സങ്കീർത്തനം 27:1 പറയുന്നു, “യഹോവ എന്റെ വെളിച്ചവും എന്റെ രക്ഷയും ആകുന്നു.” ദൈവം നമ്മുടെമേൽ പ്രകാശിക്കുന്നു എന്നല്ല, അവൻ നമ്മുടെ വെളിച്ചമാണെന്നാണ് ഈ വാക്യം പറയുന്നത്; ദൈവം നമ്മെ രക്ഷിക്കുന്നു എന്നുമല്ല, അവൻ നമ്മുടെ രക്ഷയാണെന്നുമാണ് ഇത് പറയുന്നത്. ഇവിടെ രണ്ട് വ്യത്യസ്തമായ പ്രസ്താവനകളുണ്ട്. നമ്മുടെമേൽ പ്രകാശിക്കുന്നതിലൂടെയും നമ്മെ രക്ഷിക്കുന്നതിലൂടെയും, ദൈവം നമുക്കുവേണ്ടി എന്തോ ഒന്ന് നിവർത്തിക്കുന്നു. എന്നാൽ നമ്മുടെ വെളിച്ചവും നമ്മുടെ രക്ഷയുമായിരിക്കുന്നതിലൂടെ, ദൈവം തന്നേയാണ് നമ്മുടെ ആവശ്യം. നമുക്ക് ദൈവം ഉള്ളപ്പോൾ, നമുക്ക് വെളിച്ചവും രക്ഷയുമുണ്ട്. ദൈവമില്ലാതെ നമുക്ക് വെളിച്ചവുമില്ല രക്ഷയുമില്ല.

ഒരു ഇലക്ട്രിക് ഇസ്തിരിപ്പെട്ടിയുടെ കീഴിൽ വെച്ചിരിക്കുന്ന വസ്ത്രങ്ങൾ ഇസ്തിരിപ്പെട്ടിയിൽ നിന്ന് ചൂട് ആഗിരണം ചെയ്യുകയും തൽഫലമായി ചൂടാകുകയും ചെയ്യുന്നു. ഒരു ഇലക്ട്രിക് ഇസ്തിരിപ്പെട്ടിയുമായുള്ള സമ്പർക്കത്തിലൂടെ ചൂട് ആഗിരണം ചെയ്യുന്ന ഈ ദൃഷ്ടാന്തം പ്രാർത്ഥനയുടെ അർത്ഥം വിശദീകരിക്കുന്നു. പ്രാർത്ഥിക്കുക എന്നത് ദൈവവുമായി ബന്ധപ്പെടുകയും ആ ബന്ധപ്പെടലിൽ അവനെ ആഗിരണം ചെയ്യുകയും ചെയ്യുക എന്നതാണ്. അതിനാൽ, പ്രാർത്ഥനയുടെ പ്രാധാന്യം നാം ദൈവത്തോട് എത്രമാത്രം പറയുന്നു എന്നതിനെയോ നാം അവനോട് എത്രമാത്രം നിലവിളിക്കുന്നു എന്നതിനെയോ അല്ല, മറിച്ച് നാം അവനുമായി എത്രമാത്രം ബന്ധപ്പെടുന്നു എന്നതിനെയാണ് ആശ്രയിച്ചിരിക്കുന്നത്. നാം ദൈവവുമായി എത്രയധികം ബന്ധപ്പെടുന്നുവോ, അത്രയധികം നാം അവനെ ആഗിരണം ചെയ്യുന്നു, നാം അവനെ എത്രയധികം ആഗിരണം ചെയ്യുന്നുവോ, അത്രയധികം നാം ദൈവത്തെ ആസ്വദിക്കുന്നു.

