അനേകം ക്രിസ്ത്യാനികൾ ശരീരജീവിതത്തെക്കുറിച്ച് സംസാരിക്കുന്നു. എന്നാൽ നമ്മുടെ ശരീരത്തെ സംബന്ധിച്ചെങ്ങനെയാണ്? ക്രിസ്തുവിന്റെ ശരീരത്തെ കുറിച്ച് നാം വളരെയധികം സംസാരിക്കുന്നു, എന്നാൽ നമ്മുടെ ശരീരം കൊണ്ട് നാം എന്താണ് ചെയ്യുന്നത്? നാം ഇപ്പോഴും അത് നമ്മുടെ സ്വന്തം കൈകളിൽ തന്നെ വെച്ചിരിക്കുകയാണോ? നമ്മുടെ ശരീരം നമ്മുടെ കൈകളിൽ ഇരിക്കുന്നിടത്തോളം കാലം, ക്രിസ്തുവിന്റെ ശരീരത്തെ സാക്ഷാൽകരിക്കുവാൻ നമുക്ക് യാതൊരു സാധ്യതയുമില്ല. റോമർ 12 നമ്മോട് പറയുന്നത്, നാം സഭജീവിതം സാക്ഷാൽകരിക്കുവാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നുവെങ്കിൽ, ആദ്യം നമ്മുടെ വിടുവിക്കപ്പെട്ട ശരീരത്തെ കർത്താവിന് അർപ്പിക്കണം എന്നാണ്. അത് ഇനിമേൽ നമ്മുടെ ശരീരം അല്ലാത്തതുകൊണ്ട്, അതിനെ കർത്താവിന് ഒരു ജീവനുള്ള യാഗമായി അർപ്പിക്കണം.

റോമർ 7-ാം അധ്യായത്തിൽ മനസ്സ് സ്വതന്ത്രമാണ്, എന്നാൽ 8-ാം അധ്യായത്തിൽ മനസ്സ് ആശ്രയിക്കുന്നതാണ്—അതായത് ആത്മാവിനെ ആശ്രയിച്ചിരിക്കുന്നു. 7-ാം അധ്യായത്തിലെ മനസ്സ്, സ്വന്തം പരിശ്രമത്താൽ പോരാടുന്ന സ്വതന്ത്രമായ സ്വയത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു; അത് എല്ലായ്‌പ്പോഴും പരാജയത്തിലാണ് അവസാനിക്കുന്നത്. 8-ാം അധ്യായത്തിലെ മനസ്സോ, കർത്താവായ യേശുവിൽ വിശ്രമിക്കുന്ന ആശ്രയിക്കുന്ന സ്വയത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. ഇത് നമ്മുടെ മുഴുവൻ ആളത്തത്തെയും കർത്താവിന് തന്നാൽ തന്നെ സാന്ദ്രീകരിക്കുവാനുള്ള അവസരം നൽകുകയും, നമ്മെ അവന്റെ ശരീരത്തിന്റെ ജീവനുള്ള ഒരു അവയവമാക്കി മാറ്റുകയും ചെയ്യുന്നു. തുടർന്ന് നാം 12-ാം അധ്യായത്തിലേക്ക് കൊണ്ടുവരപ്പെടുന്നു. ശരിയായ സഭാജീവിതത്തിന്റെ സാക്ഷാത്കാരത്തിനായി 12-ാം അധ്യായം മൂന്ന് കാര്യങ്ങളോട് ഇടപെടുന്നു: ശരീരം, ദേഹിയുടെ പ്രധാന ഭാഗമായ മനസ്സ്, അതുപോലെ ആത്മാവ്.

നാം ഒരിക്കലും തീരുമാനങ്ങൾ എടുക്കുവാൻ ശ്രമിക്കരുത്. അത് ഫലിക്കില്ല. നമുക്കുള്ളിൽ നിത്യ പാറയായ ക്രിസ്തുവുണ്ട്. അവൻ ഒരു "മേശ" പോലെ, നമ്മുടെ പാറയായി നമുക്കുള്ളിലുണ്ട്. നാം ചെയ്യേണ്ടത് ഇത്രമാത്രം, എല്ലായ്‌പ്പോഴും നമ്മുടെ മനസ്സിനെ അവനിൽ ഉറപ്പിക്കുക, ആ പാറമേൽ നമ്മെത്തന്നെ വിട്ടുകൊടുക്കുക, എന്നിട്ട് വിശ്രമിക്കുക. ഇതാണ് വിജയത്തിന്റെയും വിടുതലിന്റെയും വഴി. നാം നമ്മുടെ മനസ്സിനെ ആത്മാവിൽ ഉറപ്പിക്കുമ്പോൾ, നമ്മെത്തന്നെ നാം ക്രിസ്തുവിനെ ഏൽപ്പിക്കുകയാണ് ചെയ്യുന്നത്. അപ്പോൾ കർത്താവിന് നമ്മിലൂടെ വ്യാപിക്കുവാനും നമ്മെ തന്നാൽതന്നെ സാന്ദ്രീകരിക്കുവാനും ആവശ്യമായ അവസരവും സാഹചര്യവും ലഭിക്കുന്നു. ഇത് എത്ര അത്ഭുതകരമാണ്!

