ജീവനുള്ള വചനത്തെ തൊടുവാൻ നാം നമ്മുടെ ആത്മാവിനെ വ്യായാമം ചെയ്യണം. വചനത്തിലുള്ള ചിലതിനെ നാം തൊടുമ്പോൾ, നാം അതിനെ ധ്യാനവും പ്രാർത്ഥനയുമാക്കി മാറ്റണം. തൽഫലമായി, നാം കർത്താവിനെ അധികമായി നേടുകയും, അവനെ അധികമായി ആഗിരണം ചെയ്യുകയും ചെയ്യും, കൂടാതെ നമ്മുടെ ആന്തരിക ആളത്തം ചൈതന്യവൽക്കരിക്കപ്പെടുകയും, ഉന്മേഷമുള്ളതാക്കപ്പെടുകയും, ശക്തിപ്പെടുകയും, പ്രകാശിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്യും. അതിന്റെ ഫലമായി, നാം ദൈവത്തെ അധികമായി നേടുകയും അവനെ അധികമായി ആസ്വദിക്കുകയും ചെയ്യും. പ്രാർത്ഥനയിലൂടെയും വായനയിലൂടെയും നാം ദൈവത്തെ ആഗിരണം ചെയ്യുകയും, അവനെ നേടുകയും, അവനെ ആസ്വദിക്കുകയും വേണം. നാം ഇത് ചെയ്യുകയാണെങ്കിൽ, നാം അധികമായ തേജസ്സും, ധനവും, ദിവ്യ നിറവും ആവിഷ്ക്കരിക്കും.

[പത്രവാർത്തകൾ വായിക്കുമ്പോൾ] അന്താരാഷ്ട്ര വാർത്തകളും, രാഷ്ട്രീയവും, സാമ്പത്തിക റിപ്പോർട്ടുകളും വിശകലനം ചെയ്യുവാനും മനസ്സിലാക്കുവാനും നാം നമ്മുടെ മനസ്സിനെ ഉപയോഗിക്കേണ്ടതുണ്ട്. എന്നാൽ നാം ബൈബിൾ വായിക്കുമ്പോൾ വ്യത്യസ്തമായ ഒരു സമീപനം സ്വീകരിക്കണം. നാം വചനത്തിലേക്ക് വരുമ്പോൾ, ഈ താളുകളിലൂടെ ദൈവം വിടുവിക്കപ്പെടും എന്നതായിരിക്കണം നമ്മുടെ ആദ്യത്തെ വിചാരം, കാരണം ഈ വചനങ്ങൾ ദൈവത്തിന്റെ സാക്ഷാൽ ശ്വാസമാകുന്നു. ഈ വചനങ്ങളിലൂടെ ദൈവം സംസാരിക്കുകയും തന്നെത്തന്നെ വെളിപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്തിരിക്കുന്നു. നാം ബൈബിൾ വായിക്കുമ്പോൾ നമ്മുടെ മനസ്സിനെയല്ല, നമ്മുടെ ആത്മാവിനെ വ്യായാമം ചെയ്യണം, കാരണം ദൈവം ആത്മാവാകുന്നു (യോഹ 4:24).

ബൈബിൾ ദൈവത്തിന്റെ വചനമാകുന്നു, അതായത് അവന്റെ ശ്വാസമാകുന്നു എന്ന് നാം തിരിച്ചറിയണം. നാം വചനവുമായി ബന്ധപ്പെടുമ്പോൾ, നാം ദൈവത്തെതന്നെയാണ് ബന്ധപ്പെടുന്നത് എന്ന് നമുക്ക് വ്യക്തത ഉണ്ടായിരിക്കണം. നാം ബൈബിൾ തുറക്കുമ്പോഴെല്ലാം, നമ്മുടെ ആദ്യ വിചാരം ജീവനുള്ള ദൈവവുമായി ബന്ധപ്പെടുക എന്നതായിരിക്കണം. ജീവനുള്ള ദൈവം തന്നിലുള്ള സകലത്തെയും വചനമായി പുറത്തേക്ക് ശ്വസിച്ചിരിക്കുന്നു. അവനിലുള്ള സകല ധനവും വചനത്തിന്റെ രൂപത്തിൽ പുറത്തേക്ക് ശ്വസിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. ബൈബിൾ നമുക്ക് തത്ത്വചിന്തയോ സാഹിത്യമോ പഠിക്കുവാനുള്ളതല്ല. ദൈവം ഉച്ഛ്വസിച്ചതിനെ, അവൻ പുറത്തേക്ക് ശ്വസിച്ചതിനെ ബന്ധപ്പെടുവാനാണ് അത് നമുക്ക് നല്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നത്.