പ്രാർത്ഥനയുടെ ആദ്യത്തെ അർത്ഥം ദൈവത്തെ നേടുക എന്നതാണ്. പ്രാർത്ഥനയിലൂടെ നമുക്ക് ദൈവത്തെ നേടുവാൻ കഴിയും. വെള്ളം ലഭിക്കുവാൻ നാം കുടിക്കണം; വായു ലഭിക്കുവാൻ നാം ശ്വസിക്കണം; ശബ്ദം ലഭിക്കുവാൻ നാം കേൾക്കണം. നമുക്ക് ദൈവത്തെ ലഭിക്കണമെങ്കിൽ, നാം പ്രാർത്ഥിക്കണം. ഖേദകരമെന്നു പറയട്ടെ, അനേകം വിശ്വാസികൾ പലപ്പോഴും ദീർഘനേരം പ്രാർത്ഥിക്കുന്നു, എന്നാൽ അവർക്ക് ദൈവത്തിന്റെ മൂലകം അധികം ലഭിക്കുന്നതായി തോന്നുന്നില്ല, കാരണം അവർ പ്രാർത്ഥനയുടെ അർത്ഥം മനസ്സിലാക്കുന്നില്ല. പ്രാർത്ഥന ദൈവവുമായി ബന്ധപ്പെടുവാനും അവനെ നേടുവാനും ഉള്ളതാണെന്ന് അവർ കണ്ടിട്ടില്ല.

ഒരാൾ നമ്മളോട് ഒരു ഓറഞ്ചിന്റെ ഉപദേശത്തെക്കുറിച്ച് പറഞ്ഞാൽ, ഈ ഉപദേശം നമ്മുടെ മനസ്സിലേക്ക് മാത്രമേ പ്രവേശിക്കുകയുള്ളൂ, എന്നാൽ ഓറഞ്ചിലെ ജീവകങ്ങൾ (വൈറ്റമിനുകൾ) നമ്മുടെ ഉദരത്തിൽ പ്രവേശിക്കുകയില്ല, കാരണം നമ്മുടെ മനസ്സിന് ഓറഞ്ചിന്റെ ആശയത്തെ മാത്രമേ കൈക്കൊള്ളുവാൻ കഴിയൂ, ഓറഞ്ചിനെ തന്നെയല്ല. ഓറഞ്ച് ഭക്ഷിക്കുവാൻ നാം നമ്മുടെ വായ ഉപയോഗിക്കണം. അതേ രീതിയിൽ, നമ്മുടെ മനസ്സിന് ക്രിസ്തുവിനെക്കുറിച്ചുള്ള ഉപദേശങ്ങൾ പഠിക്കുവാൻ കഴിയും, എന്നാൽ നമ്മുടെ മനസ്സിന് ക്രിസ്തുവിനെത്തന്നെ കൈക്കൊള്ളുവാൻ കഴിയില്ല. ക്രിസ്തുവിനെ കൈക്കൊള്ളുന്നതിന്, നാം നമ്മുടെ ആത്മാവിനെ ഉപയോഗിക്കണം. കർത്താവായ ക്രിസ്തു ആത്മാവാകുന്നു, അവന്റെ സാരാംശം ആത്മാവാണ്. നാം അവനുമായി ബന്ധപ്പെടുവാനും അവനെ കൈക്കൊള്ളുവാനും ആഗ്രഹിക്കുന്നുവെങ്കിൽ, അവനെക്കുറിച്ച് ചിന്തിക്കുവാൻ കേവലം നമ്മുടെ മനസ്സ് ഉപയോഗിക്കുവാൻ നമുക്ക് കഴിയില്ല. നാം നമ്മുടെ ആത്മാവിനാൽ അവനെ കൈക്കൊള്ളേണ്ടിയിരിക്കുന്നു.

