നമ്മുടെ അനുഭവത്തിൽ, നാം നിർമലരാണോ അശുദ്ധരാണോ എന്നത് നമ്മുടെ മനസ്സാക്ഷിയുടെ അനുഭൂതിയെ ആശ്രയിച്ചിരിക്കുന്നു; നമ്മുടെ മനസ്സാക്ഷിയുടെ അനുഭൂതിയാകട്ടെ നാം കർത്താവിനെ കാണുന്നതിനെ ആശ്രയിച്ചിരിക്കുന്നു. നാം എത്രത്തോളം കർത്താവിനെ കാണുന്നുവോ അത്രത്തോളം നാം വെടിപ്പാക്കപ്പെടും. നാം എത്രത്തോളം കർത്താവിനെ കാണുകയും തുറന്നുകാട്ടപ്പെടുകയും ചെയ്യുന്നുവോ, അത്രത്തോളം നാം വെടിപ്പാക്കപ്പെടുന്നു... ദൈവത്തെ കാണുക എന്നത് ദൈവത്തെ നേടുന്നതിന് തുല്യമാണ് (മത്താ. 5:8). ദൈവത്തെ നേടുക എന്നാൽ ദൈവത്തെ അവന്റെ മൂലകത്തിലും, അവന്റെ ജീവനിലും, അവന്റെ പ്രകൃതത്തിലും കൈക്കൊള്ളുക എന്നാണ്. ഒടുവിൽ, ഇത് നമ്മെ ദൈവവുമായി ഒന്നാക്കുക മാത്രമല്ല... ദൈവത്താൽ സംരചിക്കപ്പെട്ടവരാക്കിത്തീർക്കുകയും ചെയ്യുന്നു, എങ്കിലും ദൈവത്വത്തിൽ നമുക്ക് യാതൊരു പങ്കുമില്ല.

യിസ്രായേൽ മക്കൾക്കിടയിലുള്ള സാഹചര്യം കണ്ടപ്പോൾ യെശയ്യാവ് വളരെ നിരാശനായിത്തീർന്നു. ഇക്കാരണത്താൽ, തന്റെ പ്രവചനത്തിലെ ആദ്യത്തെ അഞ്ച് അധ്യായങ്ങളിൽ യിസ്രായേൽ മക്കളെക്കുറിച്ച് നല്ലതായി പറയുവാൻ അവന് വളരെ കുറച്ചു മാത്രമേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ. ഈ സമയത്താണ് കർത്താവ് അവനെ ഒരു ദർശനത്തിലേക്ക് കൊണ്ടുവന്നത്; അങ്ങനെ അവന് സിംഹാസനത്തിൽ ഇരിക്കുന്ന തേജസ്സിന്റെ കർത്താവിനെ കാണുവാൻ കഴിഞ്ഞു (യെശ 6:1). കർത്താവ് യെശയ്യാവിനോട് ഇപ്രകാരം പറയുന്നതായി തോന്നുന്നു, “താഴെയുള്ള സാഹചര്യത്തിലേക്ക് നോക്കരുത്. നീ താഴേക്ക് നോക്കിയാൽ നീ നിരാശനാകും. എന്നിലേക്ക് നോക്കുക. ഞാൻ ഇപ്പോഴും ഇവിടെയുണ്ട്. അവിടെ നല്ലതൊന്നും ഉണ്ടാകില്ലായിരിക്കാം, എന്നാൽ ഇവിടെ എല്ലാം നല്ലതാണ്. പ്രപഞ്ചത്തിലെ നിസ്തുലമായ നന്മ ഞാനാണ്. എന്നെ നോക്കുക.”

