നാല് സുവിശേഷങ്ങളിൽ മനുഷ്യർ കർത്താവായ യേശുവിന്റെ അടുക്കൽ വന്നു, എന്നാൽ അവനെ ഭക്ഷിക്കുന്നതിനെക്കുറിച്ചോ കുടിക്കുന്നതിനെക്കുറിച്ചോ അവർ അറിഞ്ഞിരുന്നില്ല. വേല ചെയ്യുവാൻ മാത്രമേ അവർക്ക് അറിയാമായിരുന്നുള്ളൂ. പുരുഷനായാലും സ്ത്രീയായാലും എല്ലാവരും ഒരേ ചോദ്യം ചോദിക്കുന്നതായി തോന്നുന്നു: “ഗുരോ,... ഞാൻ എന്തു ചെയ്യേണം? ” (ലൂക്കൊ 10:25), അല്ലെങ്കിൽ “ഗുരോ, ന്യായപ്രമാണത്തിലെ വലിയ കൽപന ഏത്?” (മത്താ 22:36). കർത്താവായ യേശുവിന്റെ അടുക്കൽ വന്നവർ വേല ചെയ്യുന്നതിന്റെയും പ്രവർത്തിക്കുന്നതിന്റെയും ധാരണയാൽ ബന്ധിക്കപ്പെട്ടിരുന്നു. താൻ ജീവന്റെ അപ്പമാകുന്നു എന്നും, നമുക്ക് ജീവൻ ഉണ്ടാകേണ്ടതിനാണ് താൻ വന്നത് എന്നും കർത്താവായ യേശു പറഞ്ഞു. തന്റെ മാംസം സത്യ ഭക്ഷണമാണെന്നും, തന്റെ രക്തം സത്യ പാനീയമാണെന്നും അവൻ പറഞ്ഞു. നാം യാതൊന്നും ചെയ്യരുതെന്നും, യാതൊന്നും പരിശ്രമിക്കരുതെന്നും, യാതൊന്നും പരിഗണിക്കരുതെന്നും ഞാൻ പറയുമ്പോൾ, ഈ വാക്കുകളെ സ്വീകരിക്കുവാൻ പ്രയാസമാണ്, കാരണം ദൈവത്തെ ഭക്ഷിക്കുന്നതിനെയും കുടിക്കുന്നതിനെയും കുറിച്ചുള്ള ധാരണയിൽ നാം കുറവുള്ളവരാണ്.

പുറപ്പാട് 12-ൽ... കുഞ്ഞാടിന്റെ മാംസം യിസ്രായേല്യർ ഭക്ഷിക്കുകയും, കൂടാതെ രക്തം കട്ടിളക്കാലുകളിന്മേലും കുറുമ്പടിയിന്മേലും പുരട്ടുകയും ചെയ്തു. യിസ്രായേല്യർ തങ്ങളുടെ ശക്തി രക്തത്തിൽ നിന്നല്ല പ്രാപിച്ചത്; രക്തത്തിന് ദൈവമുമ്പാകെ അവരുടെ പാപങ്ങൾക്ക് പ്രായശ്ചിത്തം വരുത്തുവാൻ മാത്രമേ കഴിഞ്ഞുള്ളൂ. അവർ ഭക്ഷിച്ച കുഞ്ഞാടിന്റെ മാംസമാണ് അവരുടെ യാത്രയ്ക്കുള്ള ശക്തി അവർക്ക് നൽകിയത്. അതേ തത്ത്വത്തിൽ, ദൈവപുത്രൻ നമ്മുടെ പാപങ്ങളിൽ നിന്ന് നമ്മെ വീണ്ടെടുക്കുവാൻ വേണ്ടി മാത്രമാണ് ക്രൂശിൽ തന്റെ രക്തം ചൊരിഞ്ഞത് എങ്കിൽ, ദൈവമുമ്പാകെ നമ്മുടെ അകൃത്യങ്ങളുടെ ക്ഷമ മാത്രമേ നാം പ്രാപിക്കുമായിരുന്നുള്ളൂ. അവൻ തന്നെത്തന്നെ നമുക്ക് നൽകിയിരിക്കുന്നു എന്നതിനായി നാം അവന് നന്ദി പറയുകയും സ്തുതിക്കുകയും വേണം. നാം അവനെ ഉള്ളിലേക്ക് എടുക്കുമ്പോൾ, അവൻ നമ്മുടെ ജീവനായിത്തീരുന്നു. അവൻ തന്റെ രക്തം ചൊരിഞ്ഞ കുഞ്ഞാട് മാത്രമല്ല, നമ്മുടെ ഭക്ഷണമായിത്തീർന്ന കുഞ്ഞാടുമാകുന്നു.

