാസ്തവമായി സഹായിക്കും, എന്നാൽ ഉറപ്പിച്ചുകൊള്ളുക, അവൻ നിങ്ങളിൽ പ്രസാദിച്ചിട്ടില്ല. നിങ്ങൾക്ക് അവന്റെ സഹായം ലഭിക്കും, എന്നാൽ നിങ്ങൾക്ക് അവന്റെ സാന്നിധ്യം നഷ്ടപ്പെടും. അവൻ നിങ്ങളെ നിങ്ങളുടെ ലക്ഷ്യസ്ഥാനത്ത് എത്തിക്കും, അവൻ നിങ്ങളെ അനുഗ്രഹിക്കുകയും ചെയ്യും, എന്നാൽ യാത്രയിലുടനീളം നിങ്ങൾക്ക് അവന്റെ സാന്നിധ്യം അനുഭവപ്പെടുകയില്ല. കർത്താവ് നിങ്ങളെ സഹായിക്കുന്നിടത്തോളം അത് മതിയെന്ന് ഒരിക്കലും കരുതരുത്... നമുക്ക് കർത്താവിന്റെ സാന്നിധ്യം ഉണ്ടായിരിക്കണം.

കർത്താവ് ഭൂമിയിൽ ചെയ്തതെല്ലാം പൂർണ്ണമായും കീഴ്‌പ്പെടലിന്മേൽ അധിഷ്ഠിതമായിരുന്നു... സകലവും കീഴ്‌പ്പെടലിലും, ദൈവത്തിന്റെ അധികാരത്തോടുള്ള തികഞ്ഞ സഹകരണത്തിലുമായിരുന്നു. ഈ ഒരു മണ്ഡലത്തിൽ കർത്താവ് ദൈവരാജ്യം സ്ഥാപിക്കുകയും തന്റെ അധികാരം നടപ്പിലാക്കുകയും ചെയ്തു. ഇന്നത്തെ സഭയും ദൈവത്തിന്റെ അധികാരത്തിന് ഒരു സ്വതന്ത്ര വഴി നൽകുകയും കീഴ്‌പ്പെടലിലൂടെ അവന്റെ രാജ്യത്തെ വെളിപ്പെടുത്തുകയും വേണം.

മത്താ. 5:45 അനുസരിച്ച് പിതാവ് ദുഷ്ടന്മാരുടെമേലും നല്ലവരുടെമേലും തന്റെ സൂര്യനെ ഉദിക്കുവാൻ ഇടയാക്കുകയും, നീതിമാന്മാരുടെമേലും നീതികെട്ടവരുടെമേലും മഴ അയയ്ക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. ഒന്നാമതായി, പിതാവ് ദുഷ്ടന്മാരുടെമേലും, പിന്നീട് നല്ലവരുടെമേലും തന്റെ സൂര്യനെ ഉദിപ്പിക്കുന്നു. നിങ്ങളാണ് പിതാവെങ്കിൽ, നിങ്ങൾ നിങ്ങളുടെ സൂര്യനെ ആദ്യം ഉദിപ്പിക്കുന്നത് ദുഷ്ടന്മാരുടെമേലോ അതോ നല്ലവരുടെമേലോ, ആരുടെമേലായിരിക്കും? തീർച്ചയായും, നിങ്ങൾ അത് ആദ്യം നല്ലവരുടെമേൽ ഉദിപ്പിക്കും. പിതാവ് നീതിമാന്മാരുടെമേലും നീതികെട്ടവരുടെമേലും തന്റെ മഴ അയയ്ക്കുന്നു എന്നും ഈ വാക്യം പറയുന്നു. വാക്യത്തിന്റെ ഈ ഭാഗത്തെ ക്രമം മാറിയിരിക്കുന്നത് ശ്രദ്ധിക്കുക. സൂര്യനെ ആദ്യം ദുഷ്ടന്മാരുടെമേലും പിന്നീട് നല്ലവരുടെമേലും അയയ്ക്കുന്നതിലും, മഴ ആദ്യം നീതിമാന്മാരുടെമേലും പിന്നീട് നീതികെട്ടവരുടെമേലും അയയ്ക്കുന്നതിലും സ്വർഗീയ പിതാവിന്റെ ദൃഷ്ടിയിൽ യാതൊരു വ്യത്യാസവുമില്ല എന്ന് ഇത് സൂചിപ്പിക്കുന്നു.

