നാം അവനെ സ്പർശിക്കുകയും, അവനിൽ തങ്ങുകയും, അവന്റെ സൗന്ദര്യത്തെ നോക്കിക്കാണുകയും, അവനോട് സംസാരിക്കുകയും, അവനോട് ആരായുകയും, അവനായി കാത്തിരിക്കുകയും, അവനെക്കുറിച്ച് ധ്യാനിക്കുകയും ചെയ്യുമ്പോൾ, നാം അവനെ ആരാധിക്കണം. നാം നമ്മുടെ ആത്മാവിലും നമ്മുടെ പൂർണ്ണ ആളത്തത്തോടും കൂടെ അവനെ ആരാധിക്കണം. നാം നമ്മുടെ മുഴുവൻ ആളത്തത്തെയും അവന്റെ വിശുദ്ധ പ്രതാപത്തിന് അനുരൂപമാക്കുകയും വിശുദ്ധ പ്രതാപത്തിൽ അവനെ ആരാധിക്കുകയും വേണം (സങ്കീ 29:2). നാം അവന്റെ മുമ്പാകെ സാഷ്ടാംഗം പ്രണമിക്കുകയും അവന് നമ്മുടെ ആരാധന അർപ്പിക്കുകയും വേണം. നാം ദൈവത്തെ സ്തുതിക്കുകയും വേണം. സ്തുതി എല്ലായ്പോഴും ആരാധനയെ അനുഗമിക്കുന്നു. നാം ഒരു പ്രത്യേക കാര്യത്തെക്കുറിച്ച് ധ്യാനിക്കുമ്പോൾ, സ്തുതികൾ നമ്മുടെ ഉള്ളിൽ നിന്ന് പുറത്തേക്ക് ഒഴുകണം.

ദൈവത്തെ സംബന്ധിച്ചുള്ള സകലത്തെക്കുറിച്ചും ധ്യാനിക്കുവാൻ അല്ലെങ്കിൽ ശ്രദ്ധാപൂർവ്വം ചിന്തിക്കുവാൻ നാം പഠിക്കേണ്ടതുണ്ട്. ദൈവത്തിന്റെ മനോഹാരിത, അവന്റെ ദയ, അവന്റെ മാന്യത, അവന്റെ മഹത്വം, അവന്റെ സദ്ഗുണങ്ങൾ, അവന്റെ പ്രവൃത്തികൾ എന്നിവയെക്കുറിച്ച് നാം ധ്യാനിക്കണം. പ്രാർത്ഥനയിലൂടെ ദൈവത്തെ ശ്വസിക്കുമ്പോൾ, നാം അവനോട് ആരായുകയും അവനിൽ കാത്തിരിക്കുകയും മാത്രമല്ല, അവന്മേൽ ധ്യാനിക്കുകയും അവന്റെ പ്രവൃത്തികളെക്കുറിച്ച് ധ്യാനിക്കുകയും വേണം എന്ന് നാം പഠിക്കണം. നാം ദൈവത്തെക്കുറിച്ച് ധ്യാനിക്കുമ്പോൾ നമ്മുടെ പ്രാർത്ഥനകളിൽ മറ്റ് കാര്യങ്ങൾ താൽക്കാലികമായി മാറ്റിവെക്കുന്നത് സമയനഷ്ടമാണെന്ന് നാം ചിന്തിക്കരുത്. ദൈവം നമ്മുടെ ആവശ്യങ്ങൾ നേരത്തെതന്നെ അറിയുന്നു. അവന്റെ ഹൃദയത്തെ ഏറ്റവും അധികം തൊടുന്നതും അവന് ഏറ്റവും മധുരമുള്ള ചിന്ത നൽകുന്നതും അവന്റെ സാന്നിധ്യത്തിൽ അവനെക്കുറിച്ചുള്ള നമ്മുടെ ധ്യാനമാകുന്നു. "എന്റെ ധ്യാനം അവന്നു പ്രസാദകരമായിരിക്കട്ടെ" (104:34) എന്ന് സങ്കീർത്തനക്കാരൻ പറയുന്നതിന്റെ കാരണം ഇതാണ്. നാം ഈ അനുഭവം നേടുകയും ഈ പാഠം പഠിക്കുകയും വേണം.

