"പിന്നെ എങ്ങനെ ദാവീദ് ആത്മാവിൽ അവനെ കർത്താവ് എന്നു വിളിക്കുന്നു" (മത്തായി 22:43). മറ്റൊരു വിധത്തിൽ പറഞ്ഞാൽ, മുത്തച്ഛന് ചെറുമകനെ "കർത്താവ്" എന്ന് വിളിക്കുവാൻ എങ്ങനെ കഴിയും? അതിന് കാരണം ക്രിസ്തുവിന് രണ്ട് സ്വഭാവങ്ങളുണ്ട്. ഒരു വശത്ത്, ക്രിസ്തു ദാവീദിന്റെ പുത്രനാണ്, മറുവശത്ത്, അവൻ ദാവീദിന്റെ കർത്താവാണ്. അവൻ ഒരു മനുഷ്യനാണ്, ഒരു നരനാണ്, അവന്റെ മനുഷ്യ സ്വഭാവമനുസരിച്ച്, അവൻ ദാവീദിന്റെ പുത്രനായ ദാവീദിന്റെ സന്തതിയാണ്. എന്നിരുന്നാലും, കർത്താവായ യേശു അത്ര ലളിതമല്ല. അവൻ അത്ഭുതവാനാണ്! അവൻ ഒരു മനുഷ്യൻ മാത്രമല്ല; അവൻ ദിവ്യനുമാണ്. അവന് മനുഷ്യ സ്വഭാവമുണ്ട്, അതുപോലെ അവന് ദിവ്യ സ്വഭാവവുമുണ്ട്. അവൻ ഒരു മനുഷ്യനാണ്, അവൻ ദൈവവുമാണ്. ഒരു മനുഷ്യനെന്ന നിലയിൽ, അവൻ ദാവീദിന്റെ പുത്രനാണ്. ദൈവമെന്ന നിലയിൽ, അവൻ ദാവീദിന്റെ കർത്താവാണ്.

നാം നീതീകരിക്കപ്പെടുന്നത് ക്രിസ്തു നമ്മുടെ നീതിയായിരിക്കുന്നതിലൂടെയാണ്. എന്നിരുന്നാലും, നമ്മുടെ എല്ലാ പ്രശ്നങ്ങളും ഇപ്പോൾ പരിഹരിക്കപ്പെട്ടുവെന്ന് നാം കരുതരുത്. രക്ഷിക്കപ്പെടുക എന്നത് ഒരു കാര്യമാണ്, എന്നാൽ പക്വത പ്രാപിക്കുകയും ക്രിസ്തുവിനാൽ സാന്ദ്രീകരിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്യുക എന്നത് മറ്റൊന്നാണ്. നാം മുന്നോട്ട് കടന്നുപോയി ക്രിസ്തുവിനാൽ ജീവിക്കണം, അവനാൽ ജീവിക്കുക മാത്രമല്ല, അവനെ ജീവിച്ചു വെളിപ്പെടുത്തണം, അവനെ വെളിവാക്കണം. ക്രിസ്തുവിനാൽ തുടർമാനമായി ജീവിച്ചുകൊണ്ട് നാം ക്രിസ്തുവിനെ ആവിഷ്കരിക്കേണ്ടതുണ്ട്. ഈ രീതിയിൽ നാം ജീവിക്കുന്ന ക്രിസ്തു തന്നെ നമ്മുടെ വിവാഹ വസ്ത്രമായിരിക്കും, നമ്മുടെ പ്രായോഗിക നീതിയായിരിക്കും.

[മത്തായി 21:42-44-ൽ] കല്ലെന്ന നിലയിൽ ക്രിസ്തുവിന്റെ മൂന്ന് വശങ്ങൾ നാം കാണുന്നു. സഭ കെട്ടുപണിയുന്നതിനുള്ള മുഖ്യ മൂലക്കല്ലാണ് അവൻ, എന്നാൽ യഹൂദ ജനത്തിന് അവൻ ഇടർച്ചക്കല്ലാണ്. യഹൂദ രാഷ്ട്രവും മതവും ഉൾപ്പെടെ സകല യഹൂദ ജനവും അവന്റെ മേൽ വീണു തകർന്നുപോയി. ദാനിയേൽ 2:34-35 അനുസരിച്ച്, ഭൂമിയിലെ രാഷ്ട്രങ്ങളുടെ മേൽ വീഴുകയും അവരെ കഷണങ്ങളാക്കുകയും ചെയ്യുന്ന സ്വർഗ്ഗത്തിൽ നിന്നുള്ള കല്ലായിരിക്കും അവൻ. സഭയ്ക്ക് അവൻ മുഖ്യ മൂലക്കല്ലാണ്, അവിശ്വാസികൾക്കും മത്സരികളായ യഹൂദന്മാർക്കും അവൻ ഇടർച്ചക്കല്ലായിത്തീർന്നു, ജാതിയ ലോകത്തിന് അവൻ തകർക്കുന്ന കല്ലായിരിക്കും.

