റോമർ 8:6 നമുക്കെല്ലാവർക്കും പരിചിതമാണ്. ജഡത്തിൽ ഉറപ്പിച്ചിരിക്കുന്ന മനസ്സ് മരണം ആകുന്നു. മരണം സാത്താന്യ രാജ്യത്തിന്റെ ഒരു കാര്യമാണ്. ആത്മാവിൽ ഉറപ്പിച്ചിരിക്കുന്ന മനസ്സ് ജീവനും സമാധാനവും ആകുന്നു. ഇവ ദൈവരാജ്യത്തിന്റെ കാര്യങ്ങളാണ്. നാം ആത്മാവിൽ മനസ്സ് ഉറപ്പിക്കുമ്പോൾ, നാം ദൈവരാജ്യത്തിലാണ്. എന്നാൽ നാം ജഡത്തിൽ മനസ്സ് ഉറപ്പിക്കുമ്പോൾ, നാം സാത്താന്റെ രാജ്യത്തിലാണ്. നാം സാത്താന്റെ രാജ്യത്തിലാണോ അതോ ദൈവരാജ്യത്തിലാണോ തുടരുന്നത് എന്നത് പൂർണ്ണമായും നമ്മുടെ മനസ്സ് എവിടെ ഉറപ്പിക്കുന്നു എന്നതിനെ ആശ്രയിച്ചിരിക്കുന്നു.

സാത്താന്റെ രാജ്യം ദൈവരാജ്യത്തിനെതിരെ പോരാടുന്നത് നമ്മുടെ മനസ്സിന്റെ യുദ്ധക്കളത്തിലാണ്. ദൈവവും സാത്താനും തമ്മിലുള്ള ആത്മിക യുദ്ധം പൂർണ്ണമായും നമ്മുടെ മനസ്സിലാണ്. കർത്താവായ യേശു ഇപ്പോൾ നമ്മുടെ ആത്മാവിലാണെങ്കിലും, അവന് ഒരു വലിയ പ്രശ്നമുണ്ട്. അവന് നമ്മുടെ മനസ്സിലേക്ക് എളുപ്പത്തിൽ വ്യാപിക്കുവാൻ കഴിയില്ല. നമ്മുടെ മനസ്സ് ഒരു കോട്ടയാണ്, കർത്താവായ യേശുവിന് അതിലേക്ക് പ്രവേശിക്കുവാൻ പ്രയാസമാണ്. 2 കൊരിന്ത്യർ 10:4-5 നമ്മുടെ ഉള്ളിൽ കൊട്ടകളുണ്ടെന്ന് വെളിപ്പെടുത്തുന്നു, അവ നമ്മുടെ വഷളായ മനസ്സിന്റെ മത്സരാത്മക ചിന്തകളാണ്. ആത്മിക യുദ്ധം നമ്മുടെ മനസ്സിലെ ചിന്തകളെയും ന്യായവാദങ്ങളെയും മറിച്ചിടുന്നതാണ് എന്ന് പൗലോസ് പറയുന്നു.

സാത്താൻ നമ്മിലേക്ക് കടന്നുവന്നതിനാലും, കർത്താവായ യേശു നമ്മിലേക്ക് കടന്നുവന്നതിനാലും, നമുക്ക് മൂന്ന് രാജ്യങ്ങളിലായിരിക്കാൻ കഴിയും. നാം നമ്മുടെ ദേഹിയിൽ ജീവിക്കുന്നുവെങ്കിൽ, നാം തീർച്ചയായും മനുഷ്യരാജ്യത്തിലാണ്. നാം ജഡപ്രകാരം ജീവിക്കുന്നുവെങ്കിൽ, നാം സാത്താന്യ രാജ്യത്തിന്റെ ഭാഗമായിത്തീരുന്നു. നാം ആത്മാവിൽ നടക്കുകയും ആത്മാവിനനുസരിച്ച് ജീവിക്കുകയും ചെയ്യുന്നുവെങ്കിൽ, നാം ദൈവരാജ്യത്തിലാണ്. എന്നിരുന്നാലും, മനുഷ്യരാജ്യത്തിൽ ആയിരിക്കുക എന്നത് ഏതൊരാൾക്കും വളരെ ബുദ്ധിമുട്ടാണ്. നമ്മുടെ ദേഹിയിലെ മനുഷ്യരാജ്യം വളരെ ബലഹീനവും ദുർബലവുമായി മാറിയിരിക്കുന്നു. മനുഷ്യരാജ്യം എപ്പോഴും സാത്താന്യ രാജ്യത്തിന്റെ നിയന്ത്രണത്തിലാണ്. പ്രായോഗികമായി പറഞ്ഞാൽ, ഇന്ന് ഭൂമിയിൽ യഥാർത്ഥത്തിൽ രണ്ട് രാജ്യങ്ങൾ മാത്രമേയുള്ളൂ: കീഴടക്കപ്പെട്ട മനുഷ്യരാജ്യം ഉൾപ്പെടുന്ന സാത്താന്റെ രാജ്യവും ദൈവത്തിന്റെ രാജ്യവും.