സങ്കീർത്തനങ്ങളുടെ പുസ്തകം ദൈവത്തിനുവേണ്ടി കാത്തിരിക്കുന്ന വിഷയത്താൽ നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നു. സങ്കീർത്തനക്കാരുടെ പ്രാർത്ഥനകളിൽ കാത്തിരിക്കുക എന്ന വാക്ക് അനേകം തവണ ഉപയോഗിക്കപ്പെടുന്നുണ്ട്. നാം യഹോവെക്കായി കാത്തിരിക്കണം (37:9). നമ്മുടെ ദേഹി ദൈവത്തിങ്കലേക്ക് മാത്രം മൗനമായി കാത്തിരിക്കണം (62:1). നാം ആദ്യം അവനുവേണ്ടി കാത്തിരിക്കാതെ നമുക്ക് ദൈവത്തെ ശ്വസിക്കുവാൻ കഴിയില്ല. ദൈവത്തിനുവേണ്ടി കാത്തിരിക്കുക എന്നത് സമയം നിശ്ചയിക്കുവാൻ അവനെ അനുവദിക്കുക എന്നതാണ്. സമയം കൽപ്പിക്കുവാൻ നമുക്ക് കഴിയില്ല; അവൻ സമയം കൽപ്പിക്കുന്നു. നാം കാത്തിരിക്കണം. നാം പ്രാർത്ഥിക്കുമ്പോൾ, നാം ദൈവത്തോട് ആരായണം, കൂടാതെ നാം ദൈവത്തിനുവേണ്ടി കാത്തിരിക്കുകയും വേണം.

നാം ദൈവത്തിനായി കാത്തിരിക്കുവാൻ പഠിക്കണം. ഇതൊരു പരീക്ഷിക്കുന്ന പാഠമാകുന്നു. മാനുഷിക ബന്ധങ്ങളിൽപ്പോലും കാത്തിരിപ്പ് എന്നത് ഒരു പ്രധാന ഘടകാംശമാണ്. ഒരു സഹോദരൻ എന്നെ സഹായിക്കണം എന്ന് ഞാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു എന്ന് കരുതുക. ഞാൻ അവനെ കാണുവാൻ പോകുമ്പോൾ അവൻ തിരക്കിലാണെങ്കിൽ, എനിക്ക് എന്റെ അപേക്ഷ സമർപ്പിക്കുവാൻ കഴിയില്ല. എന്റെ വായ് തുറക്കുവാൻ കഴിയുന്നതിനുമുമ്പ് അവൻ ഇനി തിരക്കിലല്ല എന്ന് കാണുന്നതുവരെ ഞാൻ കാത്തിരിക്കണം. നാം പ്രാർത്ഥിക്കുമ്പോൾ ഈ ഘട്ടം ഒഴിവാക്കുവാൻ കഴിയും എന്ന് നാം ചിന്തിക്കരുത്. തനിക്കായി എന്തെങ്കിലും ചെയ്യുവാൻ ദൈവം നമ്മോട് ആവശ്യപ്പെടുമ്പോൾ, അവൻ നമ്മെ നിർബന്ധിക്കാതിരിക്കുന്ന അനേകം സമയങ്ങളുണ്ട്. നാം തയ്യാറാകുന്നതുവരെ അവൻ കാത്തിരിക്കുന്നു. ദൈവത്തിന് നമുക്കായി കാത്തിരിക്കുവാൻ കഴിയുമെങ്കിൽ, നാം ദൈവത്തിനുവേണ്ടി കാത്തിരിക്കേണ്ടതല്ലയോ?