നാം ബൈബിളിലേക്ക് വരുമ്പോഴെല്ലാം, ചില ഉപദേശങ്ങൾ നേടുക എന്ന ഉദ്ദേശ്യത്തിനായാണ് അത് എന്ന ധാരണ നമുക്ക് ഉണ്ടാകരുത്. മറിച്ച്, നാം ദൈവത്തെതന്നെ സ്പർശിക്കുവാനാണ് ഇവിടെയുള്ളത് എന്ന ധാരണ നമുക്ക് ഉണ്ടാകണം. ബൈബിളിനാൽ പഠിപ്പിക്കപ്പെടുന്നതിന് പകരം, ബൈബിളിലൂടെ ദൈവത്തെതന്നെ സ്വാംശീകരിക്കുവാനാണ് നാം ഇവിടെയുള്ളത്. നാം ബൈബിൾ തുറക്കുമ്പോഴെല്ലാം, നാം ഉപദേശങ്ങളെ ആഗ്രഹിക്കരുത്; നമ്മുടെ ആഗ്രഹം ദൈവത്തെതന്നെ നേടുക എന്നതായിരിക്കണം. ബൈബിളിനെ ഉപദേശങ്ങളുടെ ഒരു പുസ്തകമായി പരിഗണിക്കുന്നത് ദൈവവചനം വായിക്കുന്നതിലെ ശരിയായ ക്രിസ്തീയ മനോഭാവമല്ല. വചനത്തിലേക്ക് വരുമ്പോൾ ദൈവത്തിന്റെ ഓരോ മക്കൾക്കും ഉണ്ടാകേണ്ട ശരിയായ മനോഭാവം, ദൈവവുമായി തന്നെ സമ്പർക്കം പുലർത്തുവാനുള്ള മറ്റൊരു അവസരമായി അതിനെ പരിഗണിക്കുക എന്നതാണ്. ഇതിനാൽ നാം ആഴമായി സ്പർശിക്കപ്പെടണം, കൂടാതെ ധാരണയിൽ ഈ അടിസ്ഥാനപരമായ മാറ്റം നമുക്ക് ഉണ്ടാകുകയും വേണം.

നമ്മുടെ പ്രാർത്ഥനയുടെ ഉദ്ദേശ്യം ദൈവത്തെ ശ്വസിക്കുക എന്നതാണ്. അതുപോലെതന്നെ, നാം ബൈബിൾ വായിക്കുന്നതിന്റെ ഉദ്ദേശ്യം ദൈവത്തെ സ്വാംശീകരിക്കുക എന്നതാണ്. പ്രാർത്ഥനയുടെ വിഷയവും കേന്ദ്രവും ദൈവം തന്നെയാകുന്നു. വചനം വായിക്കുന്നതിന്റെ വിഷയവും കേന്ദ്രവും ദൈവം തന്നെയായിരിക്കണം. പ്രാർത്ഥനയിലൂടെ നാം നമ്മെത്തന്നെ പുറത്തേക്ക് ശ്വസിക്കുകയും ദൈവത്തെ ഉള്ളിലേക്ക് ശ്വസിക്കുകയും ചെയ്യുന്നതുപോലെ, വചനം വായിക്കുന്നതിലൂടെ നാം നമ്മെത്തന്നെ ത്യജിക്കുകയും ദൈവം ആയിരിക്കുന്ന സകലത്തെയും കൈക്കൊള്ളുകയും ചെയ്യുന്നു. വചനത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ വായനയ്ക്ക് മനസ്സിൽ ഉപദേശം നേടുന്നതുമായി യാതൊരു ബന്ധവുമില്ല. മറിച്ച്, അത് ആത്മാവിൽ ദൈവത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ഒരു പുതിയ സ്വാംശീകരണമാകുന്നു.

പ്രാർത്ഥന എന്നത് ദൈവത്തോട് പല കാര്യങ്ങൾ ചെയ്യുവാൻ ആവശ്യപ്പെടുന്നതല്ല, മറിച്ച് ദൈവത്തെ ശ്വസിക്കുന്നതാണ് എന്ന് നാം ചൂണ്ടിക്കാണിച്ചിട്ടുണ്ട്. അതുപോലെതന്നെ, വചനം വായിക്കുന്നത് ബൈബിളിൽ നിന്ന് അനേകം ഉപദേശങ്ങൾ കുഴിച്ചെടുക്കുവാനല്ല, മറിച്ച് ദൈവത്തെ സ്വാംശീകരിക്കുവാനാണ്. ബൈബിൾ ഉപദേശങ്ങളാൽ നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നുവെങ്കിലും, ബൈബിളിൽ ഉള്ളതുപോലെ അനേകം ഉപദേശങ്ങൾ അടങ്ങിയിരിക്കുന്ന മറ്റൊരു പുസ്തകം കണ്ടെത്തുവാൻ പ്രയാസമാണെങ്കിലും, വചനത്തിലൂടെ നാം ദൈവത്തെ അന്വേഷിക്കുമ്പോൾ, ബൈബിൾ കേവലം ഉപദേശങ്ങളുടെ ഒരു പുസ്തകമല്ല എന്ന് നാം തിരിച്ചറിയണം. നാം പ്രാർത്ഥിക്കുമ്പോൾ പല കാര്യങ്ങൾ ചോദിക്കാതിരിക്കുന്നതുപോലെ തന്നെ, നാം വചനം പഠിക്കുമ്പോൾ ഉപദേശങ്ങൾക്കായി നോക്കരുത്.

