യോഹന്നാൻ 11-ൽ മാർത്ത ചെയ്തതുപോലെ, പുനരുത്ഥാനത്തെ ഒരു ഭാവി സംഭവമായി മാത്രം നാം കണക്കാക്കരുത്. കർത്താവായ യേശു അവളോട് പറഞ്ഞത് അവനാണ് പുനരുത്ഥാനവും ജീവനും എന്നാണ് (വാ. 25). അവനെ പുനരുത്ഥാനമായി ലഭിക്കുവാൻ ഭാവിയിലെ ഒരു ദിവസം വരെ നാം കാത്തിരിക്കേണ്ട ആവശ്യമില്ലെന്നാണ് അവന്റെ വചനം സൂചിപ്പിക്കുന്നത്. പുനരുത്ഥാനം സമയത്തിന്റെയോ സ്ഥലത്തിന്റെയോ വിഷയമല്ല; അത് ക്രിസ്തുവിന്റെ കാര്യമാണ്. നമുക്ക് അവനുണ്ടെങ്കിൽ, നമുക്ക് പുനരുത്ഥാനമുണ്ട്. എന്നാൽ നമുക്ക് അവനില്ലെങ്കിൽ, നമുക്ക് പുനരുത്ഥാന ജീവനില്ല, ഇപ്പോഴുമില്ല ഭാവിയിലുമില്ല. ഹാലേല്ലൂയ്യാ, പുനരുത്ഥാനം ദൈവപുത്രനായ യേശുവാണ്! നമുക്ക് യേശുക്രിസ്തു ഉള്ളിടത്തോളം, നാം എവിടെയായിരുന്നാലും നമുക്ക് പുനരുത്ഥാനമുണ്ട്.

എല്ലാത്തരം ജീവനെയും പോലെ, ദിവ്യജീവനും നിരവധി അടിസ്ഥാന സ്വഭാവസവിശേഷതകൾ ഉണ്ട്; അതിന് അതിന്റേതായ സാരാംശം, ശക്തി, ബോധം, പ്രമാണം, രൂപം എന്നിവയുണ്ട്. ഒന്നാമതായി, ഓരോ തരത്തിലുള്ള ജീവനും... ഒരു പ്രത്യേക സത്തയോ സാരാംശമോ ഉണ്ട്. രണ്ടാമതായി, അതിന് അതിന്റേതായ ശക്തിയുണ്ട്. മൂന്നാമതായി, അതിന് അതിന്റേതായ ബോധം അല്ലെങ്കിൽ അനുഭൂതി ഉണ്ട്. നാലാമതായി, ആ ജീവന്റെ സ്വഭാവത്തിന്റെ വേലയും പ്രവർത്തനവുമായ അതിന് അനുബന്ധമായ ഒരു പ്രമാണമുണ്ട്, അഞ്ചാമതായി, ഒരു പ്രത്യേക രൂപമുണ്ട്. ദൈവത്തിന്റെ ആദ്യജാതനായ പുത്രനായ ക്രിസ്തുവിന്റെ ജീവൻ നമുക്കുള്ളതിനാൽ, നാം അവന്റെ സ്വരൂപത്തിലേക്ക് അനുരൂപപ്പെടുകയും രൂപപ്പെടുകയും ചെയ്യും (റോമ. 8:29).

ദൈവം ക്രൂശിൽനിന്നു സംസാരിക്കുന്നുവെന്ന് വേദപുസ്തകത്തിൽ ഒരിക്കലും പറഞ്ഞിട്ടില്ല. വേദപുസ്തകമനുസരിച്ച്, നാം ദൈവത്തിന്റെ ശബ്ദം കേൾക്കുന്നതെവിടെയാണ്? കൃപയുടെ സിംഹാസനത്തിൽ, അതിവിശുദ്ധസ്ഥലത്തുള്ള അരുളപ്പാടിൽ. നിങ്ങൾ ഇപ്പോഴും ക്രൂശിന്റെ സമീപമാണെങ്കിൽ, ദൈവത്തിന്റെ സംസാരം കേൾക്കുവാൻ പ്രയാസമായിരിക്കും. എന്നാൽ നിങ്ങൾ കൃപയുടെ സിംഹാസനത്തിലേക്ക്, അനുനയ മൂടിയിലേക്ക് വരുമ്പോഴെല്ലാം ഉടൻതന്നെ ദിവ്യശബ്ദം കേൾക്കും. ഇവിടെയാണ് നാം ദൈവത്തിന്റെ സംസാരം കേൾക്കുകയും, അവന്റെ മുഖഭാവം കാണുകയും അവന്റെ സാന്നിധ്യം ആസ്വദിക്കുകയും ചെയ്യുന്നത്.