പുസ്തകം വായുവിൽ ഉയർത്തിപ്പിടിക്കുന്ന ഉദാഹരണം നോക്കുക. എന്റെ മുന്നിൽ ഒരു മേശ ഇരിക്കുമ്പോൾ, ആ പുസ്തകം വായുവിൽ താങ്ങിനിർത്തുവാൻ എന്റെ സ്വന്തം ശക്തി ഉപയോഗിക്കുന്നത് വിഡ്ഢിത്തമായിരിക്കും. ആ മേശ മറ്റൊരു പ്രമാണത്തെയാണ് പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നത്—ഗുരുത്വാകർഷണ പ്രമാണത്തിന് വിരുദ്ധമായ ദൃഢമായ താങ്ങുന്ന പ്രമാണം. എനിക്ക് ആ പുസ്തകം മേശപ്പുറത്ത് വെച്ചിട്ട് "ഹാലേലൂയ്യ" എന്ന് ആർക്കാം. എനിക്ക് അത് അവിടെ ഉപേക്ഷിക്കുകയും, സമാധാനത്തോടെ ഇരിക്കുകയും ചെയ്യാം. പുസ്തകം മേശപ്പുറത്ത് സുരക്ഷിതമാണ്, കാരണം ദൃഢമായ താങ്ങുന്ന പ്രമാണം ഗുരുത്വാകർഷണ പ്രമാണത്തെ അതിജീവിക്കുന്നു. ആരാണ് യഥാർത്ഥമായ് താങ്ങുന്നത്? അത് പാറയായ ക്രിസ്തുവാണ്. അവൻ എവിടെയാണ്? അവൻ നമ്മുടെ ആത്മാവിലുണ്ട്. അതിനാൽ, നമുക്ക് നമ്മുടെ മനസ്സിനെ ആത്മാവിൽ ഉറപ്പിക്കാം, ആ "പുസ്തകത്തെ" മേശയായ ക്രിസ്തുവിന്മേൽ വെക്കാം. നിങ്ങളുടെ പരിശ്രമത്തെക്കുറിച്ച് ഇനി മറന്നേക്കുക.

പ്രമാണം എന്നാൽ എന്താണെന്ന് നമുക്കെല്ലാവർക്കും അറിയാം. ഞാൻ ഒരു പുസ്തകം എടുത്ത് വായുവിലേക്ക് എറിഞ്ഞാൽ, അത് അനിവാര്യമായും ഭൂമിയിലേക്ക് വീഴും. ഇതാണ് ഗുരുത്വാകർഷണ പ്രമാണം. എന്നാൽ ഈ പ്രമാണത്തിന് വിരുദ്ധമായി ഞാൻ എന്തെങ്കിലും ചെയ്യുന്നു എന്ന് കരുതുക, ഉദാഹരണത്തിന് എന്റെ കൈകൊണ്ട് ഒരു പുസ്തകം ഉയർത്തിപ്പിടിക്കുകയും രണ്ടോ മൂന്നോ മണിക്കൂർ നേരം ഈ നിലയിൽ തന്നെ വയ്ക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. എനിക്ക് കുറച്ചുനേരം അത് താങ്ങിനിർത്താൻ കഴിയും, പക്ഷേ ഒടുവിൽ എനിക്ക് അത് ഉപേക്ഷിക്കേണ്ടി വരും. എന്തുകൊണ്ട്? കാരണം ഗുരുത്വാകർഷണ പ്രമാണത്തിന് വിരുദ്ധമായി നിൽക്കുവാൻ എന്റെ സ്വന്തം ശ്രമത്തിന് കഴിയില്ല. പ്രകൃതിനിയമത്തെ നിഷേധിക്കുവാൻ നമ്മുടെ വ്യക്തിപരമായ പരിശ്രമത്തിന് കഴിയില്ല. നാം ഒരിക്കലും ഒരു തീരുമാനങ്ങളും എടുക്കുവാൻ ശ്രമിക്കരുത്. അത് ഫലിക്കില്ല.