കർത്താവായ യേശു നമ്മുടെ രക്ഷകനാകുന്നു എന്ന് നാം എല്ലായ്പോഴും പറയുന്നു. എന്നിരുന്നാലും, കർത്താവായ യേശു ഏത് വിധത്തിലാണ് നമ്മുടെ രക്ഷകനായിരിക്കുന്നത്? കർത്താവായ യേശു നമ്മെ ഒരു ബാഹ്യമായ രീതിയിൽ രക്ഷിക്കുകയോ ഒരു ഭൗതികമായ രീതിയിൽ നമ്മുടെ കൈ പിടിക്കുകയോ ചെയ്യുന്നില്ല. മറിച്ച്, നാം ഭക്ഷിക്കുകയും കുടിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന കർത്താവാകുന്നു അവൻ. നാം അവനെ ഭക്ഷിക്കുകയും അവനെ കുടിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു, അവൻ ഉള്ളിൽനിന്ന് നമ്മെ രക്ഷിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.

ബൈബിളിലെ അറുപത്തിയാറ് പുസ്തകങ്ങളും ഈ ഒരു വിഷയത്തിന്മേൽ ശ്രദ്ധ കേന്ദ്രീകരിക്കുന്നു. ഇത് നിസ്തുലമായ വിഷയമാകുന്നു. ബൈബിൾ സ്നേഹത്തെക്കുറിച്ച് സംസാരിക്കുന്നുവെങ്കിൽ, അത് നാം ദൈവത്തെ ഭക്ഷിക്കുന്നതിലൂടെ ജീവിച്ചു കാണിക്കപ്പെടുന്ന ഒരു സ്നേഹമാകുന്നു. ബൈബിൾ ക്ഷമയെക്കുറിച്ച് സംസാരിക്കുന്നുവെങ്കിൽ, അത് നാം ദൈവത്തെ കൈക്കൊള്ളുന്നതിലൂടെ ജീവിച്ചു കാണിക്കപ്പെടുന്ന ഒരു ക്ഷമയാകുന്നു. ബൈബിൾ വിശുദ്ധിയെക്കുറിച്ച് സംസാരിക്കുന്നുവെങ്കിൽ, അത് നാം ദൈവത്തെ ദഹിപ്പിക്കുന്നതിലൂടെ വെളിപ്പെടുന്ന ഒരു വിശുദ്ധിയാകുന്നു. ബൈബിൾ തീക്ഷ്ണതയെക്കുറിച്ച് സംസാരിക്കുന്നുവെങ്കിൽ, അത് അഗ്നിമയനായ ദൈവത്തെ നാം ശ്വസിക്കുന്നതിലൂടെ നമ്മുടെ ഉള്ളിൽ കത്തുന്ന തീയിൽ നിന്ന് വരുന്ന ഒരു തീക്ഷ്ണതയാകുന്നു. ബൈബിളിൽ രേഖപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്ന ദൈവത്തിന്റെ കാര്യങ്ങൾ ദൈവം താൻതന്നെ മാത്രമാകുന്നു.

നാം ദൈവത്തെ ആരാധിക്കുകയും സേവിക്കുകയും ചെയ്യണമെന്നും, അവനുവേണ്ടി വേല ചെയ്യേണ്ടതുണ്ടെന്നുമുള്ള ധാരണ ഇപ്പോഴും നമുക്കുണ്ടായിരിക്കാം. കർത്താവിന്റെ കൃപ നമ്മുടെ അടുക്കൽ വരുന്നതിനു മുൻപ്, നാം ലോകത്തെയും പാപത്തെയും സ്നേഹിച്ചിരുന്നു. ഉണർത്തപ്പെടുകയും അവനെ സ്നേഹിക്കുകയും ചെയ്തതിനുശേഷം, അവനെ ആരാധിക്കണമെന്നും, സേവിക്കണമെന്നും, വേല ചെയ്യണമെന്നും, അവനുവേണ്ടി തീക്ഷ്ണതയുള്ളവരായിരിക്കണമെന്നുമാണ് നമ്മുടെ വിചാരം. മുൻപ്, നാം ലോകത്തെയും പാപത്തെയും തിന്മയായ കാര്യങ്ങളെയും സ്നേഹിച്ചു. ഇപ്പോൾ നാം തീക്ഷ്ണതയുള്ളവരായി ദൈവത്തെ സേവിക്കുവാനും നല്ല കാര്യങ്ങൾ ചെയ്യുവാനും ആഗ്രഹിക്കുന്നു. എന്നിരുന്നാലും, നാം ചെയ്ത തിന്മയായ കാര്യങ്ങളും നാം ചെയ്യുവാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്ന നല്ല കാര്യങ്ങളും ഒരേ വൃക്ഷത്തോടാണ്, നന്മതിന്മകളെക്കുറിച്ചുള്ള അറിവിന്റെ വൃക്ഷത്തോടാണ് ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്നത് (ഉല്പ 2:9). നാം ഇപ്പോഴും ജീവ വൃക്ഷത്തെ കണ്ടിട്ടില്ല. ജീവ വൃക്ഷം തിന്മ ചെയ്യുന്നതിനോടോ നന്മ ചെയ്യുന്നതിനോടോ ബന്ധപ്പെട്ടതല്ല. ജീവ വൃക്ഷത്തിന് നമ്മിൽ നിന്ന് യാതൊന്നും ആവശ്യമില്ല.

