ഒരു വശത്ത്, നീതി, വിശുദ്ധീകരണം, വീണ്ടെടുപ്പ് എന്നിവ ദൈവത്തിന്റെ രക്ഷയുടെ മൂന്ന് ഘട്ടങ്ങളെ ഉൾക്കൊള്ളുന്നു: ആത്മാവിലുള്ള വീണ്ടുംജനനം (നമ്മുടെ ഭൂതകാലത്തിനായ്), ദേഹിയിലുള്ള വിശുദ്ധീകരണം (നമ്മുടെ വർത്തമാനകാലത്തിനായ്), ശരീരത്തിന്റെ വീണ്ടെടുപ്പ് (നമ്മുടെ ഭാവിക്കായ്). മറുവശത്ത്, നീതി, വിശുദ്ധീകരണം, വീണ്ടെടുപ്പ് എന്നിവ നമ്മുടെ ക്രിസ്തീയ ജീവിതത്തിലും പ്രവൃത്തിയിലും നാം ദിനവും അനുഭവമാക്കേണ്ടതായ ദൈവത്തിന്റെ രക്ഷയുടെ സ്വഭാവത്തിന്റെ മൂന്ന് വശങ്ങളെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു... എല്ലാ ദിവസവും നാം നീതിമാന്മാരാകേണ്ടതുണ്ട്, നാം വിശുദ്ധീകരിക്കപ്പെടേണ്ടതുണ്ട്, നമ്മുടെ ജീവിതത്തിന്റെ എല്ലാ കാര്യങ്ങളിലും നാം വീണ്ടെടുക്കപ്പെടേണ്ടതുണ്ട്.

ആദാം രണ്ട് വൃക്ഷങ്ങളുടെ മുന്നിൽ നിന്നപ്പോൾ, അവൻ ദൈവത്തിനും സാത്താനും മുമ്പാകെ ആയിരുന്നു നിന്നത്. ഇത് പ്രപഞ്ചത്തിൽ മനുഷ്യനും ദൈവത്തിനും സാത്താനും ഇടയിൽ ഒരു ത്രികോണ സാഹചര്യം ഉണ്ടാക്കി. ഈ ത്രികോണ സാഹചര്യം ഇപ്പോൾ നമ്മുടെ ഉള്ളിലാണ്. ഒരിക്കൽ സാത്താൻ ആദാമിന് പുറത്തുള്ള തോട്ടത്തിലായിരുന്നു; ഇപ്പോൾ അവൻ നമ്മുടെ ജഡത്തിലുണ്ട്. ഒരിക്കൽ ദൈവം മനുഷ്യനു പുറത്തുള്ള തോട്ടത്തിലായിരുന്നു; ഇപ്പോൾ അവൻ നമ്മുടെ ആത്മാവിലാണ്... റോമർ 8-ൽ നമുക്ക് ഇന്നത്തെ ഏദൻ തോട്ടം കാണുവാൻ കഴിയും. റോമർ 8:2 ജീവന്റെ ആത്മാവിന്റെ പ്രമാണത്തെ കുറിച്ച് പരാമർശിക്കുന്നു, അത് പാപത്തിന്റെയും മരണത്തിന്റെയും പ്രമാണത്തിൽ നിന്ന് നമ്മെ സ്വതന്ത്രരാക്കുന്നു. അതിനാൽ, റോമർ 8-ൽ നമുക്ക് രണ്ട് പ്രമാണങ്ങളുണ്ട്—ജീവന്റെ പ്രമാണവും മരണത്തിന്റെ പ്രമാണവും. ഈ രണ്ട് പ്രമാണങ്ങളും നമ്മുടെ വ്യക്തിനിഷ്ഠമായ അനുഭവത്തിലെ രണ്ട് വൃക്ഷങ്ങളുടെ രണ്ട് തത്വങ്ങളാണ്.

റോമർ 12:5 സൂചിപ്പിക്കുന്നത് ക്രിസ്തുവാണ് ശരീരത്തിലെ അവയവങ്ങളുടെ മൂലകവും മണ്ഡലവും എന്നാണ്. നമ്മിൽത്തന്നെ നാം ക്രിസ്തുവിന്റെ ശരീരത്തിന്റെ അവയവങ്ങളല്ല. നാം നമ്മിൽത്തന്നെയാണെങ്കിൽ, പ്രായോഗികതയിൽ നാം ശരീരത്തിന്റെ അവയവങ്ങളല്ല. ക്രിസ്തുവിൽ നാം പരസ്പരം അവയവങ്ങളാണ്—നമ്മിൽത്തന്നെയല്ല—കാരണം ക്രിസ്തു നമ്മെ പരസ്പരം അവയവങ്ങളാക്കുന്ന മൂലകവും നാം പരസ്പരം അവയവങ്ങളായിരിക്കുന്ന മണ്ഡലവുമാണ്. അതിനാൽ, ശരീരത്തിലെ അവയവങ്ങളുടെ മൂലകമായും മണ്ഡലമായും ക്രിസ്തുവിനെ ആസ്വദിക്കുവാൻ നാം പഠിക്കണം.