പഴയനിയമത്തിലെ ജനം സത്യവും ജീവനുമുള്ള ദൈവത്തെ ആരാധിച്ചു, എന്നാൽ പുതിയനിയമത്തിൽ നാം പുനരുത്ഥാനത്തിന്റെ ദൈവത്തെ ആരാധിക്കുന്നു. ജീവനുള്ള ദൈവവും പുനരുത്ഥാനത്തിന്റെ ദൈവവും തമ്മിലുള്ള പ്രധാന വ്യത്യാസം, ജീവനുള്ള ദൈവം മനുഷ്യന് പുറത്താണ്, അതേസമയം പുനരുത്ഥാനത്തിന്റെ ദൈവം മനുഷ്യന്റെ ഉള്ളിലാണ്, മനുഷ്യനുമായി ഇഴുകിച്ചേർന്നിരിക്കുന്നു എന്നതാണ്. യിസ്രായേല്യർ മരുഭൂമിയിൽ ആയിരുന്നപ്പോൾ, അവർക്കുവേണ്ടി ബാഹ്യമായി കാര്യങ്ങൾ ചെയ്ത ദൈവത്തെ അവർ അനുഗമിച്ചു. അവൻ ജീവനുള്ള ദൈവമായിരുന്നു. എന്നാൽ, പുതിയനിയമം അവതരിപ്പിക്കുന്നത് ജീവനുള്ള ദൈവത്തെ മാത്രമല്ല, പുനരുത്ഥാനത്തിന്റെ ദൈവത്തെയാണ്, കാരണം പുതിയനിയമത്തിൽ ദൈവം മനുഷ്യനിൽ വസിക്കുകയും മനുഷ്യനുമായി ഇഴുകിച്ചേരുകയും ചെയ്തു.

മരണത്തിലൂടെയും പുനരുത്ഥാനത്തിലൂടെയും ക്രിസ്തു ജഡത്തിൽ നിന്ന് ആത്മാവിലേക്ക് കായാന്തരപ്പെട്ടു. ജഡത്തിൽ നിന്ന് ആത്മാവിലേക്ക് അവനെ രൂപാന്തരപ്പെടുത്തുവാൻ ക്രിസ്തുവിനുപോലും മരണവും പുനരുത്ഥാനവും ആവശ്യമായിരുന്നു. അതുപോലെ, അവന്റെ മരണത്തിലും പുനരുത്ഥാനത്തിലും ക്രിസ്തുവുമായി ഏകീഭവിക്കുന്നതിലൂടെ, നമുക്ക് ആദാമിൽ നിന്ന് ക്രിസ്തുവിലേക്ക് സ്ഥാനമാറ്റം സംഭവിച്ചിരിക്കുന്നു. നാം ക്രിസ്തുവിലേക്ക് സ്നാനപ്പെട്ടപ്പോൾ, ആദാമിന്റെ ഒരു ഭാഗമായിരിക്കുന്നതിൽ നിന്ന് ക്രിസ്തുവിന്റെ ഒരു ഭാഗമായിരിക്കുന്നതിലേക്ക് നമുക്ക് സ്ഥാനമാറ്റം സംഭവിച്ചു. ഇപ്പോൾ നാം ഇനിമേൽ ആദാമിലല്ല. നാം പൂർണ്ണമായും ക്രിസ്തുവിലാണ്.

സ്നാനം എന്നാൽ ക്രിസ്തുവിലേക്കും അവന്റെ മരണത്തിലേക്കും ആക്കപ്പെടുക എന്നതാണ്. നാം നല്ലവരോ അല്ല മോശമായവരോ ആര് ആയിരുന്നാലും, നാം ആദാമിലാണ് ജനിച്ചത്. ഇപ്പോൾ നാം മറ്റൊരു മനുഷ്യനായ ക്രിസ്തുവിനെ കാണുന്നു. നമുക്ക് എങ്ങനെ അവനിലേക്ക് പ്രവേശിക്കുവാനും അവന്റെ ഒരു ഭാഗമാകുവാനും കഴിയും? ക്രിസ്തുവിലേക്ക് സ്നാനപ്പെടുക എന്നതാണ് അതിനുള്ള വഴി. സ്നാനത്തിന്റെ അർത്ഥം ആളുകളെ ക്രിസ്തുവിലേക്ക് ആക്കുക എന്നതാണ്. അതൊരു ആചാരമോ സമ്പ്രദായമോ അല്ല; അത് അത്യന്തം പ്രാധാന്യമുള്ള ഒരു അനുഭവമാണ്. സ്നാനമെന്ന പ്രവൃത്തിയിൽ ഒരു ആത്മികമായ കൈമാറ്റം സംഭവിക്കണം.