ദൈവം സൃഷ്ടിച്ച മനുഷ്യനിൽ അതിമോഹത്തിന്റേയോ, നേതൃത്വവും മഹത്വവും ആഗ്രഹിക്കുന്നതിന്റെയോ, അധികാരം കൈവശം വയ്ക്കുന്നതിന്റെയോ ആയ സ്വഭാവം ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. ഈ അതിമോഹ സ്വഭാവത്തിന്റെ ഉറവിടം ദൈവത്തിന്റെ സൃഷ്ടിയല്ല, മറിച്ച് സാത്താന്റെ മത്സരമാണ്. ഈ പ്രശ്നത്തെക്കുറിച്ച് നാമെല്ലാവരും ബോധവാന്മാരായിരിക്കണം. നമ്മുടെ എല്ലാവരുടെയും ഉള്ളിൽ ഒരു നേതാവാകുവാനും മറ്റുള്ളവരെക്കാൾ ഉന്നതനാകുവാനുമുള്ള മറഞ്ഞിരിക്കുന്ന അതിമോഹമുണ്ട്. ആരുടെയും കീഴിലായിരിക്കുവാൻ നാം ഇഷ്ടപ്പെടുന്നില്ല. പകരം, മറ്റുള്ളവർ നമ്മുടെ കീഴിലായിരിക്കണമെന്ന് നാം ആഗ്രഹിക്കുന്നു.

രാജ്യത്തിൽ നാം ഒരു നിയമബദ്ധതയിലും നിർബന്ധം പിടിക്കരുത്, എന്നാൽ ഉയർന്ന ധാർമ്മിക നിലവാരം പാലിക്കുകയും വേണം. ദൈവത്തെപ്പോലെതന്നെ ഏറ്റവും ഉന്നതമായ അതേ ധാർമ്മികത നമുക്ക് ഉണ്ടായിരിക്കണം. മനുഷ്യത്വത്തെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം, ധാർമ്മികതയേക്കാൾ പ്രാധാന്യമായി മറ്റൊന്നുമില്ല. അതിന്റെ ഗൗരവത്തിൽ, അസന്മാർഗ്ഗികത വിഗ്രഹാരാധനയോളം തന്നെ അടുത്താണ്. വിഗ്രഹാരാധനയേക്കാൾ ദൈവത്തിന് അപമാനകരമായ ഒന്നുമില്ല, അസന്മാർഗ്ഗികതയേക്കാൾ മനുഷ്യത്വത്തിന് ഹാനികരമായ മറ്റൊന്നുമില്ല.

നാം താഴ്മയുള്ളവരായിരിക്കുവാൻ പഠിക്കണം. നാമെല്ലാവരും മാറുകയും പൈതങ്ങളെപ്പോലെയാകുകയും വേണം. നമ്മുടെ ഇടയിൽ അതികായകന്മാർ ഉണ്ടാകരുത്; നാമെല്ലാവരും പൈതങ്ങളെപ്പോലെയാകണം. പൈതങ്ങൾ മറ്റുള്ളവരെ വളരെയധികം ആശ്രയിക്കുന്നുണ്ടെന്ന് നാം തിരിച്ചറിയണം. മറിച്ച്, ഓരോ അതികായകനും ഒരു സ്വതന്ത്ര വ്യക്തിയാണ്. പല ക്രിസ്ത്യാനികളും സ്വതന്ത്രരായിരിക്കുവാനും അവരുടെ സ്വഭാവം പ്രകടിപ്പിക്കുവാനും, തങ്ങളിൽതന്നെ ശക്തരാകുവാനും ആഗ്രഹിക്കുന്നു. സ്ഥലം സഭകളിൽ നാമെല്ലാവരും പൈതങ്ങളെപ്പോലെ ആശ്രയിക്കുന്നവരായിരിക്കണം. എനിക്ക് നിങ്ങളെ ആവശ്യമാണ്, അതുപോലെ നിങ്ങൾക്കു എന്നെയും ആവശ്യമാണ്.