നാം പുതിയ വിശ്വാസികളെ ജനിപ്പിക്കുകയും അവരെ സ്നാനപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്തശേഷം, അവർ നമ്മുടെ കൊച്ചു കുഞ്ഞുങ്ങളായി മാറുന്നു. ഇനി ഇപ്പോൾ അവരെ പരിപോഷിപ്പിക്കുവാനും പരിലാളിക്കുവാനും നാം അമ്മമാരെപ്പോലെ ആയിരിക്കണം. പരിപോഷിപ്പിക്കുക എന്നാൽ ഭക്ഷണം നൽകുക എന്നാണ്, പരിലാളിക്കുക എന്നാൽ ആർദ്രമായ സ്നേഹത്തോടെ പോറ്റുകയും, ആർദ്രമായ കരുതലോടെ വളർത്തുകയും ചെയ്യുക എന്നതാണ്. പുതുതായി സ്നാനപ്പെട്ടവരെ കരുതുവാൻ നാം ഭവന യോഗങ്ങളിൽ പോകുമ്പോൾ, നമ്മൾ അവരെ പരിപോഷിപ്പിക്കുവാനും പരിലാളിക്കുവാനുമാണ് പോകുന്നത് എന്ന ബോധ്യം നമുക്ക് ആവശ്യമാണ്. പുതിയവർക്ക് പരിലാളനയും, ആശ്വാസവും, ഊഷ്മളതയും അനുഭവപ്പെടും. അവരുടെ ഏകാന്തതയുടെ ഏതൊരു അനുഭൂതിയും അവർക്ക് ഇതുമൂലം നഷ്ടമാകുവാൻ ഇടയാകും.

യോഹന്നാൻ്റെ സുവിശേഷത്തിൽ ഫലം കായ്ക്കുവാനും (യോഹ 15), കുഞ്ഞാടുകളെ പോഷിപ്പിക്കുവാനും (യോഹ 21) നമ്മോട് ആജ്ഞാപിച്ചിരിക്കുന്നു. ഫലം കായ്ക്കുക എന്നത് നമ്മുടെ ദിനംപ്രതിയുള്ള കടമയാണ്. നാം ഫലം കായ്ക്കുവാൻ കർത്താവിൽ വസിക്കുക എന്നത് നിബന്ധനയാണ്. നാം കർത്താവിൽ വസിക്കുന്നില്ലെങ്കിൽ, നമുക്ക് ഫലം കായ്ക്കുവാൻ കഴിയില്ല. കുഞ്ഞാടുകളെ പോഷിപ്പിക്കുവാൻ, നാം കർത്താവിനെ സ്നേഹിക്കണം. ഫലം കായ്ക്കുക എന്നത് വസിക്കുന്നതിൻ്റെ വിഷയവും, കുഞ്ഞാടുകളെ പോഷിപ്പിക്കുക എന്നത് സ്നേഹിക്കുന്നതിൻ്റെ വിഷയവുമാണ്. യോഹന്നാൻ 21:15-17-ൽ കർത്താവ് പത്രൊസിനോട് തന്നെ സ്നേഹിക്കുന്നുണ്ടോ എന്ന് മൂന്ന് തവണ ചോദിച്ചു. നാം ഫലം കായ്ക്കുവാൻ കർത്താവിൽ വസിക്കണം, കൂടാതെ അവൻ്റെ ആട്ടിൻകൂട്ടത്തെ കരുതുവാൻ നമുക്ക് ഒരു ഹൃദയം ഉണ്ടാകേണ്ടതിന് നാം കർത്താവിനെ സ്നേഹിക്കണം.