[ക്രിസ്തുവുമായുള്ള] ഈ ജൈവിക ഐക്യത്തിൽ നാം കർത്താവുമായി ഒന്നാണ്, കാരണം നമുക്ക് അവനുമായി ഒരു ജീവനും ഒരു ജീവിതവുമാണുള്ളത്. നാം ജീവിക്കുമ്പോൾ അവൻ ജീവിക്കുന്നു. അവൻ നമ്മിൽ ജീവിക്കുന്നു, നാം അവനോടുകൂടെ ജീവിക്കുന്നു. നാം അവനാൽ ജീവിക്കുന്നു, അവൻ നമ്മിൽ ജീവിക്കുന്നു. നാം ജീവിക്കുന്നില്ലെങ്കിൽ, അവൻ ജീവിക്കുന്നില്ല, അവൻ ജീവിക്കുന്നില്ലെങ്കിൽ, നമുക്ക് ജീവിക്കുവാൻ കഴിയുകയുമില്ല.

യേശു എന്ന പേരിന്റെ അർഥം 'രക്ഷകനായ യഹോവ' അല്ലെങ്കിൽ 'യഹോവയുടെ രക്ഷ' എന്നാണ്. യഹൂദന്മാർ യഹോവയിൽ വിശ്വസിക്കുന്നു, എന്നാൽ യേശുവിൽ വിശ്വസിക്കുന്നില്ല. ഒരർഥത്തിൽ, അവർക്ക് യഹോവയുണ്ട്, എന്നാൽ അവർക്ക് രക്ഷയോ രക്ഷകനോ ഇല്ല. യഹൂദന്മാർക്കുള്ളതിനേക്കാൾ കൂടുതൽ നമുക്കുണ്ട്, കാരണം നമുക്ക് രക്ഷകനായ യഹോവയും നമ്മുടെ രക്ഷയായ യഹോവയും ഉണ്ട്.

നാം കൃപയെ വിലമതിക്കുന്നു എന്നാൽ കഷ്ടതയെ വിലമതിക്കുന്നില്ല എന്നു നാം പറഞ്ഞാൽ, അത് നാം ദൈവത്തെ സ്നേഹിക്കുന്നു എന്നാൽ യേശുവിനെ സ്നേഹിക്കുന്നില്ല എന്ന് പറയുന്നതുപോലെ ആണ്. എന്നാൽ, യേശുവിനെ നിരസിക്കുന്നത് ദൈവത്തെ നിരസിക്കുന്നതാണ്. അതുപോലെ, കഷ്ടതയെ നിരസിക്കുന്നത് കൃപയെ നിരസിക്കുന്നതാണ്. എന്തിനാണ് ദൈവം ജഡാവതാരം ചെയ്തത്? കാരണം അവൻ നമ്മുടെ അടുക്കൽ വരുവാൻ ആഗ്രഹിച്ചു. ദൈവത്തിന്റെ ജഡാവതാരം അവന്റെ കൃപയുള്ള സന്ദർശനമായിരുന്നു. തീർച്ചയായും ദൈവത്തിൽനിന്നുള്ള അത്തരം ഒരു സന്ദർശനം നാമെല്ലാം ഇഷ്ടപ്പെടുന്നു. അവന്റെ സന്ദർശനത്തെ നാം സ്നേഹിക്കുന്നുവെങ്കിൽ, നാം അവന്റെ ജഡാവതാരത്തെ സ്നേഹിക്കണം. കൃപയും കഷ്ടതയും അതുപോലെയാണ്. നമ്മെ സന്ദർശിക്കുന്ന കൃപയുടെ ജഡാവതാരമാണ് കഷ്ടത. നാം ദൈവകൃപയെ സ്നേഹിക്കുന്നുവെങ്കിലും, നാം കൃപയുടെ ജഡാവതാരമായ കൃപയുടെ മധുര സന്ദർശനമായ കഷ്ടതയെയും ചുംബിക്കണം.