നിശബ്ദതയിൽ അവന്റെ സൗന്ദര്യത്തെ നോക്കിക്കാണുന്നത് നാം ശീലിച്ചിട്ടില്ല; അവന്റെ കണ്ണുകളുടെ സൂചനയ്ക്കനുസരിച്ച് ജീവിക്കുന്നതിനും നാം ശീലിച്ചിട്ടില്ല. ഇതൊരു കഷ്ടമാണ്. നമ്മുടെ പ്രാർത്ഥനയിൽ ആരായുന്നു ഒരു വ്യക്തിയായിരിക്കുവാൻ നാം പഠിക്കണം. “ഈ സമയത്ത് എനിക്ക് ഈ വിഷയം കൊണ്ടുവരുവാൻ കഴിയുമോ?” എന്ന് നാം കർത്താവിനോട് ചോദിക്കണം. നാം അവന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കണം. അവന് സന്തോഷമില്ലെങ്കിൽ, നാം തുടരരുത്. അവന് അംഗീകാരത്തിന്റെ ഒരു ഭാവമുണ്ടെങ്കിൽ, നാം എങ്ങനെ പ്രാർത്ഥിക്കണം എന്ന് ചോദിച്ചുകൊണ്ട് നമുക്ക് മുന്നോട്ട് പോകാം. ആരായുക എന്നതിന്റെ അർത്ഥം ഇതാണ്. ഏറ്റവും നല്ല പ്രാർത്ഥന എന്നത് ആരായുന്ന പ്രാർത്ഥനയാണ്, എന്നാൽ ഒരുവൻ ശാന്തനായിരിക്കുമ്പോൾ മാത്രമേ ആരായുന്നത് നടക്കുകയുള്ളൂ. നാം ഒരിക്കലും ദൈവത്തെ സ്പർശിച്ചിട്ടില്ലെങ്കിൽ, അവന്റെ മുമ്പാകെ ഒരിക്കലും ശാന്തനായിരുന്നിട്ടില്ലെങ്കിൽ, അല്ലെങ്കിൽ അവന്റെ സൗന്ദര്യത്തെ ഒരിക്കലും നോക്കിക്കണ്ടിട്ടില്ലെങ്കിൽ, ആരായുക എന്നതിന്റെ അർത്ഥം നാം അറിയുന്നില്ല.

അബ്രാഹാം യഹോവയുടെ മുമ്പാകെ നിന്നപ്പോൾ (ഉല്പ 18), അവൻ പെട്ടെന്ന് തന്റെ വായ് തുറന്നില്ല. അവൻ ദൈവത്തിന്റെ മുമ്പാകെ കാത്തിരിക്കുകയും, അവനോട് ആരായുകയും, അവങ്കലേക്ക് നോക്കുകയും ചെയ്തു. ഒരു വ്യക്തിയുടെ കണ്ണുകളുടെ സൂചനയ്ക്കനുസരിച്ച് നാം കാര്യങ്ങൾ ചെയ്യുന്ന ചില സമയങ്ങളുണ്ട്; അവരുടെ മുഖഭാവത്തിനനുസരിച്ചാണ് നാം സംസാരിക്കുന്നത്. ഇപ്രകാരമാണ് നാം പ്രാർത്ഥിക്കേണ്ടത്. സങ്കീർത്തനക്കാരൻ തന്റെ ആഗ്രഹം പ്രകടിപ്പിച്ചു: "യഹോവയുടെ മനോഹരത്വം കാണ്മാനും അവന്റെ മന്ദിരത്തിൽ ധ്യാനിപ്പാനും [ആരായുവാനും] എന്റെ ആയുഷ്കാലമൊക്കെയും ഞാൻ യഹോവയുടെ ആലയത്തിൽ പാർക്കേണ്ടതിന്നു തന്നേ." (സങ്കീ 27:4). നാം നമ്മുടെ ആത്മാവിലേക്ക് തിരിയുകയും, അവനെ നോക്കിക്കാണുകയും, തുടർന്ന് അവനോട് ആരായുകയും വേണം.