മനുഷ്യനെ നശിപ്പിക്കുവാൻ ദൈവം സാത്താനെ അനുവദിച്ചിട്ടുണ്ടെങ്കിലും, അവനെ ഒരിക്കലും മനുഷ്യന്റെ ആത്മാവിലേക്ക് പ്രവേശിക്കുവാൻ താൻ അനുവദിച്ചിട്ടില്ല, കാരണം മനുഷ്യന്റെ ആത്മാവ് യഹോവയുടെ ദീപമാണ് (സദൃ. 20:27). മനുഷ്യനെ തൊടുവാൻ ദൈവം സാത്താനെ അനുവദിച്ചു. ഇത് ദൈവത്തിന്റെ ജ്ഞാനമാണ്. മനുഷ്യനിലേക്ക് പ്രവേശിക്കുവാൻ പോലും ദൈവം സാത്താനെ അനുവദിച്ചു, പക്ഷേ മനുഷ്യന്റെ ആത്മാവിലേക്ക് പ്രവേശിക്കുന്ന അറ്റത്തോളം പോകുവാൻ അനുവദിച്ചില്ല. മനുഷ്യന്റെ ആത്മാവിനെ നിർജീവമാക്കുവാനും ഇരുണ്ടതാക്കുവാനും സാത്താന് അനുവാദമുണ്ടായിരുന്നു, പക്ഷേ ഒരിക്കലും അതിൽ പ്രവേശിക്കുവാൻ അനുവാദമുണ്ടായിരുന്നില്ല.

സാത്താൻ മനുഷ്യശരീരത്തെ തന്റെ വാസസ്ഥലമായി എടുക്കുന്നു, എന്നാൽ കർത്താവായ യേശു മനുഷ്യാത്മാവിനെ തന്റെ വാസസ്ഥലമായി എടുക്കുന്നു. ദൈവം തന്റെ സർവാധികാരത്തിൽ മനുഷ്യാത്മാവിനെ തനിക്കായി സംരക്ഷിച്ചിരിക്കുന്നു. ദുഷ്ടശരീരത്തിന്റെയും ദുഷിച്ച മാനസികാവസ്ഥയുടെയും സ്വാധീനത്താൽ മനുഷ്യാത്മാവ് നിർജീവമായ ഒരു അവസ്ഥയിലായെങ്കിലും, സാത്താൻ ഒരിക്കൽപോലും മനുഷ്യാത്മാവിലേക്ക് പ്രവേശിച്ചതായി ബൈബിളിൽ ഒരു സൂചനയും നമുക്ക് കണ്ടെത്തുവാൻ കഴിയില്ല.

ദൈവം മനുഷ്യനിലേക്ക് പ്രവേശിക്കുന്നതിനുമുമ്പ്, സാത്താൻ വളരെ കൗശലപരമായ രീതിയിൽ മനുഷ്യനിലേക്ക് പ്രവേശിച്ചു. എല്ലാ വഞ്ചകരെയും പോലെ സാത്താനും ഒരു നല്ല വാചാലനായിരുന്നു. തന്റെ കൗശലപരമായ സംസാരത്തിലൂടെ, അവൻ മനുഷ്യനെ അവന്റെ ചിന്തകളാൽ പ്രചോദിപ്പിച്ചു. അവൻ തന്റെ ദുഷ്ട ചിന്തകളെ മനുഷ്യ മനസ്സിലേക്ക് കുത്തിവച്ചു. ഇന്നും ഇതേ തത്ത്വം തന്നെയാണ്. നിങ്ങൾ ഒരു പ്രത്യേക ചിന്ത സ്വീകരിക്കുമ്പോഴെല്ലാം, നിങ്ങൾ അതിന്മേൽ പ്രവർത്തിക്കുമായിരിക്കും. ആദ്യം ചിന്ത വരുന്നു, തുടർന്ന് പ്രവൃത്തി വരുന്നു. ജനം ഉള്ളിലേക്ക് എടുക്കുന്ന ചിന്തകൾ ഒടുവിൽ അവരുടെ പെരുമാറ്റത്തെ സ്വാധീനിക്കുന്നു.