സാത്താൻ നമ്മിലുണ്ട്, ക്രിസ്തു നമ്മിലുണ്ട്, സ്വയം നടുവിൽ നിൽക്കുന്നു. സ്വന്തം പരിശ്രമത്താൽ നന്മ ചെയ്യുവാൻ ശത്രു നമ്മെ പരീക്ഷിക്കുന്നു, അതിനോടുള്ള സാധാരണ പ്രതികരണം, "ഞാൻ കർത്താവിനെ സ്നേഹിക്കുന്നു, കർത്താവിനുള്ളവനാണ്, അതിനാൽ അവനെ പ്രസാദിപ്പിക്കുവാൻ ഞാൻ നന്മ ചെയ്യുവാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു" എന്നാണ്. ഇത് പ്രലോഭനമാണ്. നാം സ്വതന്ത്രരായിരിക്കുകയും സ്വന്തം ശക്തിയാൽ നന്മ ചെയ്യുവാൻ മനസ്സിനെ ഉറപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുമ്പോൾ, നാം പരീക്ഷിക്കപ്പെടുകയാണ്, നാം തീർച്ചയായും പരാജയപ്പെടും. നമുക്ക് ഇന്ന് നന്മ ചെയ്യുവാൻ കഴിഞ്ഞേക്കാം, നാളെയും, ഒരുപക്ഷേ മൂന്ന് ദിവസത്തേക്ക് പോലും കഴിഞ്ഞേക്കാം, പക്ഷേ മൂന്നര ദിവസം അത് തുടരുവാൻ നമുക്ക് തീർച്ചയായും കഴിയില്ല. നാം പഠിക്കേണ്ട പാഠം, ഒരിക്കലും സ്വതന്ത്രരായിരിക്കരുത് എന്നതും നമ്മുടെ ശക്തിയിൽ കാര്യങ്ങൾ ചെയ്യുവാൻ ശ്രമിക്കരുത് എന്നതുമാണ്, പകരം എല്ലായ്‌പ്പോഴും കർത്താവിനെ ആശ്രയിക്കുക.

റോമർ 7-ലെ സ്വതന്ത്രമായ മനസ്സും അധ്യായം 8-ലെ ആശ്രയിതമായിരിക്കുന്ന മനസ്സും തമ്മിലുള്ള [വ്യത്യാസം നാം കാണേണ്ടതുണ്ട്]. സ്വതന്ത്രമായ ഒരു മനസ്സ് പരാജയപ്പെട്ടിരിക്കും, എന്നാൽ ആത്മാവിനെ ആശ്രയിക്കുന്ന മനസ്സിന് ജയം ഉണ്ടാകും. നമ്മുടെ അവയവങ്ങളിൽ സാത്താനും നമ്മുടെ ആത്മാവിൽ ത്രിയേക ദൈവവും എന്നിങ്ങനെ രണ്ട് കക്ഷികൾ നമ്മിലുള്ളതുകൊണ്ട് നമുക്ക് ഇനി ഒരിക്കലും യഥാർത്ഥത്തിൽ സ്വതന്ത്രരായിരിക്കുവാൻ കഴിയില്ല, അതിനായി നാം ഒരിക്കലും ശ്രമിക്കരുത്. നാം അങ്ങനെ ചെയ്താൽ, തീർച്ചയായും നാം പരാജയപ്പെടും. ശത്രുവിനെ പരാജയപ്പെടുത്തുവാൻ നാം ശ്രമിച്ചാൽ, ഒടുവിൽ നമ്മെ അവൻ പരാജയപ്പെടുത്തും. അതുകൊണ്ട്, നമ്മുടെ ആത്മാവിലുള്ള, മറ്റൊരുവനിലേക്ക്, അതായത് ത്രിയേക ദൈവത്തിലേക്ക്, ആശ്രയിച്ചുകൊണ്ട് നാം തിരിയണം. വിജയത്തിന്റെ താക്കോൽ എല്ലായ്‌പ്പോഴും നമ്മുടെ മനസ്സിനെ ആത്മാവിൻമേൽ ഉറപ്പിക്കുന്നതിലാണ്.