നാം നമ്മുടെ വായ് തുറക്കുമ്പോൾ, നാം ചോദിക്കുകയോ യാചിക്കുകയോ ചെയ്യേണ്ടതില്ല, മറിച്ച് നമുക്ക് ആരായാം. അനേകം സഹോദരീ സഹോദരന്മാർ കർത്താവിനോട് ഒരിക്കലും ആരാഞ്ഞട്ടില്ല. അവർ ചോദിക്കുകയും യാചിക്കുകയും മാത്രമേ ചെയ്യുന്നുള്ളൂ. അവർ പറയുന്നു, “ദൈവമേ, എന്റെ മകന് സുഖമില്ല. എനിക്ക് ഈ ആവശ്യവും ആ കുറവുമുണ്ട്.” അവരുടെ ചോദിക്കൽ യാചനയായി മാറുന്നു: “എന്റെ മകനെ സൗഖ്യമാക്കണമേ. എന്നെ കരുതണമേ. എനിക്ക് ആവശ്യമുള്ളത് എനിക്ക് തരണമേ.” ഇതെന്താണ്? ഇത് യാചനയാണ്. ഇവ നല്ല പ്രാർത്ഥനകളല്ല. ഏറ്റവും നല്ല പ്രാർത്ഥന എന്നത് ആരായുന്ന പ്രാർത്ഥനയാണ്. നാം ദൈവത്തെ സ്പർശിക്കുകയും, നിശബ്ദമായി കാത്തിരിക്കുകയും, അവന്റെ സൗന്ദര്യത്തെ നോക്കിക്കാണുകയും, അവനോട് സംസാരിക്കുകയും ചെയ്യുമ്പോൾ, നമുക്ക് അവനോട് ചോദിക്കാം, “ഞാൻ ഇപ്പോൾ ഒരു പ്രത്യേക കാര്യത്തെക്കുറിച്ച് പരാമർശം നടത്തുന്നത് നീ ആഗ്രഹിക്കുന്നുണ്ടോ?” ഇത് ഏറ്റവും മാധുര്യമേറിയ തരത്തിലുള്ള പ്രാർത്ഥനയാകുന്നു.

നാം നിശബ്ദരായിരുന്നുകൊണ്ട് കർത്താവിന്റെ സൗന്ദര്യത്തെ നോക്കിക്കാണുവാൻ പഠിക്കണം (സങ്കീ 27:4). പല ക്രിസ്ത്യാനികളും ഈ അനുഷ്ഠാനത്തെക്കുറിച്ച് ഒരിക്കലും കേട്ടിട്ടില്ല. കർത്താവിന്റെ സൗന്ദര്യത്തെ നോക്കിക്കാണുക എന്നത് നമ്മുടെ ആത്മാവിൽ കർത്താവിനെ നോക്കുക എന്നതും അവങ്കലേക്ക് ഉറ്റുനോക്കുക എന്നതുമാണ്. നാം പ്രാർത്ഥനയിൽ ദൈവത്തിന്റെ മുമ്പാകെ വരുമ്പോൾ, നാം നമ്മുടെ സംസാരം നിർത്തുവാനും, നമ്മുടെ വാക്കുകളെ മുറിച്ചു മാറ്റുവാനും, അവന്റെ മുമ്പാകെ കാണപ്പെടുവാനും, അവനെ സ്പർശിക്കുവാനും, നിശബ്‍ദതയിൽ അവനെ നോക്കിക്കാണുവാനും, അവങ്കലേക്ക് ഉറ്റുനോക്കുവാനുമായി നമ്മുടെ ആത്മാവിലേക്ക് തിരിയുവാൻ നാം പഠിക്കണം. അവനെ നോക്കിക്കാണുകയും, വിലമതിക്കുകയും, അവനെ നിധിയായി കരുതുകപോലും ചെയ്തുകൊണ്ട് നാം അവനെ വീണ്ടും വീണ്ടും നോക്കേണ്ടതുണ്ട്. ഇത് വളരെ മാധുര്യമേറിയതും ആവശ്യവുമാകുന്നു.

ദൈവത്തെ ശ്വസിക്കുന്ന പ്രാർത്ഥനകൾ ഉണ്ടാകേണ്ടതിന്,... നാം ദൈവത്തെ തൊട്ടതിനുശേഷം, നാം അവന്റെ മുമ്പാകെ നിശ്ശബ്ദമായിരിക്കണം. മാനുഷിക ആശയവിനിമയത്തിൽപ്പോലും ഇത് സത്യമാണ്. ഒരു വ്യക്തിയുമായി നാം എത്രയധികം ഉറ്റവരായിരിക്കുന്നുവോ, നാം അവനോടുകൂടെ ആയിരിക്കുമ്പോൾ അത്രയധികം നിശ്ശബ്ദമായിരിക്കുവാൻ നമുക്ക് കഴിയും. പരസ്പരം നോക്കുന്നതിലൂടെ മാത്രം, സംസാരിക്കാതെതന്നെ നമ്മുടെ വികാരങ്ങൾ അറിയിക്കപ്പെടുന്നു. ദൈവത്തെ തൊടുന്നതിൽ പരിചയസമ്പന്നനായ ഒരുവനെ സംബന്ധിച്ചും ഇതുതന്നെ പറയാം. അവൻ ദൈവത്തെ തൊടുമ്പോൾ, അവൻ നിശ്ശബ്ദമായിരിക്കുന്നു. അവൻ കണ്ണീരണിഞ്ഞാൽപ്പോലും, ഈ കണ്ണീർ ബാഹ്യമായതിനേക്കാൾ ആന്തരികമായതാണ്. അവന് എന്തെങ്കിലും പറയുവാനുണ്ടെങ്കിൽ, അവൻ ശാന്തമായി സംസാരിക്കുന്നു; അവൻ ഉറക്കെവിളിക്കുകയോ നിലവിളിച്ചു പ്രാർത്ഥിക്കുകയോ ചെയ്യേണ്ടതില്ല. ദൈവത്തെ ശ്വസിക്കുവാൻ പഠിക്കുന്ന ഓരോരുത്തരും ഈ പാഠം പഠിക്കുന്നു. നമ്മുടെ ആത്മാവിൽ നാം ദൈവത്തെ തൊടുമ്പോൾ, ചെയ്യുവാൻ കഴിയുന്ന ഏറ്റവും നല്ല കാര്യം അവന്റെ മുൻപിൽ നിശ്ശബ്ദമായിരിക്കുക എന്നതാണ്.