ജഡാവതാരത്തിലൂടെ ക്രിസ്തു മനുഷ്യത്വത്തെ തന്റെമേൽ എടുത്തു, അതിനുശേഷം രണ്ട് സ്വഭാവങ്ങൾ ഉള്ളവനായി—ദിവ്യ സ്വഭാവവും മനുഷ്യ സ്വഭാവവും. അവന്റെ പുനരുത്ഥാനത്തിലൂടെയും ആത്മാവായി നമ്മിലേക്ക് വന്നതിലൂടെയും ക്രിസ്തു നമ്മിലേക്ക് ദിവ്യത്വം കൊണ്ടുവന്നു. അതിനാൽ, നമുക്കും രണ്ട് സ്വഭാവങ്ങളുണ്ട്—മനുഷ്യ സ്വഭാവവും ദിവ്യ സ്വഭാവവും. ആത്മാവിൽ നിന്ന് ജനിച്ചതിലൂടെ, നാം ദിവ്യ സ്വഭാവത്തിന്റെ പങ്കാളികളായിത്തീർന്നിരിക്കുന്നു (2 പത്രൊ. 1:4).

ജഡം സംബന്ധിച്ച്, നമുക്ക് ദൈവപുത്രന്മാരായി നിയുക്തരാക്കപ്പെടുവാൻ കഴിയില്ല. വിശുദ്ധിയുടെ ആത്മാവ് സംബന്ധിച്ച് മാത്രമേ നമുക്ക് ദൈവപുത്രന്മാരാകുവാൻ കഴിയൂ. ക്രിസ്തുവിൽ വിശ്വസിക്കുന്നവരെന്ന നിലയിൽ, നമ്മുടെ സ്വാഭാവിക മാതാപിതാക്കളിൽ നിന്ന് നമുക്ക് ലഭിച്ച ജഡവും, ദൈവം നമുക്ക് നൽകിയ വിശുദ്ധിയുടെ ആത്മാവും നമുക്കുണ്ട്. കർത്താവായ യേശുവിനെപ്പോലെ, നമുക്കും രണ്ട് സ്വഭാവങ്ങളുണ്ട്—മനുഷ്യപ്രകൃതവും ദിവ്യ പ്രകൃതവും. നമ്മുടെ ഉള്ളിൽ വിശുദ്ധിയുടെ ആത്മാവുണ്ട്. വിശുദ്ധി എന്നത് ദൈവത്തിന്റെ സത്ത, സാരാംശം, മൂലകം, സ്വഭാവം എന്നിവയാണ്. വിശുദ്ധിയുടെ ആത്മാവ് ദൈവത്തിന്റെ സാരാംശത്തെ തന്നെയാണ് സൂചിപ്പിക്കുന്നത്. അങ്ങനെ, വിശുദ്ധിയുടെ ആത്മാവ് ഉള്ളതിനാൽ, നമ്മുടെ ഉള്ളിൽ നമുക്ക് ദൈവത്തിന്റെ സത്തയുണ്ട്. ഈ ആത്മാവ് സംബന്ധമായാണ്, നാം ദൈവത്തിന്റെ പുത്രന്മാരായി നിയുക്തരാക്കപ്പെടുന്നത്.

ക്രിസ്തുവിനെ മനുഷ്യപുത്രനായി നിയുക്തനാക്കേണ്ടതിന്റെ ആവശ്യമില്ലായിരുന്നു, കാരണം ജനം അവനെ കണ്ടപ്പോൾ, അവൻ ഒരു മനുഷ്യനാണെന്ന് അവർ ഉടനടി തിരിച്ചറിഞ്ഞു. എന്നാൽ, ദൈവപുത്രൻ അവനിൽ മനുഷ്യപുത്രനെന്ന നിലയിൽ മറഞ്ഞിരുന്നതിനാൽ അവനെ ദൈവപുത്രനായി നിയുക്തനാക്കേണ്ടതിന്റെ ആവശ്യകത ഉണ്ടായിരുന്നു... ഈ മറയ്ക്കപ്പെട്ടിരുന്നതായ ദിവ്യത്വം പുനരുത്ഥാനത്താൽ നിയുക്തമാക്കപ്പെടേണ്ടതായ, വെളിപ്പെടേണ്ടതായ ആവശ്യമുണ്ടായിരുന്നു. അവൻ പുനരുത്ഥാനം ചെയ്തപ്പോൾ, അവൻ തന്റെ മനുഷ്യത്വത്തോടുകൂടെ ദൈവപുത്രനായി നിയുക്തനാക്കപ്പെട്ടു, വെളിപ്പെട്ടു.

