നാം യേശുമയമായ മനുഷ്യരായിരിക്കണം, മാനുഷികമായ മനുഷ്യരായിരിക്കരുത്. ഞാൻ നമ്മുടെ സ്വാഭാവികവും വീണതുമായ മനുഷ്യത്വത്തെക്കുറിച്ചല്ല പരാമർശിക്കുന്നത്. നാം സ്വാഭാവികമായ യാതൊന്നും യേശുവിന്റെ മണ്ഡലത്തിലേക്ക് കൊണ്ടുവരരുത്. നമുക്ക് ഇതിനകം തന്നെ ഇത്തരത്തിലുള്ള മനുഷ്യത്വം ആവശ്യത്തിനുണ്ട്. നമുക്ക് മറ്റൊരു വിഭാഗത്തിലുള്ള മനുഷ്യത്വം ആവശ്യമാണ്—"ദി സ്പിരിറ്റ് ഓഫ് ക്രൈസ്റ്റ്" എന്ന തന്റെ പുസ്തകത്തിൽ ആൻഡ്രൂ മുറെ പരാമർശിച്ചിരിക്കുന്നതുപോലെ, പുതിയതും വിശുദ്ധവുമായ ഒരു മനുഷ്യ സ്വഭാവം നമുക്ക് ആവശ്യമാണ്. യേശു അങ്ങനെയുള്ള ഒരു മനുഷ്യ സ്വഭാവത്തെ തികഞ്ഞതാക്കി, സ്വാഭാവികമായ രീതിയിലല്ല മറിച്ച് ദിവ്യമായ രീതിയിൽ തികഞ്ഞതാക്കി. അത് മനുഷ്യത്വമാണ് എങ്കിലും ദിവ്യമായ ഒന്നാണ്. നാം അവനെ മനുഷ്യത്വത്തിന്റെ ആത്മാവായി അനുഭവമാക്കണം.

പ്രവൃ. 16:6-7 “...യേശുവിന്റെ ആത്മാവ് അവരെ അനുവദിച്ചില്ല” എന്ന് പറയുന്നു. ദൈവത്തിന്റെ ആത്മാവിന് ഒരു മൂലകം മാത്രമേയുള്ളൂ—ദിവ്യ സ്വഭാവത്തിന്റെ ദിവ്യത്വം. എന്നാൽ യേശുവിന്റെ ആത്മാവിന് മറ്റൊരു മൂലകമുണ്ട്—യേശുവിന്റെ മനുഷ്യത്വം. ഈ ആത്മാവിൽ ദിവ്യത്വവും അതുപോലെ തന്നെ മനുഷ്യത്വവുമുണ്ട്. നാം രക്ഷിക്കപ്പെട്ടപ്പോൾ ആദ്യം, അവന്റെ ദിവ്യത്വത്തോടുകൂടിയ ദിവ്യ ആത്മാവായി മാത്രമേ നാം അവനെ അനുഭവിച്ചറിഞ്ഞുള്ളൂ. എന്നാൽ നാം വളരുമ്പോൾ, അവനെ ദിവ്യത്വത്തിന്റെ ആത്മാവായി മാത്രമല്ല മറിച്ച് മനുഷ്യത്വത്തിന്റെ ആത്മാവായും നാം അനുഭവിക്കുവാൻ തുടങ്ങുന്നു.