റോമർ 7-ലെ മനസ്സ് ഒരു സ്വതന്ത്രമായ മനസ്സാണ്, അത് സ്വയം നന്മ ചെയ്യാൻ ശ്രമിക്കുന്നു, അതിനാൽ അപ്പൊസ്തലൻ നമ്മെ അധ്യായം 8-ലേക്ക് കൊണ്ടുവരികയും മനസ്സ് എങ്ങനെ ആശ്രയിതമായിരിക്കണം എന്ന് നമ്മോട് പറയുകയും ചെയ്യുന്നു. സ്വന്തം ശക്തിയാൽ കാര്യങ്ങൾ ചെയ്യാൻ ശ്രമിക്കുന്ന സ്വതന്ത്രമായ മനസ്സ് പരാജയപ്പെടും. എങ്കിൽ മനസ്സ് എന്തിനെയാണ് ആശ്രയിക്കേണ്ടത്? റോമർ 8:6 പറയുന്നു, "ജഡത്തിൽ ഉറപ്പിച്ചിരിക്കുന്ന മനസ്സ് മരണം ആകുന്നു, എന്നാൽ ആത്മാവിൽ ഉറപ്പിച്ചിരിക്കുന്ന മനസ്സ് ജീവനും സമാധാനവും ആകുന്നു." മനസ്സിന് രണ്ട് സാധ്യതകളുണ്ട്: അത് ഒന്നുകിൽ ജഡത്തെയോ അല്ലെങ്കിൽ ആത്മാവിനെയോ ആശ്രയിക്കാം. അത് ജഡത്തെ ആശ്രയിക്കുന്നുവെങ്കിൽ, ഫലം മരണമായിരിക്കും, എന്നാൽ അത് ആത്മാവിനെ ആശ്രയിക്കുന്നുവെങ്കിൽ, അവിടെ ജീവനും സമാധാനവും ഉണ്ടാകും.

റോമർ 7 നമ്മോട് പറയുന്നത് മനസ്സ് ദൈവത്തിന്റെ ന്യായപ്രമാണത്തോടൊപ്പം നിൽക്കുന്നു എന്നാണ്. ദൈവത്തിന്റെ ന്യായപ്രമാണം പാലിക്കുവാനും സ്വയം ദൈവത്തെ സേവിക്കുവാനും എന്റെ മനസ്സ് ആഗ്രഹിക്കുന്നു (വാ. 25), എന്നാൽ എന്റെ സ്വയത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്ന എന്റെ മനസ്സ് അങ്ങേയറ്റം ബലഹീനമാണ്. ഞാൻ തന്നെയും അങ്ങേയറ്റം ബലഹീനനാണ്. നന്മ ചെയ്യുവാൻ ഞാൻ എപ്പോൾ ഇച്ഛിച്ചാലും, എന്റെ സ്വയത്തേക്കാൾ ബലമുള്ള, എന്റെ മനസ്സിനേക്കാൾ ശക്തിയുള്ള മറ്റൊന്ന് അവിടെയുണ്ട്, അതായത് ജഡത്തിലുള്ള പാപകരമായ ഒന്നാണത്. ദൈവത്തിന്റെ ഹിതം പ്രവർത്തിക്കുവാനും ദൈവത്തിന്റെ ന്യായപ്രമാണം പാലിക്കുവാനും ഞാൻ എന്റെ മനസ്സിനെ വ്യായാമം ചെയ്യുമ്പോഴെല്ലാം, എന്റെ അവയവങ്ങളിലുള്ള തിന്മ എനിക്കെതിരെ എഴുന്നേറ്റു വരികയും, എന്നെ പരാജയപ്പെടുത്തുകയും, എന്നെ ബദ്ധനാക്കുകയും ചെയ്യുന്നു (വാ. 23). എന്റെ സ്വയത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്ന എന്റെ മനസ്സിന് ദൈവത്തിന്റെ ന്യായപ്രമാണം പാലിക്കുവാൻ കഴിയില്ല.

മനുഷ്യവർഗ്ഗത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്ന ആദാം, ദൈവത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്ന ജീവ വൃക്ഷം, സാത്താനെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്ന നന്മതിന്മകളുടെ അറിവിന്റെ വൃക്ഷം എന്നിവ ഏദൻ തോട്ടത്തിലെ മൂന്ന് കക്ഷികളായിരുന്നു; ഇപ്പോൾ അവരെല്ലാവരും നമ്മിലുണ്ട്. സ്വയം എന്ന നിലയിൽ ആദാം നമ്മുടെ ദേഹിയിലാണ്; പിശാചായ സാത്താൻ നമ്മുടെ ശരീരത്തിലുണ്ട്; ദൈവമായ ത്രിയേക ദൈവം നമ്മുടെ ആത്മാവിലുമുണ്ട്. എന്നാൽ നാം ഒരു ചെറിയ തോട്ടത്തേക്കാൾ ഉപരിയാണ്; നാം ഒരു വലിയ പോർക്കളമാണ്. സാത്താൻ നമുക്കുള്ളിലായിരുന്നുകൊണ്ട് ദൈവത്തിനെതിരെ പോരാടുന്നു, ദൈവം നമുക്കുള്ളിലായിരുന്നുകൊണ്ട് സാത്താനെതിരെയും പോരാടുന്നു. സാത്താൻ തന്റെ പോരാട്ടങ്ങൾക്കായി ജഡമായ നമ്മുടെ ശരീരത്തെ താവളമാക്കുന്നു; ദൈവം തന്റെ യുദ്ധത്തിനായി നമ്മുടെ ആത്മാവിനെ താവളമാക്കുന്നു.