പ്രാർത്ഥനയിലൂടെ ദൈവത്തെ ശ്വസിക്കേണ്ടതിന്, നാം ദൈവത്തിന്റെ മുമ്പാകെ കാണപ്പെടണം. സങ്കീർത്തനക്കാരൻ പറയുന്നു: "ഞാൻ എപ്പോൾ ദൈവസന്നിധിയിൽ ചെല്ലുവാനിടയാകും?" (സങ്കീ 42:2). നാം പ്രാർത്ഥിക്കുമ്പോൾ നാം ദൈവത്തിന്റെ മുമ്പാകെ കാണപ്പെടാറുണ്ടോ? നമ്മുടെ ആത്മാവിൽ അവനെ തൊടുവാൻ നാം ദാഹിക്കുന്നുണ്ടോ? നാം ദൈവത്തെ ശ്വസിക്കുമ്പോഴെല്ലാം, നാം ആദ്യം അവന്റെ മുമ്പാകെ കാണപ്പെടുവാൻ വ്യായാമം ചെയ്യണം. നാം പ്രാർത്ഥിക്കുമ്പോൾ, ഏകാഗ്രത പാലിക്കുവാൻ മാത്രമല്ല, നമ്മുടെ ബാഹ്യ ആളത്തത്തെ നിർത്തുവാൻ കൂടിയാണ് നാം നമ്മുടെ കണ്ണുകൾ അടയ്ക്കുന്നത്. നമ്മുടെ ബാഹ്യ ആളത്തം പലപ്പോഴും നമ്മുടെ കണ്ണുകളോടൊപ്പം അലഞ്ഞുനടക്കുന്നു. നാം പ്രാർത്ഥിക്കുമ്പോൾ നമ്മുടെ കണ്ണുകൾ അടയ്ക്കുന്നതിലൂടെ, നാം നമ്മുടെ കണ്ണുകളുടെ കവാടം അടയ്ക്കുകയും, ബാഹ്യ ലോകത്തിലേക്കുള്ള വാതിൽ കൊട്ടിയടയ്ക്കുകയും, നമ്മുടെ ആളത്തത്തിന്റെ ദിശയെ നമ്മുടെ ആത്മാവിലേക്ക് തിരിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. നമ്മുടെ മുഴുവൻ ആളത്തത്തെയും നിർത്തി ബാഹ്യ ലോകത്തിലേക്കുള്ള വാതിൽ അടച്ചതിനുശേഷം, നമ്മുടെ ആളത്തത്തിന്റെ ആഴമേറിയ ഭാഗത്തേക്ക് തിരിയുവാനും നമ്മുടെ ആത്മാവിനെ വ്യായാമം ചെയ്യുവാനും നമുക്ക് സാധിക്കും. നമ്മുടെ ആത്മാവിനെ വ്യായാമം ചെയ്യുവാൻ നാം തിരിയുമ്പോൾ, നാം ഉടനടി ദൈവത്തെ തൊടുകയും നമ്മുടെ ആത്മാവിൽ അവന്റെ മുമ്പാകെ കാണപ്പെടുവാൻ ഇടയാവുകയും ചെയ്യുന്നു.