ലേവ്യപുസ്തകത്തിൽ പുരോഹിതന്മാർ പ്രധാനമായും ഭോജനയാഗത്തിലാണ് ജീവിച്ചിരുന്നത് എന്ന് നാം കാണുന്നു. അവരുടെ മുഴുവൻ നിലനിൽപും മുഖ്യമായും ഭോജനയാഗത്തെ ആശ്രയിച്ചായിരുന്നു. പുരോഹിതന്മാർ കൂടാരത്തിന്റെ നിവരെനിൽക്കുന്ന പലകകളാണ്, അവർ യേശുവിന്റെ നേരിയ മനുഷ്യത്വമായ ഭോജനയാഗം ഭക്ഷിക്കുന്നതിനാലാണ് നിലനിൽക്കുന്നത്. ഇന്ന് പുരോഹിതന്മാരെന്ന നിലയിൽ നാം കൂടാരത്തിന്റെ പലകകളാണ്, എന്നാൽ നിവരെ നിൽക്കുവാൻ നാം യേശുവിന്റെ മനുഷ്യത്വത്തെ ഭക്ഷിക്കണം. യേശുവിനെ പെസഹ കുഞ്ഞാടായോ അല്ലെങ്കിൽ സ്വർഗീയ മന്നയായോ ഭക്ഷിക്കുന്നത് മാത്രം പോരാ. യേശുവിനെ സ്വർഗീയ മന്നായി ഭക്ഷിക്കുന്നത് നമ്മെ മരുഭൂമിയിൽ നിലനിർത്തുവാൻ മാത്രമേ മതിയാവുകയുള്ളൂ. കൂടാരത്തിൽ നിവരെ നിൽക്കുന്ന പലകകളായിരിക്കുവാൻ, നമ്മുടെ ദൈനംദിന ഭക്ഷണമായി യേശുവിന്റെ മനുഷ്യത്വം നമുക്ക് ആവശ്യമുണ്ട്.

1 പത്രൊ. 2:5 “നിങ്ങളും ജീവനുള്ള കല്ലുകൾ എന്നപോലെ, ആത്മികഗൃഹമായി... വിശുദ്ധ, പുരോഹിതവർഗമായി പണിയപ്പെടുന്നു.” എന്ന് പറയുന്നു. പുതിയ നിയമത്തിലെ പുരോഹിതവർഗ്ഗം പഴയ നിയമത്തിൽ പരാമർശിച്ചിരിക്കുന്നതിൽ നിന്ന് വ്യത്യസ്തമാണ്. പുതിയ നിയമത്തിൽ ഒന്നിച്ചു പണിയപ്പെട്ട പുരോഹിതന്മാരാണ് കൂടാരം. അവരാണ് ആത്മികഗൃഹം. പഴയ നിയമത്തിന്റെ മുൻകുറിശാസ്ത്രത്തിൽ കൂടാരവും പുരോഹിതന്മാരും രണ്ട് വ്യത്യസ്ത വിഭാഗം കാര്യങ്ങളാണ്. ഈ ഗൃഹം ജീവനുള്ള കല്ലുകളായ പുരോഹിതന്മാരെക്കൊണ്ട് പണിയപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. നാം പുരോഹിതവർഗ്ഗമാണ്, നാം ജീവനുള്ള കല്ലുകളുമാണ്. നാം ഒന്നിച്ചു പണിയപ്പെടുമ്പോൾ, നാം പുരോഹിതന്മാരുടെ ഒരു ശരീരമായി മാറുന്നു, ഇതാണ് പുരോഹിതവർഗ്ഗം.

1 തിമൊ. 3:16 ദൈവം ജഡത്തിൽ വെളിപ്പെട്ടു എന്ന് പറയുന്നു. സമ്മതമാംവണ്ണം, ദൈവികതയുടെ മർമം വലിയതാകുന്നു, അതായത്, ദൈവം ജഡത്തിൽ വെളിപ്പെട്ടു. നമുക്കിത് ഭാവന ചെയ്യുവാൻ കഴിയുമോ: ദൈവം ജഡത്തിൽ വെളിപ്പെട്ടു? ദൈവത്തിന് ദൂതന്മാരിൽ തന്നെത്തന്നെ ആവിഷ്ക്കരിക്കുവാൻ യാതൊരു ഉദ്ദേശ്യവുമില്ല. ദൈവം അവരെ അത്രമാത്രം സ്നേഹിക്കുന്നില്ല; അവർ അവന്റെ സേവകർ മാത്രമാണ്. ദൈവം സഭയെ സ്നേഹിക്കുന്നു, ആകയാൽ അവൻ ജഡത്തിൽ വെളിപ്പെട്ടു. ഇത് ദൈവത്തിന്റെ വലിയ മർമമായ ക്രിസ്തുവും സഭയുമാണ്.