[മത്തായി 25:28 അനുസരിച്ച്] നിങ്ങൾക്ക് എത്രയധികം ഉണ്ടോ അത്രയധികം കൂടുതൽ കർത്താവ് നിങ്ങൾക്ക് നൽകും. നിങ്ങൾക്ക് എത്രത്തോളം ഇല്ലയോ അത്രയധികം കർത്താവ് നിങ്ങളിൽ നിന്ന് എടുത്തുമാറ്റും. ഇതാണ് കർത്താവിന്റെ വ്യവസ്ഥ. ധനികരായവർക്ക് മാത്രമേ കർത്താവ് നൽകുന്നുള്ളൂ. ദരിദ്രനായവന് ഒന്നും ലഭിക്കുന്നില്ല. ദരിദ്രരിൽ നിന്ന് കർത്താവ് എടുത്ത് ധനികർക്ക് നൽകുകപോലും ചെയ്യുന്നു. പത്ത് താലന്തുകൾ ഉള്ളവർക്ക്, കർത്താവ് ഒന്ന് കൂടി നൽകുന്നു. നിങ്ങൾ യോഗങ്ങൾക്ക് വരുമ്പോൾ, നിങ്ങൾക്ക് ഒന്നുമില്ലെന്ന് ഒരിക്കലും കരുതരുത്. നിങ്ങൾക്ക് ഒന്നുമില്ലെന്ന് നിങ്ങൾ കരുതുന്നുവെങ്കിൽ, നിങ്ങളുടെ പക്കലുള്ളത് കർത്താവ് എടുത്ത് മറ്റൊരുവന് നൽകും. ഇതാണ് കർത്താവിന്റെ വ്യവസ്ഥ.

അഞ്ച് താലന്തുള്ളവർക്കും രണ്ട് താലന്തുള്ളവർക്കും പ്രവർത്തിക്കുവാനും കർത്താവിനെ സേവിക്കുവാനും ഒരുവിധം എളുപ്പമാണെന്ന് തോന്നുന്നു. എന്നാൽ താലന്ത് കുറഞ്ഞ അംഗങ്ങൾക്ക് സേവിക്കുന്നത് വളരെ പ്രയാസമാണെന്ന് തോന്നുന്നു. എന്തുകൊണ്ട്? തങ്ങൾക്ക് വളരെ കുറച്ച് മാത്രമേ ലഭിച്ചിട്ടുള്ളൂ എന്ന് അവർ കരുതുന്നതിനാലാണ് ഇത്. തങ്ങളുടെ പ്രവർത്തനവും, തങ്ങളുടെ സേവനവും, തങ്ങളുടെ വേലയും അർത്ഥമില്ലാത്തതാണെന്ന് അവർ കരുതുന്നു. അവർക്ക് ഒരു വലിയ പങ്കു ഇല്ലാത്തതിനാൽ, കൂടുതൽ വരപ്രാപ്തരായവരെ തങ്ങളുടെ പ്രവർത്തനത്തെ പകരംവെക്കുവാൻ അവർ അനുവദിക്കുന്നു. ഒരു താലന്തുള്ള അംഗങ്ങൾ തങ്ങളുടെ പ്രവർത്തനം ഉപേക്ഷിക്കുന്നതാണ് അപകടം.

കന്യകമാരെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം സ്നേഹത്തിന്റെ കാര്യം വളരെ പ്രധാനപ്പെട്ട ഒരു ഭാഗമാണ്. ദാസന്മാരെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം പ്രവർത്തിക്കുകയും സേവിക്കുകയും ചെയ്യുന്നതിന്റെ കാര്യമാണ് പ്രധാനമായ ഭാഗം. ഈ രണ്ട് വശങ്ങളെയും നാം ശ്രദ്ധിക്കണം. ജീവനിൽ നാം കന്യകമാരെപ്പോലെ ആയിരിക്കണം—നമ്മുടെ പാത്രം ത്രിയേക ദൈവത്താൽ നിറയപ്പെടുവാൻ തക്കവണ്ണം വിവേകമുള്ളവരായിരിക്കണം. വേലയുടെയും ശുശ്രൂഷയുടെയും കാര്യത്തിൽ, കർത്താവിൽ നിന്ന് നമുക്ക് ലഭിച്ച എല്ലാ താലന്തുകളും പ്രയോഗിക്കുകയും ഉപയോഗിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന വിശ്വസ്തരായ ദാസന്മാരായിരിക്കണം നാം.

യഥാർത്ഥ ക്രിസ്ത്യാനികളെന്ന നിലയിൽ, കർത്താവുമായുള്ള നമ്മുടെ ബന്ധത്തിൽ നമുക്ക് രണ്ട് വശങ്ങളുണ്ട്. ആദ്യത്തെ വശം ജീവന്റെ ബന്ധമാണ്, രണ്ടാമത്തേത് കർത്താവുമായുള്ള നമ്മുടെ വേല അല്ലെങ്കിൽ പ്രവർത്തനത്തിന്റേതാണ്. ഒരു വശത്ത്, നാം കർത്താവിന്റെ മടങ്ങി വരവിനായി കാത്തിരിക്കുന്ന കന്യകമാരാണ്. ഇത് ജീവന്റെ വശമാണ്. മറുവശത്ത്, നാം കർത്താവിന്റെ ദാസന്മാരുമാണ്, അവൻ നമുക്ക് നൽകിയ താലന്തുകൾകൊണ്ട് നാം അവനെ സേവിക്കുന്നു. ഇത് വേലയുടെ വശമാണ്.