രാജ്യത്തിന്റെ പുതിയ പ്രമാണം ആവശ്യപ്പെടുന്നത് പഴയ യുഗത്തിലെ ന്യായപ്രമാണത്തിന്റെ നിബന്ധനയേക്കാൾ വളരെ ഉന്നതമായ ഒന്നാണ്. ഈ ഉന്നതമായ നിബന്ധന നിർവഹിക്കുവാൻ പിതാവിന്റെ ദിവ്യ ജീവനാൽ മാത്രമേ സാധിക്കൂ, തങ്ങളുടെ സ്വാഭാവിക ജീവനാൽ അത് സാധ്യമല്ല. സ്വർഗരാജ്യം എന്നത് പരമോന്നതമായ നിബന്ധനയും, പിതാവിന്റെ ദിവ്യ ജീവൻ ആ നിബന്ധന നിർവഹിക്കുവാനുള്ള പരമോന്നതമായ സഹായവുമാണ്. ഒന്നാമതായി, മത്തായിയുടെ സുവിശേഷത്തിൽ സ്വർഗരാജ്യത്തെ പരമോന്നതമായ നിബന്ധനയായി അവതരിപ്പിക്കുന്നു, ഒടുവിൽ യോഹന്നാന്റെ സുവിശേഷത്തിൽ സ്വർഗീയ പിതാവിന്റെ ദിവ്യ ജീവനെ പരമോന്നതമായ സഹായമായി നമുക്ക് പ്രധാനം ചെയ്യുന്നു, അതിനാൽ നമുക്ക് സ്വർഗരാജ്യത്തിന്റെ പരമോന്നതമായ ജീവിതം ഉണ്ടായിരിക്കുവാൻ കഴിയും.

നാം നമ്മുടെ സ്വാഭാവിക ജീവനാൽ അല്ല, മറിച്ച് പുനരുത്ഥാനത്തിൽ നമ്മുടെ ജീവനായ ക്രിസ്തുവിനാൽ അവന്റെ മാതൃകപ്രകാരം അവനിൽ നിന്ന് നാം പഠിക്കുന്നു (മത്താ. 11:29). ക്രിസ്തുവിൽനിന്ന് പഠിക്കുക എന്നത് ക്രിസ്തുവിന്റെ മാതൃകയിലേക്ക് വാർത്തെടുക്കപ്പെടുക എന്നതാണ്, അതായത് ക്രിസ്തുവിന്റെ സ്വരൂപത്തോട് അനുരൂപപ്പെടുക എന്നതാണ് (റോമ. 8:29).

പാപയാഗത്തിനായി കരുത്തുള്ള ഒരു കാളയെ ആവശ്യമായിരുന്നു. എന്നാൽ അകൃത്യയാഗത്തിനായി കാളയെക്കുറിച്ച് പരാമർശിച്ചിട്ടില്ല. അകൃത്യയാഗത്തിനായി ഉപയോഗിച്ച ഏറ്റവും ശക്തമായ മൃഗം പെണ്ണാടാണ്. നമ്മുടെ അകൃത്യങ്ങളോട് ഇടപെടുവാൻ ശക്തമായ ഒരു യാഗത്തിന്റെ ആവശ്യമില്ലെന്ന് ഇത് കാണിക്കുന്നു. എന്നാൽ നമ്മുടെ പാപത്തോട് ഇടപെടുവാൻ നമുക്ക് ശക്തവും കരുത്തുമുള്ള ഒരു കാളയെ ആവശ്യമാണ്. അകൃത്യയാഗത്തിനായി ബലഹീനമായ രണ്ട് കുറുപ്രാവുകളോ പ്രാവിൻകുഞ്ഞുങ്ങളോ മതിയാകും, എന്നാൽ അധ്യായം 4-ൽ പാപയാഗത്തിനായി പരാമർശിച്ചിരിക്കുന്ന ഏറ്റവും ബലഹീനമായ മൃഗം ഒരു ആൺകോലാടാണ്. അകൃത്യയാഗത്തിനായി ഇതിനേക്കാൾ ബലഹീനമായ ഒന്ന് ഉപയോഗിക്കുന്നുണ്ട്: ഒരു ഏഫയിൽ പത്തിലൊന്ന് നേരിയ മാവ്. അത് ഒരു മുഴുവൻ ഏഫപോലുമല്ല, മറിച്ച് മാവിന്റെ ഏഫയിൽ പത്തിലൊന്നാണ്. അകൃത്യയാഗം പാപയാഗത്തോളം ഗൗരവമുള്ളതല്ല എന്ന് ഇത് തെളിയിക്കുന്നു.

ആന്തരിക ജീവനിൽ നാം കർത്താവുമായി കൂടുതൽ ആഴത്തിലേക്ക് പോകുമ്പോൾ, ലേവ്യപുസ്തകത്തിൽ എന്തുകൊണ്ടാണ് അകൃത്യയാഗത്തിന് മുമ്പ് പാപയാഗത്തെക്കുറിച്ച് പരാമർശിച്ചിരിക്കുന്നത് എന്ന് നാം മനസ്സിലാക്കും. കാരണം, അകൃത്യങ്ങളേക്കാൾ ഗൗരവമുള്ളതാണ് പാപം. പാപം വിത്താണ്, വേരാണ്, ഉറവിടമാണ്. അകൃത്യങ്ങൾ കേവലം ബാഹ്യമായ ഫലങ്ങൾ മാത്രമാണ്. ദൈവത്തിന്റെ ദൃഷ്ടിയിൽ ഏറ്റവും ഗൗരവമുള്ള കാര്യം നമ്മുടെ സ്വഭാവത്തിലെ പാപമാണ്. നാം ചെയ്യുന്നത് എന്താണ് എന്നതിനേക്കാൾ വളരെ ഗൗരവമുള്ളതാണ് നാം എന്താണ് എന്നത്. ആകയാൽ, നമുക്ക് ആദ്യം പാപയാഗം ആവശ്യമാണ്; പിന്നീട് നമുക്ക് അകൃത്യയാഗം ആവശ്യമാണ്.