യഹൂദമതത്തെ മൂന്ന് പ്രധാന നിയമബദ്ധതകൾ താങ്ങിനിർത്തീരുന്നു: പരിച്ഛേദന, ശബ്ബത്ത് ആചരണം, ഭക്ഷണക്രമത്തെ സംബന്ധിച്ച ചട്ടങ്ങൾ. ഈ മൂന്ന് നിയമബദ്ധതകളായിരുന്നു യഹൂദമതത്തിന്റെ തൂണുകൾ. കർത്താവായ യേശു വന്നപ്പോൾ, അവൻ ശബ്ബത്ത് നിയമങ്ങൾ അവസാനിപ്പിച്ചു (മത്തായി 12:11). പ്രവൃത്തികൾ 10:9-15-ൽ ഭക്ഷണക്രമത്തെ സംബന്ധിച്ച ചട്ടങ്ങൾ പരിശുദ്ധാത്മാവ് അവസാനിപ്പിച്ചു, ഗലാത്യർ 5:2-6-ൽ അപ്പോസ്തലനായ പൗലോസ് പരിച്ഛേദന അവസാനിപ്പിച്ചു. യഹൂദമതത്തിന്റെ ഈ മൂന്ന് അടിസ്ഥാനങ്ങൾ എടുത്തുകളഞ്ഞാൽ, യഹൂദമതം തകരും. അതുപോലെ, ഒരു മതമെന്ന നിലയിൽ സ്വയം താങ്ങിനിർത്തുവാൻ ക്രിസ്തുമതം അത്തരം നിരവധി നിയമബദ്ധതകൾ ഉപയോഗിക്കുന്നു, എന്നാൽ കർത്താവ് നിയമബദ്ധതകൾ അവസാനിപ്പിക്കുവാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു.

രാജ്യജീവിതത്തിൽ ധാർമ്മികതയുമായി ബന്ധമില്ലാത്ത കാര്യങ്ങളിൽ നാം വഴങ്ങുന്നവരായിരിക്കണം. രാജ്യത്തിൽ നമുക്ക് യാഥാർത്ഥ്യം ആവശ്യമാണ്, പക്ഷേ നമുക്ക് നിയമബദ്ധത ആവശ്യമില്ല. മതത്തിൽ ഒട്ടും വഴക്കമില്ല. [റോമർ 14-ൽ]... ഭക്ഷണം കഴിക്കുന്നതിനെക്കുറിച്ചും ദിവസാചരണത്തെക്കുറിച്ചും പൗലോസ് വളരെ വിശാലമനസ്കനായിരുന്നു. ഒരു ദിവസം ആചരിക്കുന്നതോ ഒരു ദിവസം ആചരിക്കാതിരിക്കുന്നതോ ശരിയാണെന്ന് പൗലോസ് പറഞ്ഞു. ചില വാക്യങ്ങളിൽ വിഗ്രഹങ്ങൾക്ക് ബലിയർപ്പിച്ച ഭക്ഷണം കഴിക്കുന്നതിനെ അവൻ ശക്തമായി എതിർത്തതായി തോന്നുന്നു, മറ്റ് ചില വാക്യങ്ങളിൽ അത് അനുവദനീയമാണെന്ന് അവൻ പറഞ്ഞു. നിങ്ങൾ നിയമബദ്ധരാകരുത്, മറിച്ച് വഴങ്ങുന്നവരായിരിക്കണം

എന്തുകൊണ്ടാണ് ഇത്രയധികം ഭൂതങ്ങൾ ഉള്ളത്? കർത്താവായ യേശു നമുക്ക് അതിനുള്ള കാരണം പറഞ്ഞുതന്നു: അത് അവിശ്വസിക്കുന്നതും വികടവുമായ തലമുറയാണ് (മത്തായി 17:17). ദൈവത്തോട് ഈ തലമുറ അവിശ്വാസികളാണ്; തങ്ങളോടുത്തന്നെ അവർ വഴിപിഴച്ചവരാണ്. ഈ അധഃപതിച്ച സാഹചര്യം കാരണം ഭൂതങ്ങൾക്ക് ജനത്തെ കൈവശമാക്കുവാൻ ധാരാളം അവസരങ്ങളുണ്ട്. [മത്തായി 17-ലെ] ഈ സാഹചര്യത്തിന്റെ രണ്ട് വശങ്ങളും നാം തിരിച്ചറിയേണ്ടതുണ്ട്. ഒരു വശത്ത് മലമുകളും കർത്താവായ യേശുവിന്റെ കായാന്തരണവുമാണ്, മറുവശത്ത് ഭൂതങ്ങളുള്ള സമതലമാണ്.

മത്തായി 16:27-ൽ കർത്താവായ യേശു തന്റെ ജനത്തിനുവേണ്ടി പിതാവിന്റെ മഹത്വത്തിൽ പ്രതിഫലവുമായി വരുന്നതിനെക്കുറിച്ച് സംസാരിച്ചു. ഇത് രക്ഷയെ അല്ല പരാമർശിക്കുന്നത്, കാരണം രക്ഷ ഒരു പ്രതിഫലമല്ല, മറിച്ച് ഒരു സമ്മാനമാണ്. ഒരു സമ്മാനം സൗജന്യമാണ്; ഒരു പ്രതിഫലത്തിന് നാം ഒരു വില നൽകേണ്ടതുണ്ട്. പിതാവിന്റെ മഹത്വത്തിൽ കർത്താവ് വരുമ്പോൾ, അവൻ നമുക്ക് പ്രതിഫലം നൽകും. ഈ പ്രതിഫലം എന്താണ്? മത്തായി 25-ൽ പരാമർശിച്ചിരിക്കുന്ന വിവാഹ വിരുന്നാണത്.