റോമർ 8:39-ൽ ദൈവത്തിന്റെ വേർപെടുത്തുവാൻ സാധിക്കാത്ത സ്നേഹം നമ്മുടെ കർത്താവായ ക്രിസ്തുയേശുവിലാണെന്നാണ് പൗലോസ് ചൂണ്ടിക്കാണിക്കുന്നത്. ക്രിസ്തുവിനെ കൂടാതെയാണ് ദൈവസ്നേഹം പ്രകടമായതെങ്കിൽ, പ്രശ്നങ്ങൾ ഉണ്ടാകുമായിരുന്നു, കാരണം ക്രിസ്തുവിനെ കൂടാതെ, കോപം നഷ്ടപ്പെടുന്നത് പോലുള്ള ഒരു പാപത്തിനു പോലും നമ്മെ ദൈവസ്നേഹത്തിൽ നിന്ന് വേർപെടുത്തുവാൻ കഴിയും. എന്നാൽ, ദൈവസ്നേഹം ദൈവത്തിന്റെ സ്നേഹം മാത്രമല്ല, ക്രിസ്തുയേശുവിലുള്ള ദൈവസ്നേഹമാണ്. ദൈവസ്നേഹം ക്രിസ്തുയേശുവിലുള്ളതായതിനാൽ, യാതൊന്നിനും നമ്മെ അതിൽ നിന്ന് വേർപെടുത്തുവാൻ സാധിക്കില്ലെന്ന് നമുക്ക് ഉറപ്പുള്ളവരായിരിക്കുവാൻ കഴിയും.

[ഉല്പത്തി 49:11 പറയുന്നു "...അവൻ വീഞ്ഞിൽ തന്റെ ഉടുപ്പും ദ്രാക്ഷാരസത്തിൽ തന്റെ വസ്ത്രവും അലക്കുന്നു."] നമ്മുടെ ഉടുപ്പുകൾ വീഞ്ഞിലും നമ്മുടെ വസ്ത്രങ്ങൾ ദ്രാക്ഷാരസത്തിലും കഴുകുന്നത് നമ്മുടെ പെരുമാറ്റത്തെയും ദൈനംദിന നടത്തത്തെയും ക്രിസ്തുവിന്റെ ജീവന്റെ സമ്പത്തിന്റെ ആസ്വാദനത്തിൽ കുതിർക്കുന്നു എന്നാണ് അർത്ഥമാക്കുന്നത്. ദ്രാക്ഷാരസം പ്രധാനമായും നമ്മുടെ ദാഹം ശമിപ്പിക്കുന്നതിനാണ്, അതേസമയം മുന്തിരി വീഞ്ഞ് പ്രധാനമായും നമ്മുടെ ആവേശത്തെ ഉണർത്തുന്നതിനാണ്. നമ്മുടെ ദാഹം ശമിപ്പിക്കേണ്ടതുണ്ട്, പക്ഷേ നമ്മുടെ ആവേശം ഉണർത്തേണ്ടതുമുണ്ട്. ഓരോ ക്രിസ്ത്യാനിയും ശരിയായ അർത്ഥത്തിൽ സ്വയം മതിമറക്കുന്നതായ "ഭ്രാന്തൻ" ആയിരിക്കണം. അപ്പോൾ നമ്മുടെ പെരുമാറ്റം ക്രിസ്തുവിന്റെ ജീവന്റെ സമ്പത്തിന്റെ പൂർണ്ണ ആസ്വാദനത്താൽ അഭിവ്യാപിക്കപ്പെടുകയും സാന്ദ്രീകരിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്യും.

[ആവർത്തനം 33:24 അശേരിനെ കുറിച്ച് പറയുന്നു "...അവൻ കാൽ എണ്ണയിൽ മുക്കട്ടെ."] കാൽ എണ്ണയിൽ മുക്കുന്നതിന്റെ ആത്മിക പ്രാധാന്യം ആത്മാവിനാൽ നിറഞ്ഞിരിക്കുക എന്നതാണ്. മുൻകുറിശാസ്ത്രമനുസരിച്ച് എണ്ണ ദൈവത്തിന്റെ ആത്മാവിനെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു. അശേരിന് ഉള്ളത് കേവലം ഒരു തുള്ളി എണ്ണയല്ല, മറിച്ച് അവൻ്റെ കാലുകൾ മുക്കുവാൻ മതിയായ എണ്ണയുണ്ട്. ഇതിനർത്ഥം, അശേരിൽ നമുക്ക് ആത്മാവിന്റെ സമ്പന്നവും ധാരാളവുമായ സഹായമുണ്ട് (ഫിലി. 1:19). ഓ, നമുക്ക് എണ്ണയിൽ നടക്കുവാൻ കഴിയും!