അവൻ [ക്രിസ്തു], ദൈവത്തിന്റെ ഏകജാതനായ പുത്രൻ മാത്രമായിരുന്നുവെങ്കിൽ, അവന് സഹോദരന്മാർ ഉണ്ടാകുമായിരുന്നില്ല. നമ്മെ അവന് സഹോദരന്മാരായി ലഭിക്കണമെങ്കിൽ, അവന് മനുഷ്യത്വം ഉണ്ടായിരിക്കണം... ക്രിസ്തു തന്റെ ജഡാവതാരത്തിൽ മനുഷ്യത്വത്തെ ധരിക്കുകയും, പുനരുത്ഥാനത്തിലൂടെ അവൻ ഈ മനുഷ്യത്വത്തെ പുത്രത്വത്തിലേക്ക് കൊണ്ടുവരികയും ചെയ്തു. ഈ വിധത്തിൽ അവൻ ദിവ്യത്വവും മനുഷ്യത്വവും ഉള്ള ദൈവത്തിന്റെ ആദ്യജാതനായ പുത്രനായിത്തീർന്നു. അതിനു ശേഷം, ജീവൻ-നൽകുന്ന ആത്മാവെന്ന നിലയിൽ, നമ്മെയും ദൈവത്തിന്റെ പുത്രന്മാരാക്കുവാൻ വേണ്ടി അവൻ നമ്മിലേക്ക് പ്രവേശിച്ചു. ഇപ്പോൾ നാം ദൈവത്തിന്റെ ഏകജാതനായ പുത്രന്റെയല്ല, മറിച്ച് അവന്റെ ആദ്യജാതനായ പുത്രന്റെ സ്വരൂപത്തോട് അനുരൂപപ്പെടുന്ന നിരവധി ദൈവപുത്രന്മാരാണ്. അതിനാൽ, ദൈവത്തിന്റെ ആദ്യജാതനായ പുത്രനെന്ന നിലയിൽ, ക്രിസ്തുവിന് അനേകം സഹോദരന്മാരുണ്ട്.

നാം വീണ്ടും ജനിച്ചപ്പോൾ, നമുക്ക് പുത്രത്വത്തിന്റെ ഒരു ചെറിയ ഭാഗം മാത്രമേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ. ഇനി പുത്രത്വം നമ്മുടെ മുഴുവൻ ആളത്തത്തെയും സാന്ദ്രീകരിക്കുംവരെയും നമ്മുടെ ഉള്ളിൽ വ്യാപിക്കേണ്ടതുണ്ട്. ഒടുവിൽ, കർത്താവിന്റെ മടങ്ങി വരവിന്റെ സമയത്ത്, നമ്മുടെ ഭൗതിക ശരീരം പോലും പുത്രത്വത്താൽ സാന്ദ്രീകരിക്കപ്പെടും.

ദിവ്യ സ്വഭാവത്തിന്റെ പങ്കാളിയാകുക എന്നാൽ ദൈവത്തിന്റെ ആളത്തത്തിന്റെ മൂലകങ്ങളിലും ഘടകങ്ങളിലും പങ്കാളിയാകുക എന്നാണ്. നാം ദൈവത്തിൽ പങ്കാളിയാകുമ്പോൾ, ദൈവം എന്തായിരിക്കുന്നുവോ അതിന്റെ വശങ്ങൾ നമ്മുടെ ആസ്വാദനമായി മാറുന്നു. നാം അവന്റെ നീതി, വിശുദ്ധി, ദയ, സ്നേഹം, മനസ്സലിവ് എന്നിവയിൽ പങ്കാളിയാകുന്നു. ഇതാണ് ദിവ്യ സ്വഭാവത്തിന്റെ ഘടകങ്ങൾ ആസ്വദിക്കുക എന്നത്

നാം എല്ലാവരും ഭക്ഷിക്കുന്ന ഭക്ഷണത്തിൽ നിന്നാണ് ശാരീരികമായി സംരചിക്കപ്പെടുന്നത്... അതുപോലെ, നാം ആയിരിക്കുന്നതിലും, പ്രവർത്തിക്കുന്നതിലും നാം ദൈവത്തെ ആവിഷ്കരിക്കുന്ന നിലയിൽ നമുക്ക് ദൈവത്താൽ അത്രമേൽ സംരചിക്കപ്പെടുവാൻ സാധിക്കും. നമുക്ക് ഒരു ദിവ്യ നറുമണം പോലും പുറപ്പെടുവിക്കാൻ കഴിയും. നാം ദിനംപ്രതി ദൈവത്തിൽ പങ്കാളികളാകുന്നുവെങ്കിൽ, ഒടുവിൽ, നാം അറിയാതെ തന്നെ സ്വതേ അവനിൽ പങ്കാളികളാകും. മറ്റുള്ളവർ നമ്മെ ബന്ധപ്പെടുമ്പോൾ, അവർ നമ്മിൽ ത്രിയേക ദൈവത്തിന്റെ ആവിഷ്കാരം കാണും.