നമ്മെ തേജസ്സിലേക്ക് കൊണ്ടുവരുവാൻ കഷ്ടതകൾ സഹായിക്കുന്നു എന്ന് പൗലൊസ് അറിഞ്ഞിരുന്നു... 2 കൊരിന്ത്യർ 4:17-ൽ പൗലൊസ് "ക്ഷണികമായ ലഘു ക്ലേശ-"ത്തെ "നിത്യമായ ഘന തേജസ്സി-"നോട് താരതമ്യം ചെയ്യുന്നു. നിത്യമായ ഘന തേജസ്സ് ക്ഷണികമായ ലഘു ക്ലേശത്തെക്കാൾ അത്യന്തം അതീതമായിരിക്കുന്നു എന്നാണ് അവൻ പറയുന്നത്. ഈ ക്ഷണികമായ ലഘു ക്ലേശത്തെ നിത്യമായ ഘന തേജസ്സിനോട് താരതമ്യം ചെയ്യുവാൻ കഴിയില്ല. നിങ്ങളുടെ കഷ്ടതകളാൽ അസ്വസ്ഥരാകരുത്... യഥാർത്ഥ ഘനം തേജസ്സാണ്. നമ്മുടെ എല്ലാ കഷ്ടതകളും വെറും ലഘുവാണ്, നിത്യമായ ഘന തേജസ്സിനെ നമുക്കായി ഉളവാക്കുന്ന ക്ഷണികമായ ലഘു ക്ലേശം മാത്രമാണ്.

ക്രിസ്തു പ്രവേശിച്ചതായ ഈ തേജസ്സ് എന്താണ്? അത് ദൈവത്തിന്റെ പൂർണ്ണമായ ആവിഷ്കാരമാണ്. കർത്താവ് ജഡത്തിൽ ആയിരുന്നപ്പോൾ, ദൈവം അവനുള്ളിൽ മറഞ്ഞിരുന്നു... ഒരു പുഷ്പച്ചെടിയുടെ വിത്ത് മണ്ണിൽ വീണ്, ചത്തു, വീണ്ടും പുഷ്പിക്കുന്ന ഘട്ടം വരെ വളരുമ്പോൾ, ആ പുഷ്പച്ചെടിയുടെ വിത്ത് തേജസ്സിലേക്ക് കൊണ്ടുവരപ്പെടുന്നു. യേശു അത്തരമൊരു വിത്തായിരുന്നു. അവൻ മണ്ണിൽ വീണു, മരിച്ചു, വളർന്നു വന്നു (യോഹ 12:23-24). അവന്റെ വളർച്ചയിലൂടെ, അവന്റെ മനുഷ്യത്വവും അവന്റെ മനുഷ്യ സ്വഭാവവും ഉൾപ്പെടെ അവന്റെ മുഴുവൻ ആളത്തവും ദൈവത്തിന്റെ തേജോമയമായ ആവിഷ്കാരത്തിലേക്ക് കൊണ്ടുവരപ്പെട്ടു. അതായിരുന്നു അവന്റെ തേജസ്സ്.

യഥാർത്ഥ ശക്തി ജീവന്റെ വിഷയമാണ്. നമുക്ക് വിത്തുകൾ ഒരു ഉദാഹരണമായി ഉപയോഗിക്കാം. എല്ലാത്തരം വിത്തുകളും ചെറുതാണ്. എങ്കിലും ഒരു വിത്ത് ചെറുതാണെങ്കിലും, അത് ഊർജം നിറഞ്ഞതും ജീവൻ നിറഞ്ഞതുമാണ്. ഒരു വിത്ത് ജീവൻ നിറഞ്ഞതുകൊണ്ട്, അത് ശക്തിയുള്ളതാണ്. ഒരു വിത്ത് നിലത്ത് വിതച്ചതിനു ശേഷം, അത് മുളച്ച് ഒരു ചെടിയോ വൃക്ഷമോ ആയി വളരുന്നു. മുളകൾ വളരെ ലോലമാണെങ്കിലും, മണ്ണിലൂടെ ഭേദിക്കുവാൻ അവയ്ക്ക് ശക്തിയുണ്ട്. ഈ ശക്തി വിത്തിലെ ജീവനിൽ നിന്നാണ് വരുന്നത്. അതുപോലെ, പരിശുദ്ധാത്മാവിൽ പ്രാർഥിച്ചുകൊണ്ട് നമ്മെത്തന്നെ പണിയുക എന്നത് പ്രധാനമായും ജീവന്റെ വിഷയമാണ്.