1 തിമൊ. 3:16 ദൈവം ജഡത്തിൽ വെളിപ്പെട്ടു എന്ന് പറയുന്നു. നമ്മുടെ മതപരമായ ധാരണയനുസരിച്ച്, ജഡം എന്ന വാക്കിന് ഒരു മോശം അർത്ഥമാണുള്ളത്. നാം ജഡത്തെക്കുറിച്ച് സംസാരിക്കുമ്പോഴെല്ലാം, അധഃപതിച്ച ഒന്നിനെയാണ് നാം അർത്ഥമാക്കുന്നത്. തീർച്ചയായും, നമ്മുടെ ജഡം നല്ലതല്ല, എന്നാൽ യേശുവിന്റെ ജഡം നമ്മുടേതിനേക്കാൾ വളരെ മികച്ചതാണ്. യേശുവിന്റെ ജഡം ആശ്ചര്യകരമാണ്! അത് അവന്റെ തികഞ്ഞ മനുഷ്യത്വമാണ്. ആകയാൽ, സഭ ദൈവത്തെ ആവിഷ്ക്കരിക്കേണ്ടതിന്, നമുക്ക് യേശുവിന്റെ മനുഷ്യത്വം ആവശ്യമാണ്. നാം അവന്റെ മനുഷ്യത്വത്തെ കൈക്കൊള്ളണം. ദൈവം ആത്മാവിലല്ല മറിച്ച് ജഡത്തിലാണ് വെളിപ്പെട്ടത് എന്ന് പറയുന്ന ഈ വാക്യത്തെക്കുറിച്ച് ഞാൻ വളരെ സന്തോഷവാനാണ്.

കൂടാരത്തിലും, വീണ്ടും ഖദിരമരമാണ് പ്രധാന ഘടന. ഇതിനർത്ഥം ക്രിസ്തുവിന്റെ വികാസമായ സഭ, പ്രധാനമായും ദിവ്യത്വത്താൽ പൊതിയപ്പെട്ട യേശുവിന്റെ മനുഷ്യത്വത്താൽ സംരചിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു എന്നാണ്. നമുക്ക് മനുഷ്യത്വം ആവശ്യമാണ്, നമുക്ക് ദിവ്യത്വവും ആവശ്യമാണ്, എന്നാൽ സഭയെ എഴുന്നേറ്റു നിൽക്കുവാൻ ഇടയാക്കുന്നത് സഭയിലുള്ള മനുഷ്യത്വമാണ്. പെട്ടകത്തിനും കൂടാരത്തിനും ഖദിരമരം തന്നെയാണ് അവയുടെ പ്രധാന സാരാംശമായിട്ടുള്ളത്. ക്രിസ്തു ശരിയായ മനുഷ്യത്വത്താൽ നിലകൊണ്ടതുപോലെ തന്നെ, അവന്റെ മനുഷ്യത്വത്തിന് മാത്രമേ സഭയെ നിലനിർത്തുവാൻ കഴിയുകയുള്ളൂ.