പ്രപഞ്ചത്തിൽ രണ്ട് സ്രോതസ്സുകളുണ്ട്, അതായത് ഈ രണ്ട് സ്രോതസ്സുകളിലും രണ്ട് ജീവനുകളുണ്ട്, ഈ രണ്ട് ജീവനുകളിൽ നിന്ന് രണ്ട് രാജ്യങ്ങൾ വരുന്നു. ദൈവത്തിന് അവന്റെ ജീവനുണ്ട്, അവന്റെ ജീവനിൽ നിന്ന് ദൈവരാജ്യം നിലവിൽ വരുന്നു. സാത്താന് അവന്റെ ദുഷ്ട ജീവനുണ്ട്, അതിൽ നിന്നാണ് സാത്താന്റെ രാജ്യം നിലവിൽ വരുന്നത്. അതിനാൽ, പ്രപഞ്ചത്തിൽ രണ്ട് രാജ്യങ്ങളുണ്ട്—ദൈവരാജ്യവും സാത്താന്റെ രാജ്യവും.

ഇന്നത്തെ മനുഷ്യ സമൂഹം സാത്താന്റെ ജീവന്റെ ഒരു രാജ്യമാണ്. മനുഷ്യത്വം അതിന്റെ എല്ലാ പ്രവർത്തനങ്ങളോടും കൂടി സാത്താന്യ ജീവന്റെ ആകത്തുക ആയി മാറിയിരിക്കുന്നു. അങ്ങനെ, മനുഷ്യരാജ്യം സാത്താന്യ രാജ്യമായി, സാത്താന്റെ രാജ്യമായി മാറിയിരിക്കുന്നു.

നമുക്ക് ദൈവത്തിന്റെ ജീവൻ ഉള്ളതിനാൽ നാം ദൈവത്തിന്റെ മക്കളാണ്. ദൈവത്തിന് നാം മക്കളാണ്. ഭൂമിക്ക് നാം ഉപ്പാണ് (മത്താ. 5:13). ലോകത്തിന് നാം വെളിച്ചമാണ് (വാ. 14). ഉപ്പ് രോഗാണുക്കളെ കൊല്ലുകയും എല്ലാ ദുഷിപ്പിനെയും നീക്കം ചെയ്യുകയും ചെയ്യുന്നു. വെളിച്ചം ഇരുട്ടിനെ വിഴുങ്ങുന്നു. ദൈവരാജ്യവും ദൈവത്തിന്റെ മക്കളും എന്ന നിലയിൽ, ഭൂമിയുടെ ദുഷിപ്പിനെ കൊല്ലുന്ന ഉപ്പാണ് നാം, അതുപോലെ ലോകത്തിന്റെ ഇരുട്ടിനെ വിഴുങ്ങുന്ന വെളിച്ചവുമാണ് നാം.

ക്രിസ്ത്യാനികളായ നമ്മൾ സങ്കീർണ്ണരാണ്, കാരണം നാം കർത്താവായ യേശുവിനെ സ്വീകരിച്ചപ്പോൾ, നമുക്ക് മൂന്നാമതൊരു ജീവൻ ലഭിച്ചു—ദിവ്യ ജീവൻ. നമുക്ക് മനുഷ്യ ജീവൻ, സാത്താന്യ ജീവൻ, ദിവ്യ ജീവൻ എന്നിവയുണ്ട്. നമുക്ക് മനുഷ്യ ജീവൻ ഉള്ളതിനാൽ, നമുക്ക് ഒരു മനുഷ്യനാകുവാൻ കഴിയും. നമുക്ക് സാത്താന്യ ജീവൻ ഉള്ളതിനാൽ, നമുക്ക് ഒരു പൈശാചിക-മനുഷ്യനാകുവാൻ കഴിയും. നമുക്ക് ദിവ്യജീവൻ ഉള്ളതിനാൽ, നമുക്ക് ഒരു ദൈവ-മനുഷ്യനാകുവാൻ കഴിയും. ഒരേ വ്യക്തി തന്നെ രാവിലെ ഒരു മാന്യ-മനുഷ്യനും, വൈകുന്നേരം ഒരു പിശാചു-മനുഷ്യനും, യോഗത്തിൽ ഒരു ദൈവ-മനുഷ്യനുമാകാം.