ദൈവം മനുഷ്യനെ സൃഷ്ടിച്ചതിനുശേഷം, അവൻ മനുഷ്യനോട്, “ഞാൻ സ്രഷ്ടാവാകുന്നു. എന്നെ ആരാധിക്കുക, എന്നെ സേവിക്കുക, എനിക്കായി വേല ചെയ്യുക” എന്ന് പറഞ്ഞില്ല. ദൈവം ഇത് ചെയ്തില്ല. മനുഷ്യനുമായുള്ള അവന്റെ ആദ്യ സമ്പർക്കത്തിൽ അവൻ ജീവ വൃക്ഷത്തിന്റെ രൂപത്തിൽ ഭക്ഷണമായി തന്നെത്തന്നെ മനുഷ്യന് അവതരിപ്പിച്ചു. അവൻ സിംഹാസനത്തിൽ പ്രതാപത്തോടെ ഇരുന്നുകൊണ്ടും ആരാധനയും സേവനവും ആവശ്യപ്പെട്ടുകൊണ്ടും സ്രഷ്ടാവ് എന്ന തന്റെ പദവിയിൽ വന്നില്ല. ഇതിന്റെ ഒരു സൂചനയുമില്ല. മറിച്ച്, ഫലത്തിൽ, അവൻ ഇപ്രകാരം പറയുകയായിരുന്നു: “ജീവന്റെ ഫലങ്ങൾ അതിന്റെ ശാഖകളിൽ തൂങ്ങിക്കിടക്കുന്ന ജീവ വൃക്ഷമായി ഞാൻ എന്നെത്തന്നെ നിനക്ക് അവതരിപ്പിച്ചിരിക്കുന്നു. ഞാൻ നിന്നെ സൃഷ്ടിക്കുകയും നീ ഭക്ഷിക്കുന്നതിനാലും കുടിക്കുന്നതിനാലും ജീവിക്കണം എന്ന് നിയമിക്കുകയും ചെയ്തിരിക്കുന്നു. നീ എന്നെ ഭക്ഷിക്കുകയും കുടിക്കുകയും ചെയ്യണം എന്ന് ഇത് അർത്ഥമാക്കുന്നു. ഞാൻ നിനക്ക് ആവശ്യമായ ഭക്ഷണമാകുന്നു.”

ഭക്ഷിക്കുന്നതിലൂടെയും കുടിക്കുന്നതിലൂടെയും, മനുഷ്യനെ അവന്റെ യഥാർത്ഥ ആവശ്യത്തിലേക്ക് ഉണർത്തുവാൻ ദൈവം ഉദ്ദേശിക്കുന്നു. നാം വിശക്കുകയോ ദാഹിക്കുകയോ ചെയ്യുമ്പോൾ, നമ്മുടെ ആഴമേറിയ ഭാഗത്ത് നമുക്ക് മറ്റൊരു ആവശ്യമുണ്ട് എന്നും, ഈ ആവശ്യമാണ് നമ്മുടെ യഥാർത്ഥ ആവശ്യം എന്നും നാം ഓർക്കണം. നമ്മുടെ അനുഭവം ഇത് തെളിയിക്കുന്നു. ഭക്ഷിക്കുന്നതിലൂടെയും കുടിക്കുന്നതിലൂടെയും നാം തൃപ്തിപ്പെട്ടതിനു ശേഷവും, നമ്മുടെ ആഴമേറിയ ഭാഗത്ത് നാം ഇപ്പോഴും വിശക്കുകയും ദാഹിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. നാം ജീവനുള്ള ദൈവത്തിനായി വിശക്കുകയും ദാഹിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. ദൈവം നമ്മുടെ യഥാർത്ഥ ഭക്ഷണമാകുന്നു.