ചുരുക്കത്തിൽ, ദൈവത്തെ ശ്വസിക്കുവാൻ നാം അവന്റെയടുക്കൽ വരുമ്പോൾ, അവനെ സ്പർശിക്കുവാൻ നാം ആദ്യം നമ്മുടെ ആത്മാവിലേക്ക് തിരിയണം. നാം ശാന്തരായിരിക്കുകയും, അവനെ നോക്കിക്കാണുകയും, അവനോട് ആരായുകയും, അവനുവേണ്ടി കാത്തിരിക്കുവാൻ പഠിക്കുകയും വേണം. നാം അവന്മേൽ ധ്യാനിക്കുകയും, അവനെ ആരാധിക്കുകയും, അവനെ സ്തുതിക്കുകയും, അവന്റെ മുമ്പാകെ പക്ഷവാദം ചെയ്യുവാൻ പഠിക്കുകയും വേണം. തുടർന്ന് അവൻ സംസാരിച്ചു തീർക്കുവാൻ നാം അവനെ അനുവദിക്കണം. അപ്പോൾ നാം സംതൃപ്തരാണെന്ന് അവനെ അറിയിക്കുവാൻ നമുക്ക് കഴിയും. ഇതാണ് ഏറ്റവും ഉത്തമമായ പ്രാർത്ഥന. ഇത് ദൈവത്തെ കൈക്കൊള്ളുകയും ആഗിരണം ചെയ്യുകയും ചെയ്യുന്ന ഒരു പ്രാർത്ഥനയാണ്. നാം എല്ലായ്പോഴും ഈ രീതിയിൽ പ്രാർത്ഥിക്കുകയാണെങ്കിൽ, നാം തീർച്ചയായും ദൈവത്തെ വളരെയധികം കൈക്കൊള്ളുകയും സ്വന്തമാക്കുകയും ചെയ്യും, അവൻ തീർച്ചയായും നമ്മുടെ യഥാർത്ഥ ആസ്വാദനമായിരിക്കുകയും ചെയ്യും. നമ്മുടെ പ്രാർത്ഥനയിലൂടെ ദൈവത്തെ ആസ്വദിക്കുക എന്നതിന്റെ അർത്ഥം ഇതാണ്.

അബ്രാഹാം തന്റെ പ്രാർത്ഥനയിൽ ആരാഞ്ഞുവെങ്കിലും, സംസാരിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നത് ദൈവമായിരുന്നു. അബ്രാഹാം തന്റെ പ്രാർത്ഥനയിൽ സംസാരിച്ചുതീർത്ത് നടന്നുപോവുകയല്ല ചെയ്തത്. മറിച്ച്, യഹോവ സംസാരിച്ചു കഴിഞ്ഞിട്ട് പുറപ്പെട്ടുപോയി. യഹോവ പോയതിനുശേഷമാണ് അബ്രാഹാം മടങ്ങിയത്. "യേശുവിന്റെ നാമത്തിൽ, ആമേൻ" എന്ന് പറയുന്നതിനുമുമ്പ് ദൈവം സംസാരിച്ചു തീരുന്നതുവരെ കാത്തിരിക്കുവാൻ നമുക്ക് കഴിയുമോ? പലപ്പോഴും നാം നമ്മുടെ സംസാരം പൂർത്തിയാക്കുന്ന ഉടൻതന്നെ ആമേൻ പറയുന്നു. അങ്ങനെയുള്ള ഒരു പ്രാർത്ഥനയ്ക്ക് നാം ഒരുപക്ഷേ ആമേൻ പറഞ്ഞേക്കാം, എന്നാൽ ദൈവം ആമേൻ പറഞ്ഞിട്ടുണ്ടോ? നാം പൂർത്തിയാക്കി, എന്നാൽ ദൈവം പൂർത്തിയാക്കിയിട്ടില്ല. ഇതൊരു പരിതാപകരമായ അവസ്ഥയാണ്. ദൈവത്തെ ആഗിരണം ചെയ്യുവാനും, ദൈവത്തെ കൈക്കൊള്ളുവാനും, ദൈവത്തെ ശ്വസിക്കുവാനും നാം ഒരിക്കലും പഠിച്ചിട്ടില്ല. നാം വന്യവും അശ്രദ്ധവുമായ ഒരു രീതിയിലാണ് പ്രാർത്ഥിക്കുന്നത്. പ്രാർത്ഥനയുടെ വിഷയത്തിൽ നാം ഒരിക്കലും പരിശീലിപ്പിക്കപ്പെട്ടിട്ടില്ല.