യൂദാ 20 അനുസരിച്ച്, നമ്മുടെ അതിവിശുദ്ധ വിശ്വാസത്തിന്മേൽ നമ്മെത്തന്നെ പണിയണമെങ്കിൽ, നമുക്ക് പരിശുദ്ധാത്മാവിൽ പ്രാർഥിക്കുവാൻ കഴിയണം. വിശ്വാസം വചനവുമായി ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു, പരിശുദ്ധാത്മാവിൽ നമുക്ക് ജീവൻ ഉണ്ട്. ഈ വാക്യത്തിൽ പരിശുദ്ധാത്മാവ് പ്രധാനമായും ജീവനെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു, അല്ലാതെ ശക്തിയെയല്ല. എന്നിരുന്നാലും, ഇന്നത്തെ ചില ക്രിസ്ത്യാനികൾ പരിശുദ്ധാത്മാവിനെ പ്രധാനമായും ശക്തിയുടെ അർത്ഥത്തിലാണ് മനസ്സിലാക്കുന്നത്. റോമർ 8:2-ൽ പൗലൊസ് പരിശുദ്ധാത്മാവിനെ ജീവന്റെ ആത്മാവ് എന്ന് പറയുന്നു. പരിശുദ്ധാത്മാവിൽ പ്രാർഥിക്കുക എന്നത് ശക്തിയെക്കാൾ എത്രയോ അധികം ജീവന്റെ വിഷയമാണ് എന്ന് അനുഭവത്തിൽ നിന്ന് നമുക്ക് അറിയാം. നാം പ്രാർഥിക്കുമ്പോൾ, നമുക്ക് ശക്തി അനുഭവപ്പെടണമെന്നില്ല; എന്നിരുന്നാലും, നമുക്ക് പലപ്പോഴും ജീവന്റെ ബോധം ഉണ്ടാകുന്നു. ജീവൻ ശക്തിയെക്കാൾ വിലയേറിയതാണ്. യഥാർത്ഥ ആത്മിക ശക്തി ആത്മിക ജീവനിൽ നിന്നാണ് വരുന്നത്.

ഒരു വീണ്ടുംജനിച്ച വിശ്വാസി വല്ലപ്പോഴും പാപത്തിൽ വീണുപോയേക്കാം, എന്നാൽ അവന്റെ വീണ്ടുംജനിപ്പിക്കപ്പെട്ട പ്രകൃതത്തിലുള്ള ദിവ്യ വിത്തായ ദിവ്യ ജീവൻ പാപത്തിൽ ജീവിക്കുവാൻ അവനെ അനുവദിക്കയില്ല. ഇത് ഒരു ആടിന് സമാനമാണ്: അത് ചെളിയിൽ വീണേക്കാം, എന്നാൽ ഒരു പന്നി ചെയ്യുന്നതുപോലെ ചെളിയിൽ കിടന്നുരുളുവാൻ അതിന്റെ വെടിപ്പായ ജീവൻ അതിനെ അനുവദിക്കയില്ല.

മേയ്പ്പിന്റെ ഒരു വലിയ ആവശ്യകതയുണ്ട്. സഭാജീവിതത്തിലുള്ള ഓരോരുത്തരും ഒരു ആത്മിക അതികായകൻ ആയിരിക്കും എന്ന് പ്രതീക്ഷിക്കരുത്. മറിച്ച്, ശരിയായ സഭാജീവിതം മുത്തശ്ശീമുത്തശ്ശന്മാരെയും, ബാല്യക്കാരെയും, ബലഹീനരെയും, രോഗികളെയും പോലും ഉൾക്കൊള്ളുന്ന ഒരു വലിയ ഭവനമാണ്. എല്ലാ വിശുദ്ധന്മാരും കരുതപ്പെടുമ്പോൾ, നമുക്ക് ഒരു മനോഹരമായ സഭാജീവിതം ഉണ്ടാകും.