അതേ തത്ത്വത്തിൽ, നാം കഴിക്കുന്ന ഭക്ഷണത്തിന് നമ്മെ എന്നേക്കും ജീവിച്ചിരിക്കുമാറാക്കുവാൻ കഴിയുകയില്ല; അതിന് നമ്മെ എന്നേക്കും തൃപ്തിപ്പെടുത്തുവാൻ കഴിയുകയില്ല. നാം കുടിക്കുന്ന വെള്ളത്തിന് നമ്മുടെ ദാഹത്തെ എന്നേക്കും ശമിപ്പിക്കുവാൻ കഴിയുകയില്ല. അതിനാൽ, അവ യഥാർത്ഥമല്ല. ഒരു ദിവസം കർത്താവായ യേശു സുഖാറിലെ ഒരു കിണറ്റിനരികിൽ ആയിരുന്നപ്പോൾ, ഈ വെള്ളം കുടിക്കുന്ന ഏവനും വീണ്ടും ദാഹിക്കും എന്നും, എന്നാൽ താൻ നൽകുന്ന വെള്ളം യഥാർത്ഥമായതാണെന്നും, അത് കുടിക്കുന്നവർക്ക് ഒരിക്കലും ദാഹിക്കുകയില്ലെന്നും ഒരു സ്ത്രീയോട് പറഞ്ഞു (യോഹ 4:13-14). മറ്റൊരു സാഹചര്യത്തിൽ താൻ സ്വർഗ്ഗത്തിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങിവന്ന അപ്പമാകുന്നു എന്നും, തന്റെ അടുക്കൽ വരുന്നവന് വിശക്കുകയില്ലെന്നും, തന്നിൽ വിശ്വസിക്കുന്നവന് ഒരിക്കലും ദാഹിക്കുകയില്ലെന്നും അവൻ യഹൂദന്മാരോട് പറഞ്ഞു (6:32-35). ഇതാണ് യഥാർത്ഥ ഭക്ഷണം.

ലോകത്തിലുള്ള എല്ലാവരും തങ്ങൾ കഴിക്കുന്ന ഭക്ഷണം യഥാർത്ഥ ഭക്ഷണമാണെന്നും അവർ കുടിക്കുന്ന വെള്ളം യഥാർത്ഥ പാനീയമാണെന്നും ചിന്തിക്കുന്നു, എന്നാൽ ഒരു ദിവസം കർത്താവായ യേശു വന്ന് യഥാർത്ഥ ഭക്ഷണം സ്വർഗ്ഗത്തിൽ നിന്ന് ദൈവത്താൽ അയയ്ക്കപ്പെട്ടതാണ് എന്ന് പറഞ്ഞു. ഭൂമിയിൽ നിന്ന് വളരുന്നതെന്തും യഥാർത്ഥ ഭക്ഷണമല്ല എന്ന് ഇത് അർത്ഥമാക്കുന്നു. അത് യഥാർത്ഥമല്ല. ബൈബിൾ അനുസരിച്ച്, യഥാർത്ഥമായതും യഥാർത്ഥമല്ലാത്തതും എന്താണെന്നതിന് വ്യത്യസ്തമായ ഒരു വിലയിരുത്തലുണ്ട്. ദൈവത്തിന്റെ ദൃഷ്ടിയിൽ, ഈ ജീവന് ഉൾപ്പെടുന്ന സകലതും, താൽക്കാലികവും ദൃശ്യവുമായ സകലതും, യഥാർത്ഥമല്ല, കാരണം അത് എന്നേക്കും നിലനിൽക്കുന്നില്ല.

ബൈബിളും ദൈവത്തിന്റെ ഹൃദയവും അറിയുന്നവർ, ദൈവത്തെ ഏറ്റവുമധികം പ്രസാദിപ്പിക്കുന്നത് മനുഷ്യൻ അവനെ ആസ്വദിക്കുന്നതാണ് എന്ന് തിരിച്ചറിയുന്നു. ഈ ആസ്വാദനം ഒരു ബാഹ്യ ആസ്വാദനമല്ല. മറിച്ച്, ഒരുവൻ ഭക്ഷണവും വെള്ളവും അകത്താക്കുമ്പോൾ അനുഭവമാക്കുന്ന ആസ്വാദനത്തോട് താരതമ്യപ്പെടുത്തുവാൻ കഴിയുന്ന ഒരു ആന്തരിക ആസ്വാദനമാകുന്നു അത്. മനുഷ്യൻ അവനെ ഭക്ഷിക്കുകയും കുടിക്കുകയും ചെയ്തുകൊണ്ട് അവനെ ആസ്വദിക്കണം എന്ന് ദൈവം ഉദ്ദേശിക്കുന്നു.