ദൈവം സംസാരിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നത് പൂർത്തിയാക്കുവാൻ നാം അവനെ അനുവദിക്കുകയും വേണം. ഇതായിരുന്നു അബ്രാഹാം ചെയ്തത്. അവൻ പ്രാർത്ഥിച്ചു, എന്നാൽ ദൈവം സംസാരിച്ചു. "യഹോവ അബ്രാഹാമിനോടു അരുളിച്ചെയ്തു തീർന്നശേഷം അവിടെനിന്നു പോയി" (ഉല്പ 18:33) എന്ന് തിരുവെഴുത്ത് പറയുന്നു. പലപ്പോഴും നമ്മുടെ പ്രാർത്ഥനകളിൽ ദൈവം സംസാരിച്ചു കഴിയുമ്പോൾ അവനെ പോകുവാൻ അനുവദിക്കുന്നതിനുപകരം, നാം സംസാരിച്ചു കഴിഞ്ഞ ഉടനെ നാം പോകുന്നു. നമ്മുടെ പ്രാർത്ഥനകളിൽ ദൈവത്തിന്റെ സംസാരത്തെക്കുറിച്ച് നമുക്ക് യാതൊരു ചിന്തയുമില്ല. നാം ആഗ്രഹിക്കുന്നത് നാം വെറുതെ സംസാരിക്കുന്നു. പ്രാർത്ഥിച്ചതിനുശേഷം, "യേശുവിന്റെ നാമത്തിൽ, ആമേൻ" എന്ന് നാം പറയുന്നു. തുടർന്ന് നാം പോകുന്നു. ദൈവം പോവുകയാണോ അതോ നിൽക്കുകയാണോ എന്ന് നാം ഗൗനിക്കുന്നില്ല. ഒരാളെ കാണുകയും, സംസാരിക്കുവാൻ അവനെ അനുവദിക്കാതിരിക്കുകയും, നാം സംസാരിച്ചു കഴിഞ്ഞ ഉടനെ പോവുകയും ചെയ്യുന്നത് വളരെ മര്യാദകേടാണ്. എന്നിരുന്നാലും, ഇതാണ് അനേകർ ദൈവത്തോട് പ്രാർത്ഥിക്കുന്ന വിധം.

നാം പക്ഷവാദ വേലയിൽ പങ്കുകൊള്ളുവാൻ പഠിക്കുകയും വേണം. സമയം അനുവദിക്കുകയും ദൈവത്തിന്റെ മുമ്പാകെ കൂടുതൽ സമയം ചെലവഴിക്കുവാൻ നമുക്ക് കഴിയുകയും ചെയ്താൽ, തന്നെ സംബന്ധിക്കുന്ന കാര്യങ്ങൾ അവൻ തീർച്ചയായും നമ്മോട് പറയും. നാം ഈ കാര്യങ്ങൾ അറിയുന്ന ഉടൻതന്നെ, നാം പക്ഷവാദത്തിന്റെ വേല ചെയ്യേണ്ടതുണ്ട്. അബ്രാഹാം ദൈവത്തിന്റെ മുമ്പാകെ നിന്നു. അവൻ അവന്റെ സാന്നിധ്യത്തിൽ വസിച്ചപ്പോൾ, ദൈവം ഇപ്രകാരം പറഞ്ഞതായി കാണുന്നു, “ഞാൻ ചെയ്യുവാനിരിക്കുന്നത് അബ്രാഹാമിനോട് മറച്ചുവെക്കുമോ?...” ഒരിക്കൽ അബ്രാഹാം ഇത് കേട്ടപ്പോൾ, അവൻ ഉടൻതന്നെ ദൈവത്തിന്റെ മുമ്പാകെ തന്റെ പക്ഷവാദ വേല ആരംഭിച്ചു. നാം ദൈവത്തിൽ വസിക്കുകയും, അവനെക്കുറിച്ച് ധ്യാനിക്കുകയും, അവനെ ആരാധിക്കുകയും, അവനെ സ്തുതിക്കുകയും ചെയ്യുമ്പോൾ, അവൻ തന്റെ ആഗ്രഹത്തെ നമുക്ക് വെളിപ്പെടുത്തുന്നു, നാം ആരാഞ്ഞുകൊണ്ട് പക്ഷവാദം ചെയ്യുകയും ചെയ്യുന്നു. ഇത്തരത്തിലുള്ള പ്രാർത്ഥന മധുരകരമാണ്.