പെട്ടകം ഖദിരമരം കൊണ്ട് ഉണ്ടാക്കി അകവും പുറവും പൊന്ന് പൊതിഞ്ഞതായിരുന്നു. “ഖദിരമരംകൊണ്ടു ഒരു പെട്ടകം ഉണ്ടാക്കേണം;... അതു മുഴുവനും തങ്കംകൊണ്ടു പൊതിയേണം;...” (പുറ. 25:10-11). അതിനെ പൊന്നിന്റെ പെട്ടകം എന്നല്ല മറിച്ച് ഖദിരമരത്തിന്റെ പെട്ടകം എന്നാണ് വിളിക്കുന്നത്. അതിനാൽ പെട്ടകത്തിന്റെ പ്രധാനവും അടിസ്ഥാനപരവുമായ ഘടന മരമാണ്. മുൻകുറിശാസ്ത്രത്തിൽ മരം എപ്പോഴും മനുഷ്യത്വത്തെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു, ഖദിരമരം യേശുവിന്റെ മനുഷ്യത്വത്തെ മുൻകുറിക്കുന്നു. മുൻകുറിശാസ്ത്രത്തിൽ ദിവ്യ സ്വഭാവത്തെ സൂചിപ്പിക്കുന്ന പൊന്ന്, മനുഷ്യ സ്വഭാവമായ മരത്തിന്മേൽ പൊതിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. അതിനാൽ പെട്ടകമെന്ന നിലയിൽ ക്രിസ്തു ദിവ്യ സ്വഭാവത്താൽ പൊതിയപ്പെട്ട മനുഷ്യ സ്വഭാവമാണ്.

പെട്ടകം ക്രിസ്തുവാണ്, കൂടാരം പെട്ടകത്തിന്റെ വികാസവുമാണ്. അതിനാൽ കൂടാരം ക്രിസ്തുവിന്റെ വികാസത്തെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു. ക്രിസ്തുവിന്റെ ഈ വികാസം അവന്റെ നിറവായ അവന്റെ ശരീരമായ സഭയാണ്. പെട്ടകമായ ക്രിസ്തു വർദ്ധിക്കുകയും വികസിക്കുകയും ചെയ്യുമ്പോൾ, അവിടെ കൂടാരമുണ്ട്. അപ്പോൾ നമുക്ക് സഭയുണ്ട്. കൂടാരം പെട്ടകത്തിന്റെ വികാസമായിരിക്കുന്നത് പോലെ തന്നെ, സഭ ക്രിസ്തുവിന്റെ വർദ്ധനവും വികാസവുമാണ്.

ദൈവം തന്റെ കൃപയുടെ സുവിശേഷം ഒരിക്കലും ദൂതന്മാരെ ഭരമേൽപ്പിച്ചില്ല. മനുഷ്യർക്ക് മാത്രമാണ് സുവിശേഷം പ്രസംഗിക്കുവാൻ യോഗ്യതയുള്ളത്. പത്രൊസ് എന്ന് പേരുള്ള ഒരു മനുഷ്യനെ ആളയച്ചു വരുത്തുവാൻ ഒരു ദൂതന് കൊർന്നേല്യൊസിനോട് പറയുവാൻ കഴിഞ്ഞിരുന്നു, എന്നാൽ ആ ദൂതന് സുവിശേഷത്തെക്കുറിച്ച് ഒരു വാക്ക് പോലും സംസാരിക്കുവാൻ കഴിഞ്ഞില്ല (പ്രവൃ. 10:3-5). ദൂതന്മാർ സുവിശേഷം പ്രസംഗിക്കുവാൻ യോഗ്യരല്ല; മനുഷ്യൻ മാത്രമാണ് യോഗ്യൻ. സുവിശേഷം പ്രസംഗിക്കുവാൻ നാം മനുഷ്യരായിരിക്കണം, എന്നാൽ നമ്മുടെ സ്വാഭാവിക സ്വയമനുസരിച്ച് നാം മനുഷ്യരായിരിക്കരുത്—അത് പൈശാചികമായ മനുഷ്യത്വമാണ്. നമുക്ക് മറ്റൊരു തരത്തിലുള്ള മനുഷ്യത്വം ആവശ്യമാണ്, യേശുവിന്റെ മനുഷ്യത്വം. അവന്റെ മനുഷ്യത്വത്താൽ നമ്മുടെ ചുറ്റുമുള്ള ഏവരുടെയുംമേൽ ദൈവത്തിന്റെ അനുഗ്രഹം കൊണ്ടുവരുവാൻ നമുക്ക് കഴിയും.